აღმაფრენა

 (ხმები: 1)


*აღმაფრენა*

ჰაერი - შთაგონება, პოეზია - ნუგეში,
სიყვარული დაფრინავს აღმაფრენის უბეში.

მიწა ჩემთვის შორია და ზეცის ვარ ფრინველი,
ჩემს საოცარ სტროფებში აღშფოთებას წინ ველი.

შორს - ნისლიან ქარებში აყვავდება ოცნება,
ახლოს დარდთა თარეშში ჩემი გული ოცდება.

მიჰქრის სადღაც ფიქრები სითეთრეზე უფრო შორს,
ეს გენია ჩემია და წააგავს უფრო ქორს.

ვინ გაიგებს, ვინ ისმენს ბრწყინვალების სხივებში,
სანთლით შუქით ვინ ეძებს - ვით ნემსს თივის ზვინებში...

ვინ იხილა სხივებში სულ-ხილული სამყარო,
ჩამოცვივდი შენ ფრთებო უხილავად ნაყარო.

ვინ გაიგებს ჩემს სულსი ჩამონადენ ნიაგარს,
ვერ ხედავენ ვერ გრძნობენ ამ თვალებში ნიავქარს.

სხივი სხივში თავდება, სხვა კაშკაში ალდება,
რაღას უსმენთ, იხილეთ - მოკვდავება მთავრდება.

ახლა კარი იღება სადღაც მაღლა - ჩემს სულსი
და ვგრძნობ უფრო მეტი ვარ ამ უმწეო სხეულში.

სწრაფად სწრაფად მივფრინავ და დენდია ღრუბელი,
თავად ჰარმონია ვარ, - თავად გზა დაულევი.

ჰაერი - შთაგონება, პოეზია - ნუგეში,
სიყვარული დაფრინავს აღმაფრენის უბეში.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.