IX-X საუკუნეები - კლარჯეთი



IX საუკუნიდან სამხრეთი საქართველოს და მათ შორის კლარჯეთის ისტორიაშიც ახალი ეპოქა იწყება. საუკუნის დასაწყისშივე აშოტ ბაგრატიონის მიერ სამხრეთ საქართველოში დაარსდა ტაო-კლარჯეთის სამეფო, რომელიც უშუალოდ ტაოსა და კლარჯეთის გარდა მოიცავდა სხვა ისტორიულ რეგიონებსაც, შავშეთს, კოლას, არტაანსა და სხვა. ამ მოვლენის სხვადასხვაგვარი დათარიღება არსებობს — ზოგიერთი მეცნიერი სამეფოს დაარსების თარიღად 809 წელს მიიჩნევს, სხვები კი 813 წლის ახლო ხანებზე საუბრობენ. სუმბატ დავითის ძის მიხედვით აშოტი თავიდან ქართლის ერისმთავარია. იგი იბრძოდა არაბთა წინააღმდეგ, თუმცა დამარცხდა და იძულებული გახდა, კლარჯეთში გაქცეულიყო, რომელიც ბიზანტიის იმპერიის გავლენის სფეროში იყო მოქცეული. ახალი სამეფოს დაარსების შემდეგ აშოტმა კურაპალატის ტიტულიც მიიღო. რამდენიმე წლის შემდეგ აშოტმა ისარგებლა სახალიფოში დაწყებული არეულობით და არაბების წინააღმდეგ ბრძოლა განაგრძო. ბრძოლები წარმატებული გამოდგა და 820 წლისათვის ტაო-კლარჯეთის სამეფოს უკვე ქართლიც ექვემდებარებოდა.
აშოტ კურაპალატს უკავშირდება კლარჯეთის ყველაზე დიდი აღმშენებლობითი სამუშაოები. სუმბატ დავითის ძე განსაკუთრებით აღნიშნავს, რომ აშოტმა აღადგინა არტანუჯის ციხე, ააშენა მის ქვეშ ქალაქი, თვითონ ციხეში კი — თავისი საცხოვრებელი სასახლე და წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის კარის ეკლესია, რომელშიც საფლავიც გაიმზადა. აშოტმა მჭიდრო ურთიერთობა დაამყარა კლარჯეთში მოღვაწე ბერებთან, უპირველეს ყოვლისა გრიგოლ ხანძთელთან. მის პერიოდში კლარჯეთის სამონასტრო მშენებლობამ განსაკუთრებით დიდი მასშტაბები შეიძინა. თვითონ აშოტმა ამ თვალსაზრისით ბევრი ვერ მოასწრო, თუმცა საფუძველი ჩაუყარა კლარჯეთის ბერ–მონაზვნებსა და საერო ხელისუფლებას შორის ურთიერთობას, რომელსაც მისი შთამომავლები მტკიცედ იცავდნენ (ამ პერიოდის სამონასტრო აღმშენებლობის შესახებ იხილეთ ამავე სტატიის სექცია — გრიგოლ ხანძთელის პერიოდი).
სუმბატ დავითის ძის მიხედვით, 826 წელს აშოტი არაბებთან ბრძოლაში დაიღუპა. ამ მოვლენის თარიღად ზოგიერთი მეცნიერი 836 წლის ახლო ხანებსაც მიიჩნევს. აშოტს სამი ძე დარჩა — ადარნასე, ბაგრატი და გუარამი. ტაო-კლარჯეთის სამეფოს თავიდან სამივე ერთად განაგებდა, სანამ შუათანა ძმამ ბაგრატმა არ მიიღო კურაპალატის ტიტული იმპერატორისაგან. მიუხედავად ამისა, ტაოსა და კლარჯეთში იგი არ ყოფილა ისეთი ერთპიროვნული მმართველი, როგორიც აშოტი — გიორგი მერჩულე სამივე ძმას „ხელმწიფეებად“ იხსენიებს.
აშოტ კურაპალატის მიერ ტაო კლარჯეთის სამეფოში შემოერთებული ტერიტორიები (მათ შორის ქართლიც) მისი სიკვდილის შემდეგ მალე დაიკარგა. არაბთა სარდალმა ხალილ იბნ იაზიდმა 829–830 წლებში ქართლი დაიპყრო. 850–იან წლებში არაბთათვის ქართლის დათმობა საბოლოოდ გაფორმდა ბაგრატ კურაპალატსა და თბილისის ამირას შეთანხმებით, რის შედეგადაც ტაო-კლარჯეთის სამეფო ანუ ქართველთა სამეფო კვლავ სამხრეთ–დასავლეთ საქართველოს პროვინციებით შემოიფარგლა. კლარჯეთის ბაგრატიონები ერთი პერიოდი ხარკსაც უხდიდნენ არაბებს, თუმცა, მიუხედავად ამ ყველაფრისა, ქვეყანაში ეკონომიკური და სულიერი აღმავლობის პროცესი არ შეჩერებულა. პირიქით, სწორედ ესაა კლარჯეთის სამონასტრო აღმშენებლობის ყველაზე ინტენსიური პერიოდი.
888 წელს ადარნასე II–მ „ქართველთა მეფის“ ტიტული მიიღო, ხოლო სამეფოს „ქართველთა სამეფო“ ეწოდა. ერთიანი საქართველოს სამეფოს შექმნის თარიღად ითვლება 978 წელი, როდესაც „ქართველთა მეფემ“ (აღმოსავლეთ საქართველო) ბაგრატ III-მ მიითო აფხაზეთის ტახტი. ამ პერიოდში კლარჯეთი ერთიანი სამეფოს გარეთ იყო დარჩენილი. ბაგრატმა იგი 1001 წელს შემოიერთა. ამ დროიდან კლარჯეთის ისტორია ერთიან საქართველოსთანაა დაკავშირებული.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.