უილიამ შექსპირი - ცნობილი ადამინების ყველაზე უჩვეულო ანდერძები


უილიამ შექსპირი (გარდაცვალების წელი: 1616)

უკანასკნელი ნება: მეუღლისთვის „რიგით მეორე საწოლის გადაცემა მთელ ქვეშაგებთან ერთად“.


ერნესტ ჰემინგუეის "ბანალური ამბავია"


მოკლედ, იგი ფორთოხალს ჭამდა და კურკებს ნელ-ნელა ისროდა. გარეთ თოვლჭყაპი იწყებოდა. ოთახას ელექტროღუმელი სრულიად არ ათბობდა. ის მოცილდა საწერ მაგიდას და ღუმელზე დაჯდა. რა განცხრომაა! ახლა იგრძნო ცხოვრების ფასი.


კერი გრანტი - ფაქტები ცნობილ მსახიობებზე

კერი გრანტი – არჩიბალდ რიჩის (კერი გრანტის ნამდვილი სახელი) ინგლისში, ბრისტოლში დაიბადა. მსახიობობაზე ოცნებობდა და ბედი საძებნელად, 1920 წელს, ამერიკაში გაემგზავრა. შესანიშნავმა გარეგნობამ, პიროვნულმა ხიბლმა და გონებამახვილობამ დიდი წარმატება მოუტანა. ფილმში “ოქროსთმიანი ვენერა” (1932) მარლენ დიტრიხთან ერთად მონაწილეობამ სახელი კიდევ უფრო გაუთქვა. მისი საუკეთესო კომედიებია: “ბავშვის გაზრდა” (1938) და “მამა აბატი” (1964), სასპენსის ჟანრის დრამებიდან – “ქურდის დაჭერა” (1955) და “ჩრდილოდასავლეთიდან ჩრდილოეთისაკენ” (1959), რომლის რეჟისორი ალფრედ ჰიჩკოკი იყო. 1970 წელს კინოში შეტანილი წვლილისთვის გრანტს ოსკარი მიენიჭა.


ბასტერ კიტონი - ფაქტები ცნობილ მსახიობებზე

ბასტერ კიტონი – ჯოზეფ კიტონის მშობლები კომიკური ჟანრის მსახიობები იყვნენ და შვილს სცენისთვის პატარაობიდანვე ამზადებდნენ. სახელი “ბასტერი” (არაჩვეულებრივი) მაშინ შეერქვა, როცა სიმაგლიდან გადავარდა მაგრამ არაფერი დაუშავდა. 21 წლისამ, როსკო არბაკლთან, იგივე მსუქანასთან ერად მოკლე ფილმების გადაღება დაიწყო, 1919 წლიდან კი ფილმებს დამოუკიდებლად იღებდა. მათ შორისაა: “ჩვენი სტუმართმოყვარეობა” (1923) და “ზღვაოსანი” (1924), რომლებშიც კიტონი ერთი სახიფათო სიტუაციიდან მეორეში აღმოჩენას სახის გამომეტყვეების შეუცვლელად ახერხებს, რის გამოც “დიდი ქვის სახე” შეარქვეს. თავის უდიდეს ფილმში “გენერალი” (1927), კიტონი ამერიკის სამოქალაქო ომში შემთხვევით მოხვედრილ მემანქანეს თამაშობს. სამწუხაროდ, ხმოვანმა კინომ ბასტონ კიტონის კარიერას ბოლო მოუღო.


ლორენს ოლივიე - ფაქტები ცნობილ მსახიობებზე

ლორენს ოლივიე – ლორენს ოლივიე ჯერ კიდევ ბავშვი იყო, როცა მისი სამსახიობო ნიჭი ყველამ შეამჩნია. სკოლის დამთავრების შემდეგ, ლონდონის მეტყველების და დრამის ცენტრალურ სკოლაში შევიდა

პირველი გამორჩეული როლი ოლივიემ ნოელ ქაუარდის ფილმში ” პირადი ცხოვრება” შეასრულა, მაგრამ სახელი 1935 წელს შექსპირის “რომეო და ჯულიეტაში” რომეოს როლით მოიხვეჭა. ერთი წლის შემდეგ, ოლივიე ლონდონის ცნობილ თეატრ “ოლდ ვიკის” წამყვანი მსახიობი იყო და შექსპირის პიესებში მთავარ როლს ასრულებდა. ფილმებში – “ქარიშხლიანი მაღლობები” და ” ჰენრი V” მონაწილეობის შემდეგ ოლივიე საერთაშორისო დონის ვარსკვლავი გახდა, 1947 წელს კი დედოფალმა რაინდობა უბოძა.


ჩარლზ ჩაპლინი - ფაქტები ცნობილ მსახიობებზე

ჩარლზ ჩაპლინი – ჩარლი ჩაპლინის დედა ლონდონის მიუზიკ-ჰოლის მსახიობი იყო და ჩარლი 5 წლის ასაკიდან დროდადრო მასთან ერთად თამაშობდა. როცა დედა დაუავადმყოფდა, პატარა ჩარლი ობოლთა თავშესაფარში გაგზავნეს. 1910 წელს ის ამერიკაში გადასახლდა, ოთხი წლის შემდეგ კი ის უკვე ფილმებში მონაწილეობდა. ჩაპლინი მუნჯი კინოს ყველაზე საყვარელი კომიკოსი გახდა: მისი გაფშეკილი ულვაში, დაბალი შლაპა, ხელჯოხი და ჩაჩაჩული შარვალი. მალე მთელ მსოფლიოში გახდა ცნობილი. ჩარლიმ ფილმების გადაღება და მათთვის სცენარების წერაც კი დაიწყო, 1919 წელს კი კომპანია “იუნაითედ ართისთს”-ის დაარსებაში მონაწილეობდა.


თომას მორი სიკვდილს იუმორით შეხვდა

თომას მორი ის იშვიათი გამონაკლისი იყო, რომელსაც სიკვდილის წუთებშიც კი იუმორის გრძნობამ არ უღალატა. – ინგლისელი მოაზროვნე, მწერალი, მოგვიანებით წამებულად აღიარებული თომას მორი (1478–1535) დაიბადა შეძლებული ლონდონელი იურისტის ოჯახში. მამამისი, ჯონ მორი, სამეფო სასამართლოს წევრი იყო. მორის ოჯახი ნაკლებად ცნობილი, მაგრამ პატიოსანი გვარის იყო. იგი დაიბადა ედუარდ |V–ის მეფობის მე–17 წელს, 1478 წლის 7 თებერვალს, მირქმის დღესასწაულის დღეს. განათლება მიიღო წმინდა ანტონიუსის გრამატიკულ სკოლაში, რომელიც ერთ–ერთ საუკეთესოდ ითვლებოდა მთელ ინგლისში. იმდროინდელი ჩვეულების თანახმად, 12–14 წლის ვაჟებს პაჟებად გზავნიდნენ რომელიმე დიდებულის ოჯახში. ჯონ მორმა თავისი ვაჟი მიაბარა ლამშერტის სასახლეში კენტერბერის არქიეპისკოპოსს, ხოლო შემდგომ კარდინალ ჯონ მორტონს. მოგვიანებით, მისი რჩევითა და რეკომენდაციით, მორი ოქსფორდის უნივერსიტეტში შევიდა.


კახი კავსაძე ამბობდა: ...

კახი კავსაძე ამბობდა: მე ჩემს გრძნობებს ბელასადმი იმით ვწონიდი,რომ მისთვის ყველაფრის გაღება შემეძლო.მიფიქრია: 2 თირკმელი მაქვს, 2 ფეხი, 2 ხელი, 2 თვალი,ოღონდ მორჩეს და ყველაფერს მივცემ-მეთქი.გული ხომ ერთი აქვს ადამიანს-იმასაც მივცემდი,მაგრამ ის ისეთი იყო,დამერწმუნეთ,არ მიიღებდა.ბელა თავად იყო ღირსეული.რომ ამბობენ,კახი კარგი ქმარი იყოო,სინამდვილეში ის იყო კარგი,არაჩვეულებრივი.26 წელიწადი ვიყავით ერთად...ავად იყო,ვეღარ დადიოდა და...მაინც ვეჭვიანობდი.


რამაზ გიორგობიანი – მსახიობი, რომელსაც კინო ბედისწერად ექცა

მისი გამოჩენა კინოეკრანებზე მოულოდნელი იყო, მისი ამქვეყნიდან წასვლაც – მოულოდნელი. ნიჭიერი მსახიობი და რეჟისორი რამაზ გიორგობიანი 49 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იმქვეყნად გაიყოლა დარდი დაუსრულებელ ფილმზე, თავის სცენარებზე, არეულ ქვეყანაზე, ოჯახზე, ერთადერთ შვილზე... რამაზ გიორგობიანის ბოლო ნამუშევრის, ფილმ "მორევის" პრემიერა მისი გარდაცვალების შემდეგ შედგა. ოჯახის წევრები ამბობენ, ამ ფილმზე დარდმა მოუსწრაფა სიცოცხლეო. ეკრანზე განსახიერებული მისი ყველა პერსონაჟი თითქოს ღრმა სევდას ატარებდა, თავადაც ასეთი იყო – ფიქრიანი და სევდიანი.


ვახტანგ ნინუას ორი სიყვარული

მსახიობ ვახტანგ ნინუაზე ამბობენ, რომ თავის ეკრანულ გმირებს ჰგავდა – ყოველთვის მხიარული, უბოროტო და თბილი იყო. თუმცა ღიმილის მიღმა მისი პიროვნული დრამა იმალებოდა. მისი ცხოვრების გზა ორმა დიდმა სიყვარულმა, ორმა ქალმა გადაკვეთა. ერთთან 30 წელი იცხოვრა, მეორესთან – 20 წელი. პირველი ქორწინებიდან ორი ქალიშვილი ეყოლა – მარიკა და მანანა, მეორედან – ვაჟი, ოთარი.


დიალოგი მარკ ტვენთან

– საინტერესოა, სიყვარულში ბედმა გაგიღიმათ თუ არა? – ჰკითხა ნაცნობმა ქალმა მარკ ტვენს.

– არა, ჩემო კარგო, – მიუგო მან, – ერთადერთი ქალი მიყვარდა და ისიც გათხოვდა.

– ღმერთო ჩემო! – წამოიძახა ქალმა, – ვის გაჰყვა!

– მე! – თქვა მწერალმა.


ვაჟა ფშაველას შემოქმედების ხელისშემწყობი ოჯახი

ვაჟა-ფშაველას შემოქმედება ქართველებისათვის უდიდესი განძია. ქართული სიტვის ბუმბერაზს თავისი ნაწარმოებების შექმნა დიდ დროს ართმევდა. ხშირად, ეს ოჯახის საქმისაგან მოწყვეტასაც ითხოვდა. "მაღალი მთის მგოსანი" სხვა გზით როგორ იშოვნიდა ლუკმა-პურს, თუ არა პატიოსანი შრომით, სხვა რამეს როგორ იკადრებდა. ხშირად მის ოჯახს ბევრი რამ აკლდა. თუმცა, მთის გენიოსმა კარგად იცოდა თავისი ტალანტის ფასი და ქვეყანას არ მოაკლო ყოველი ქართველისათვის საამაყო შემოქმედება. გარდა ამისა, განა შეეძლო ვაჟა ფშაველას არ ეწერა? ის ხომ შემოქმედებისათვის, ხელოვნებისთვის, პოეზიისთვის დაიბადა, რათა "მარგალიტები ეთესა". მაშინაც და ახლაც, ნამდვილ შემოქმედებს, თითქმის ყოველთვის უჭირთ, მაგრამ, მოწოდებას ვერ უღალატებენ.
My Webpage