ხუროშვილი - ხუტულასძე (Khuroshvili - Khutulasdze)

 (ხმები: 14)


ხუროშვილი - 1621
თბილისი - 418
გორი - 251
მცხეთა - 230

ხუროშვილი – (ქართლი) არაშენდა, აღდგომლიანთკარი, ახალსოფელი, გამარჯვება, გორი, დუშეთი, თამარისი, კასპი, მისაქციელი, მცხეთა, ოკამი, სათემო, სართიჭალა, ფლავი, ქარელი, ძალისი, წეროვანი, წითელუბანი, წილკანი, ჭყოპიანი, ხურვალეთი
ხუროშვილი - ქუთაისი. ხუროშვილი (1817 წ.) საკ. სახ ხურო. ზგდი. მნიშვნ. მშენებელი, ხელოსანი (ქეგლ.), დავითა ხურო. ივანე ხუროშვილი მოიხსენიება სოფ. ვაშლოვანს; ხუროშვილი იყო კოდისა და მისი მეზობელი სოფლების მცვდელი ამავე ძირისაა: ხუროძე.

ხუროძე - 340
თბილისი - 116
მარტვილი - 39
ზუგდიდი - 33

ხუროძე - მათხოჯი

ხუროძე – (სამეგრელო) მარტვილი, ზუგდიდი, ხუნწი

ხურსაძე - სარგვეში, ქუთაისი, ხარაგაული; ახალციხე, ბორჯომი

ხურსიძე - სარგვეში

ხურცაია - დედალაური

ხურციძე - მაღლაკი, რიონი, სულორი

ხუსიაშვილი (1831 წ.), საკ. სახ. ხუსია პატარა თონეთში მცხოვრებ ხუსიაშვილს კანონიერ ცოლთან თევდორე მახარაშვილის ასულ ნენესთან დაებადა ქალი სოფია. განათლა მღვდელმა აბრამ თეთრაძემ. ნათლად იყო თონეთში მცხოვრები გიორგი საზანდარიშვილი.

ხუტიაშვილი - 71
თბილისი - 44
გორი - 10
თელავი - 3

ხუტიაშვილი – ზეღდულეთი, (1721 წ.) საკ. სახ,. ხუტია. "ქ. მდივნის ოთარისა, 1721 წ. ქ. ქვემო ოძის, ... გიორგი ხუტიაშვილი" (ქვემო ოძისი).

ხუსკივაძე - კვალითი

ხუტაშვილი - საქარა, სვირი, ჩხერი

ხუტუნაშვილი - გეგუთი

ხუტუნიშვილი - ბაჯითი

ხუციბერაძე - ბობოთი

ხუციბერიძე - ბობოთი

ხუციაშვილი - 39
თბილისი - 17
მცხეთა - 9

ხუციაშვილი (საფალავანდისშვილო აზნაურნი) ესენი არიან იმერეთიდამ მოსრულნი ძველნი აზნაურნი მეფის კარის ხუცესის შვილნი, რომელთაც მსახურებისთვის მეფისა მიიღეს აზნაურობა.
ხუციაშვილი - ქუთაისი.
ხუციაშვილი (1688 წ.) საკ. სახ ხუცია; ხუცია აღაიანელი, 1630 წ. დეკემბრის 25-ს ბატონყმობის წიგნი, მიცემული გიორგი და ხუცია აღაიანელების მიერ შერმაზან და სხვა სუმბულიძეთადმი. ხუცია . მაღალაშვილი ხუცია, 1721წ. ბერიკა, სეხნია ხუციასშვილი მოიხსენიებიან 1688-1696 წწ., იესე პაპუნა, ცელქია ხუციაშვილი; ყიასა ხუციაშვილი, მოიხსენიება თოხლიაურში. შდრ გვარები: ხუცაიძე, ხუციანიძე, ხუცინასშვილი, ხუციშვილი, ხუცისშვილი, ხუციძე, ხუცურაული, ხუციბერე, ხუცუნაშვილი. ხუც ძირი უძველესია, იგი დადასტურებულია საყოველთოდ გავრცელებულ ხუცესში და საკ. სახელებში, ხუცა, ხუცია, ხუცინა, ხუციკა, ხუცო, ხუცინა, ხუცურა, ხუცაური. მღვდლის მნიშვნელობა ხუცეს-მა და ხუცმა მოგვიანებით მიიღო, თავდაპირველად იგი უფროსს, მთავარს, მოთავეს ნიშნავდა. ხუცურაული ბეგაშვილ-ბეგიშვილის ფარდია. შდრ. ხუცურა - ხუცურაული.

ხუციშვილი - 11062
თბილისი - 3678
რუსთავი - 637
გორი - 600
ხუცურაული - 685

ხუციშვილი (1643), ხუცესი, იგივეა, რაც მღვდელი, ხუცესი-მოხუცებული, ხუცესი-ხევისბერი (ხევსურეთში, ფშავში); ხუცეს-დიაკონი, იგივეა, რაც მღვდელ-დიაკონი. ხუცეზმონაზონი (ძვ.) მწირველი, ბერი. მღვდელ-მონაზონი (ქეგლ.); ხუც-ნ. ბოქაულთ უხუცესი, მანდატართ უხუცესი (საბა). ხუცი, საკ. სახ. (ტბეთის მატიანე). ხუცესი. ხუცესი ირემაშვილი, მცოვრელი გლეხი, ხუციააღაიანელი, კათალიკოზის მემზურე, ხუცო-მაღალაშვილი, ხუცო-უჯარმელაშვილი. ბერია ხუცისშვილი, დეკანოზი - 1717-1731 წ. თავდახსნილობის წიგნი, მიცემული ავთანდილ სოლაღაშვილის მიერ პაპა და გარსევან გიორგისშვილებისადმი. ხუცის სოფელი არსებობდა, სოფ. თრიალეთში. პაპუა ხუციშვილი, 1721 წ. აღწ. მეფის უყმა აზნაური შამირზას სოფელში. საამხუციშვილი 1701-11 წ. და 1721 წ. აღწ. ყაფლანიშვილების მამულფიტარეთში. ხუციშვილთა გვართან დაკავშირებით ზ. ჭიჭინაძე წიგნში "ქართველი გრიგორიანები" წერს: "ხუციშვილები, ქართველები არიან და ცხოვრობენ საქართველოს მრავალ კუთხეში. გვარის ძირია ქართული სიტყვა ხუცი. ძვცელად ამ გვარის რამდენიმე წევრმა ჯავახეთში (ხიზაბავრა) კათოლიკობა მიიღო, ახალქალაქს რამდენიმე მცხოვრებმა გრიგორიანობა მიიღო". ხუციშვილების ერთი ნაწილი აზნაურები იყვნენ. ხუციშვილის ძირისაა: ხუცაურიძე, ხუცაიძე, ხუციანიძე, ხუციაშვილი, ხუციბერიძე, ხუცინაშვილი, ხუცუნაშვილი, ხუცურაული. სოფლებში 1721 წლიდან მოიხსენიებიან
9ამლევი, ბედენი, გუდარეხი, დრიანეთი, ენაგეთის ანალშენი, ვაკე, ზრბითი, მარაბდა, მონასტერი, მცოვრეთი, ოშეთი, პ/თონეთი, სამშვილდე, ტბისი, ჯოჯიაშვილი).

ხუხუა - 712
მარტვილი - 178
ზუგდიდი - 172
თბილისი - 125
ხუხიაშვილი - 88


ჯუხაძე/შიოშვილი (1823 წ.), საკ. სახ. ხუხა, შდრ. ხუხ-ი, ხუხაია, ხუხია, ხუხუ, ხუხაძე, იგივე შიოშვილი კიკოლა, ანუ ნიკოლოზი, მეუღლე დარეჯანი, შვილები შიო, გიორგი, ზაქრო, ვანო, გრიგორი, სალომე, დისშვილი გიორგი მოიხსენიება სოფ. დიდ ენაგეთს 1823 წლის აღწერაში. ამავე ძირისაა ხუხიაშვილი, ხუხუა (დიდი ენაგეთი).

ხუცისშვილი - სადიასამიძოს აზნაური, ამათნი წინა-პარნი იყვნენ ...

ხუცისშვილი ანუ ტუცის შვილი (საციციანოს ხეობის აზნაური)

ხუციშვილი - (რაჭა) იწა, კრიხი, სევა, სომიწო, ურავი, ჩორჯო, ძეგლევი

ხუციშვილი - ილემი, ნაგარევი, ტობანიერი, ტყაჩირი, ჩხარი, ძმუისი, წყნორი

ხუციძე - ნერგეეთი

ხუციძე – (ლეჩხუმი) ალპანა, ლასურიაში, ლაჯანა, ორბელი, საირმე, ტვიში, ჩხუტელი, ცაგერი

ხუხუშვილი - (რაჭა) ქედისუბანი

ხუხაშვილი - [გვარი ებრაულია; იხ. ილია გაგულაშვილი, ებრაულ საკუთარ სახელთა მცირე ლექსიკონი, ქუთაისი 1998; ზურაბ ჭუმბურიძე, რა გქვია შენ? თბილისი 2003, გვ. 111-114]

ხუხუნაიშვილი – ბათუმი, ურეხი, ჩაქვი, ქობულეთი, ციხისძირი

ხუჭუა - ნოღა, ჭყვიში

ხუჯაძე - თხილთაწყარო, ნაბოსლევი, ნაგარევი, ღვანკითი, ჭოგნარი

ხუდაბახშისძე – გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი.

ხუდადასძე – გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი.

ხუდავერდისძე – გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი.

ხუმარის(?)ძე – გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი.

ხუნას(?)ძე – გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი.

ხურშიდისძე – გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი.

ხუტულასძე – გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.