იმედის ზვირთები შევკარი უშენოდ

 (ხმები: 2)


იმედის ზვირთები შევკარი უშენოდ,
ლოდინმა დაღალა სულგრძელი ზამთარი.
გაბუტულ სიყვარულს რა გზები ვუჩვენო,
ხელი არ გამიშვა, ჯერ კიდევ აქ არი.
მთვარიან ღამეში ბარბაცებს სიბნელე,
ვარსკვლავებს ფლირტი აქვთ გალეშილ ღამესთან,
უიღბლო გედივით თუ კიდევ ვიმღერე,
სულ ბოლო პაემანს დავნიშნავ მთვარესთან.
ხმასა და თვალებში დამეტყო ბზარი
და ხვალ ალბათ ენძელებს დავკრიფავ უშენოდ.
დაღლილი ზამთარი წვალებით გავიდა,
გაზაფხულს რარიგად, რარიგად ვუშველო?



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.