ღამევ, მაპატიე!

 (ხმები: 2)


გაშავთეთრებული ფიქრებს ვემონები
ისე მოიპარა ძუნწი განთიადი.
ერთი უფერული ღამეც ენანება,
ვეღარ გაიმეტა ჩემთვის ეს წყვდიადიც.
უკვე უფერობა სულში შემომიჩნდა,
ან რას მივაწერო? ან ვის დავაბრალო?
ვიცი უძილობით უკვე გადაგღალე,
ყელში მობჯენილო ჩემო ნაცრემლარო.
ძარღვებდაბერილი მკლავი მიცახცახებს,
ნერვის აღარ მრჩება უკვე ნატამალიც.
ვიღაც დალოცვილი რითმებს მიკარნახებს,
მე კი მივიჩემებ, ეს მე - უტიფარი.
კართან ჩამომჯდარი სევდა მელოდება,
კვლავაც მონატრებამ ჩემთვის მოიცალა.
უკვე მერამდენედ მთვარე მელანდება,
თითქოს ათასჯერ რომ სახე შეიცვალა.
ისევ უმიზეზოდ ნატვრად მეორდები.
ტანში შემომიძვრა ახლა აგონია.
აი, ამ დილითაც ცრემლად დავიცალე,
იქნებ გაგახსენდე, თუმცა არ მგონია.
ეს თითდამჩნეული მინაც მეჩემება,
ჩემი თითებია, ვიღას დავაბრალო?!
უკვე მერამდენედ თეთრად გაგათენე,
ღამევ მაპატიე, ჩემო ნაშფოთვარო.

დარე გოგაშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.