უბრალოდ ჩემი

რატომ ისვრიან უაზრო სიტყვებს,თუ ისინი მაინც იტყუებიან?
რატომ ამბობენ ლამაზ ფრაზებს,თუ ისინი ოდესმე გულს მაინც მატკენენ?
რატომ მატყუებენ მე,ადამიანს?
რატომ არ ვუყვარვარ არავის?
ისინი მე ვერ მხედავენ,მე კი ყველას ვხედავ...ისინი მე ვერ მაფასებენ,მე კი,რატომღაც,დიახ, ვაფასებ...ისინი მე არ მიცნობენ,მე,მგონი,ვიცნობ...ისინი მე არ მისმენენ,მე კი ყოველთვის მესმის მათი...


სიკვდილი ვენეციაში

"პესიმისტი ისეთი კაცია, რომელსაც სიცილი ავიწყდება;ოპტიმისტი კი იცინის,რათა ზოგი რამ დაივიწყოს..." - ბერნარდ შოუ

არაფერია იმაზე მშვენიერი,ვიდრე სიკვდილი ვენეციაში.თომას მანიც ხომ სწორედ ამგვარ ბედნიერებაზე გვესაუბრება...გვესაუბრება...მშვიდად,მდინარის პირას,მზის საოცარ ჩასვლას უყურებ,ირგვლივ ხალხი ისევ ფუფუსებს,თავს დაგტრიალებენ,თუმცა მათ რა იციან ბედისწერისა...შენ განიცდი,თითქოს უკვე სამოთხეში იყო,თვალები გეხუჭება,გრძნობ,რომ გცივა...


ქეთი ბერიაშვილი - ქარი ქრის

" ქარი ქრის და ცრემლი ჩამომდის____სანთელს ვანთებ და შენზე ვოცნებობ, გული არ იცდის სევდას განიცდის, კვდება დარდი და შენსკენ მოვდივარ " .

ქეთი ბერიაშვილი


ქეთი ბერიაშვილი - მზისგან ძლიერ, ძლიერ ხურდა _ ეს გზა და ჩემი ხურდა

" ქალამნების ფასი_ასი, შევიცვალე ვითომ შანსი, ჯიბეს ხელი ვკარი დამხვდა ხურდის გროვა_რომ წააგავდა ხროვას. ოთხი ჯიბე ვძებნე, ვერსად ვპოვე ფასი_ასი, კარი მძიმედ ვხურე, გავუყევ ქვაფენილს ძირად დაფენილს, ხურდის გროვამ ამიტაცა სადღაც გვერდმხრივ გამიტაცა, მის თვლამ ამიტაცა, ვთვალე და ვთვალე 30 ქაღალდს ადგენდა სრულად_ეს ხურდის გროვა_რომ წააგავდა ხროვას. ბოლო შანსით თვლილი ხურდა_მზეზე მაინც ძლიერ, ძლიერ ხურდა. ქუჩას მიმავალი მივუდექი გასაყიდ ნაყინს, ნაყინს გასაყიდს კი ჰყოფნიდა ჩემი ხურდის გროვა. სიგრილე შემრჩა ნაყინს დაწვეულს, გრილი ფერით_ვფერე და ვაგრძელე გზები დასიცხული_მზისგან რომ ძლიერ, ძლიერ ხურდა_ეს გზა და ჩემი ხურდა . "

ქეთი ბერიაშვილი


ქეთი ბერიაშვილი - ის თითქოს მუსიკას ქმნიდა ახლებურს, მიმბაძველს

" გაზაფხულის ბოლო ჟამი დადგა__ციდან მთრთოლვარე, თოვლის თეთრი ფიფქივით, თეთრი, ლამაზმანი მტრედი ჩამოჯდა ჩემს თვალწინ____ნაზ და ლამაზ ხმას გამოსცემდა, თითქოს მესაუბრებოდა ლამაზ თემაზე,__თან ირხეოდა,__აქეთ იქეთ,____ფრთებს ათამაშებდა თანაბრად, მიყოლებით, თითქოს მუსიკას ქმნიდა ახლებურს__მიმბაძველს, მე რომ ვცადე, მივბაძე__წინ წამოიწია, მისმენდა, როგორც მიმბაძველს.... როცა კი დააპირებს ცაში აჭრას____გრძელი გზის გავლას, უფლის კერამდე____წამსვე ვეცდები, კვლავ და კვლავ, მთელი ძალებით, მივბაძო, გავძარცვო, როგორც წყალობით ბოძებულ__ჩემს ლამაზს, __უცხოს, თეთრს, თოვლის ფანტელივით___თეთრ მტრედს " მიმბაძველს . "


ქეთი ბერიაშვილი


დედიკო მიყვარხარ

-დედა; დედა,ყვიროდა გოგონა -რა ხდება ტასო? -დედა,დედა _რა ხდება მეთქი დაუყვირა დედამ ტასოს -მიყვარხარ დეეე!- მეც ჩემო ანგელოზო. გოგონამ სახატავი ფურცელი და პომადა აიღო და მაგიდის ქვეშ შეძვრა..-ანასტასია სად ხარ? - აქ ვარ დეეეეეეე -სად? მაგიდის ქვეშ -რას აკეთებ მანდ? უთხრა დედამ მკაცრად გოგონას, შემდეგ კი მაგიდის ქვეშ შეიხედა


ქეთი ბერიაშვილი - შენსკენ მოსული წარსულის ფიქრებია___უხრწნელი, განმასხვავებელი

" გული არ დაგთმობს, გული არ იტყვის, შენსკენ მოსული წარსულის ფიქრებს. რამ გაგანელა, რამ გაგაქვავა, ცხოვრების რიტმებს რატომ არ ჰყვები, იდუმალ ფიქრებს რატომ მიმალავ, ნუთუ არ იცი თავბრუსდამხვევი სიტყვების ფასი ? უაზრობაა___მე შენ გიწოდო გაოცება__როდესაც არ ფლობ ცხოვრების საოცრებას .
"


ქეთი ბერიაშვილი


ქეთი ბერიაშვილი - ზემდეგი

" ზამთრის სუსხმა გამტაცა სითბო, უკან ვითხოვ სითბოს, იმ დროს, იმ სნობს-რომ მართობს. მზის სხივები მწვავს, მათრობს, დღის ნათებას ზოგჯერ მე მანდობს-თრთოლვით ნაფერებ ზეცას მე მითმობს. სიზმრად ვიბარებ მე ამ ყველაფერს-რეალშიც მე კი არ მანდობს მის ზეციურ ბარონს. კარში ზემდეგი გამომეცხადა, საფირმო კერძი შემომთავაზა, ავაზაკს კერძი როდი უხდება, მით საფირმო არ მოუხდება. ზემდეგო კერძი გაწიე_სიგარეტს გავკიდებ კვამლი არ დაედოს, არ გაედოს ფარდა გაწიე. წამომეწიე გზაზე მიმოსულს კვამლში გახვეულს უმალვე მიცნობ, იქვე ჩამოვჯდეთ ხავერდის ბალახს, ნუ მეტყვი არა-ს, გავხედნოთ მოვლილი ცხენები, ინსტრუმენტს ჩამოჰგავს მათი ტანები, წამებში იგრძნობ მათი ლამაზი სხეულის ენას, ბგერას, იმ მძაფრ ძგერას_ტანში რომ გაგაციებს ტკივილით კვდები _ მაგრამ მათი მაინც რომ გჯერა. "

ქეთი ბერიაშვილი


მშვენიერი დღე

მშვენიერი დღე

ფანჯრის რაფაზე დიდხანს ვიჯექი, გარეთ მშვენიერი ამინდი იყო. და სმენას მიმშვენებს ჩემს კომპიუტერში აჟღერებული მუსიკაც, ჩიტების ჭიკჭიკი და ადამიანების სიარული თვალებს მინათებს, დღეს მშვენიერი ამინდია ვხედავ გაღმა სტადიონს, ყველა ერთობა. ზოგი დაბლა ასფალტზე, სტოტუარზე ზის და სატრფიალო მუსიკას უკრავს, და მღერის, უფრო სწორად, ვიღაცას უმღერის.


ტირილი მინდა... მაგრამ ცრემლები არ მომდის

ტირილი მინდა... მაგრამ ცრემლები არ მომდის... მინდა თვალები დავხუჭო და გავქრე... ან შენ გაგაქრო... არა, რა სისულელეს ვამბობ... შენ ხომ ცხოვრებას მილამაზებ... ქვეყანა რომც ინგრეოდეს, მაინც მენდომებოდა სიცოცხლის გაგრძელება... მხოლოდ იმის იმედით გავიღვიძებდი დილით,რომ იქნებ შენი თვალები მენახა... ყველაფერს დავთმობდი, რაც კი ძვირფასია ჩემთვის, რომე კიდევ ერთხელ მაინც მეგრძნო შენი სიახლოვე... შენი გულისცემა... შენი სითბო... იცი რატომ მიყვარს ზღვა? ის შენს თვალებს მაგონებს... იცი რატომ მიყვარს პატაარ ბავშვი? ის შენი ღიმილივით სუფთაა და სათნო... იცი რატომ მიყვარს სიჩუმე? სიჩუმეში შენი გულის ცემა მესმის... იცი რატომ მიყვარს სიცოცხლე? იმიტომ რომ შენ არსებობ... მეძინება... მაგრამ თვალების დახუჭვის მეშინია... იმიტომ რომ ვიცი... შენს სახეს დავინახავ... და მერე ისევ ტირილი მომინდება... მაგრამ ცრემლები არ წამოვა... მინდა რომ შენთან ერთად გატარებული ყოველი წამი გავყინო და შევინახო... ... საერთოდ არ ვარ ძუნწი... მაგრამ შენ არ დაგთმობდი..
შენზე ფიქრები არ მასვენებს... ყველაფერზე შენ მახსენდები... და მერე ისევ ტირილი მინდება... მაგრამ ცრემლები არ მომდის... იცი რატომ? იმიტომ, რომ შენს გამო წამოსული ცრემლების დაკარგვაც მენანება... მირჩევნია გულმა იტიროს... და ტირის კიდევაც...



თითქოს "იყო და არა იყო რა"…..

რას არ არ აკეთებს წლები იმისათვის, რომ ადამიანის ბუნება შეცვალოს; რა ხრიკებს არ მიმარღთავს ცხოვრების ორომტრიალი, რომ შენი ხასიათი უარესობის წყვდიადში მოისროლოს - გადაჩეხოს და დაასახიჩროს ოდესღაც უმანკო სული, თითქოს "იყო და არა იყო რა"…..
გადის დრო და ნელ-ნელა ხვდები, რომ უკვე დიდი ხანია ფიქრებიც აღარ გეალერსება, რომ სიხარულიც ისეთი გემრიელი და მადის აღმძვრელი აღარ არის, როგორც ბავშობის მჩქეფარე წლებში, რომ სხვისი ტკივილიც ერთი ამოკვნესებაა, გულის სიღრმემდე არ მისული, რომ დარდსაც დარდი აღარ ჰქვია წუთიერი ტკივილის შემდეგ..... რომ....
…. და რა არის ცხოვრება , გარდა იმისა, რომ ბრძოლაა?! …..
აზრი?!….


ნანა სიმონიძე


აღდგომა

ძალიან ბევრი რამ დამიგროვდა სათქმელი... ძალიან ბევრი….. ვგრძნობდი, როგორ მოაპობდა გზას სულის სიღრმიდან წამოსული ცრემლების ნაკდი, როგორ მიხუტებდა გულში მოგონებებისგან დამძიმებული ტკივილი….