წლები გავიდნენ

 (ხმები: 2)


წლები გავიდნენ, შენ კი ისევ ისეთად დარჩი
მიუკარება, ბრწყინვალე და სულ ოდნავ მკაცრი.
მერე რა, რომ ვერცხლისფერმა იმძლავრა თმაში,
შენს წინ კვლავ მუხლზე დავიჩოქებ მოხუცი ბავშვი..
ვერა, ვერ ცვლიან ჩვენისთანებს ნახევრად წლები..
მე ვუმზერ ეხლა მაგ შენს ღვთიურ ბაგეთა ღიმილს!
ვცოცხლობ და ვსუნთქავ იმ გარდასულ წელთა სიბრძნით,
რომლებსაც ისევ შერჩენიათ სითბო და ხიბლი.
შენი თვალები ლაჟვარდოვან ბურუსმა შთანთქა.
სულ ყველაფერი, რაც შერჩა ხსოვნას
წარსულს ეკუთვნის და მიმყვება სამარის კართან.
მიყვარს ნაბიჯი დარხეული და წარა–მარა,
მიყვარს ვარდები ოღონდ თეთრი, სუფთა, ხალასი.
და როცა ღვინით აივსება საჩემო თასი
შენს სადღეგრძელოს ვიმეორებ მარად და მარად..
ტკივილით დავალ, შენი ლანდიც ბარბაცით დამსდევს
და სისხამისფრად იღებება, როგორც იარა..
ხო, მე ოდესმე მოვიპარავ თოვლივით ვარდებს
და შენს სახლის წინ თავს მოვიკლავ ვარდებიანად












Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.