ნამი

 (ხმები: 4)


ვარდის ფურცელზე ჩამოჯდა ნამი,
ჩამოიღვენთა ვითარცა ჩქამი,
ის გამჭვირვალე, პატარა ნამი,
თითქოს არ იყოს ამქვეყნად არვინ
ვერავინ ამჩნევს მის მოსვლას, წასვლას
ვიღას ანაღვლებს წვეთების ტალღა..
ოხ ეს პატარა, ეული ნამი,
მისი სული ხომ სამყარო არის,
ერთი წამიც კი ეყოფა ლამის
რომ ეს ქვეყანა შეიცნოს ალმით,
ციდან ეშვება პატარა წვეთი
სად დაეცემა ვერ უწყის ვერვინ,
მანაც არ იცის სად დალევს თვის სულს...
უცებ გაჩნდა და უცებვე მიდის,
ვარდის ფურცელზე ეცემა იგი.
სხვა წვეთები კი ვარდება, სკდება,
მიწას ეცემა და მასში კვდება.
პატარა ნამი ხედავს და წყდება
-"ნუთუ მეც მელის ეს წუთი, სევდა
მე ხომ სულ ამ წამს მოვედი თქვენთან,
მე ხომ სიცოცხლე მწყურია ეხლაც..
ეს რა ბედია სამყაროს ხილვის
მაგრამ დარჩენით ვერ ვრჩები, ვკვდები..
იმ შავ მორევში წალეკვა მელის."
ოხ ეს პატარა, ეული ნამი,
ეს გამჭვირვალე ,პატარა ლამი,
მოვიდა მიდის, ჩამოწყდა, გაქრა,
ის ჩაითრია მორევის ტალღამ,
და მაშინ როცა, კაცნი ვტყვევდებით
სევდის მორევში ჩვენც აღმოვჩნდებით
პატარა ნამი გამოსვლას ლამობს,
იგი ჩნდება და ისევ ამბობს
-"აი მოვედი სამყაროვ კარგო,"
მაგრამ ეგრევე ქრება საბრალო
ისევ მორევში იბრძვის რომ მერე
კვლავაც მოვიდეს სამყაროს ველზე.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.