შემოებინდა ცას მზის საკაბე

 (ხმები: 0)


შემოებინდა ცას მზის საკაბე,
დაისი სხივებს ღილებად ირგებს,
და,რჩება გულში ნაკლოვანება,
შენი მშვენებით აღერღილ იმედს.

გადაუფურცლე გაზაფხულს ფიქრი,
ვარდების თოვლით შეგმოსავ მძინარს,
ვნების ბახუსით,მაცდური მზერით,
შენს გულში ვითხოვ საჩემო ბინას.

წაგიყვან სადმე,სადაც მე და შენ,
გვექნება მხოლოდ ღარიბი ჭერი,
შენ,თავზე წაკრულს,მუხლამდე კაბით,
მაინც დაგხატავს გრძნობების ფერი.

მე კი ამაყი შენი ქალობით,
ჩაგივლი,მაცდურ ჩაგიკრავ თვალებს,
შენ კი,ქორფა და მაღალი მკერდით,
ძუძუს აწოვებ ლამაზ ტყუპ ვაჟებს.

ასე ოცნებით შენით ვარ მთვრალი,
ახლა მოვალ და დაგისაკუთრებ,
ოღონდ არ მითხრა არ მიყვარხარო,
იცოდე,მაინც დაგიმსახურებ...

/--ალისა ელიაშვილი--/




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.