მეტამორფოზა

 (ხმები: 6)


ძნელია დაიწყო ისტორიის მოყოლა, როცა არასდროს იცი, როგორ დაიწყო საუბარი, როგორ უთხრა სათქმელი, ცუდი თუ კარგი ამბავი, როგორც იციან, რომლით დავიწყო ცუდით თუ კარგით, მოკლედ რომ ვთქვა, ძალიან რთულია, თითებს ვათამაშებ, ბეჭედს ვაწვალებ, არ გამომდის, ერთი სიტყვით! ალბათ, ალბათ კი არა, ასეა ყველა ამბავი იწყება შესავალით, ცხოვრებაზე შესავალი, სულიერ სიმარტოვეზე, სიყვარულზე, ცხოვრებისეულ სირთულეებზე, მეც შემიძლია ამოვირჩიო რომელიმე და დავიწყო მომაბეზრებელი ადამიანივით თეორიული ახსნა, მართალია, სასაუბროდ ყველაფერი მარტივია ,თავისუფლად ისაუბრებ სიყვარულზე, სიცოცხლეზე, სიკვდილზე, როცა ნაცნობის სიკვდილს გაიგებ, ჯერ შეიცხადებ, შემდეგ გულს გატკენს, ვერ დაიჯერებ,იტყვი რა საცოდავია, იმასაც იტყვი,რომ გეცოდება მისი ოჯახის წევრები და მათი ტკივილი გაუსაძლისია, მაგრამ შენ ხო ამას თეორიულად ამბობ, სინამდვილეში ვერც კი მიხვდები, თუ რას გრძნობენ ისინი, შენ რამოდენიმე დღეში შენი ყოფითი პრობლემები დაგავიწყებს ამ დარდს, ისინი კი სიცარიელეს იგრძნობენ მუდამ, მართალია,როცა ამბობენ სანამ არ გამოცდი ვერაფერსაც იგრძნობო, კი ვეთანხმები, თუ სიყვარული არ გამოგიცდია გიჟს დაუძახებ ამ გრძნობით ატირებულ ადამიანს, თავმოყვარეობა დაკარგულ, გაშმაგებულ სატრფოს, რომელსაც მხოლოდ ერთი ღიმილი, მისი ღიმილი ყოფნის დღიური ბედნიერებისთვის. ცხოვრებისეულ სირთულეებზე რას ვიტყვი? დიახ, ალბათ ელოდებით ამაზე პატარა მონოლოგს, მაგრამ მხოლოდ ერთი რამ შემიძლია ვთქვა,ცხოვრებისეული სირთულეები არ არსებობს, ცხოვრება რთულია, ძალიან რთულია, ასაკის მატებასთან ერთად ვხვდები, ვხვდები როგორ რთულდება, როგორ ვიღლები, ვიღლები ცხოვრებით,როცა ყოველიდღე ნაცრისფერია, ერთფეროვანი, არანაირი სინათლე, მდორედ მიდის, მიდის და არ ჩერდება, ნელ–ნელა გზა იგრიხება, იკლაკნება გველივით, შემდეგ აღარც სწორია და უამრავი ქვა, გიჭირს სიარული და როდესაც ეს ბილიკი საბოლოოდ დასრულდება და ვრცელ მინდორში აღმოჩნდები, ბედნიერება გინდა შეიგრძნო და წკაპ! ისევ რიყეზე გადიხარ, ფეხშიშველა დაიარები,ეს ბილიკი კი თითქოს დაგცინის, არ მთავრდება, მაგრამ როგორ უნდა დამთავრდეს,როცა არ იცი სად მიდიხარ, არ იცი რა გინდა და რატომ არ ისვენებ? მაგასაც ვერ ხვდები, გიფიქრია ოდესმე შენი თავისთვის კითხვები დაგესვა? კი, ვიცი რო გიფიქრია, მაგრამ პასუხების ძიებაში იყავი მუდამ, მუდამ არჩევანის წინაშე იდექი, იდექი და ფქრობდი,შენ სულ ფიქრობდი,მაგრამ, სამწუხაროდ, მხოლოდ ფიქრობდი და ოცნებობდი, ერთხლ მაინც გაგეკეთებინებინა ღირებული, არა, გეშინოდა, ყველაფერს უწევდი ანგარიშს, აი, ამიტომაც ხარ ეხლა მოსაბეზრებელი ადამიანი, უმოგონებო ადამიანი, ყველამ დაგივიწყა, დარჩი ისევ შენ ფიქრებთან და კვლავ არ იცი რა გინდა, კვლავ შენი თავის ძიებაში ხარ, სადაც დაიკარგე.


დღე 1

ყველაფერი არაფრიდან დაიწყო,სულელური ფრაზაა,მაგრამ მართლა ასე იყო,აი,ზუსტად ასე ავდექი და წამოვედი! ყველაფერს გამოვერიდე დავიღალე გაცრეცილი ცხოვრებით,მიზნის გარეშე ვიყავი,მართალია ახლაც ასე ვარ,მაგრამ მარტოობა გადავწყვიტე,გადავწყვიტე სულ მარტო ვიყო,ვიფიქრო ჩემს ცხოვრებაზე,რადგან 23 წელი შემისრულდა 13 დღის წინ და ვხვდები,რომ უაზროდ არ უნდა ვიარსებო,უაზროდ არ უნდა ვფლანგო დრო,ხალხი,რომელიც გარს მყავდა,მათ უბრალოდ არ ესმოდათ ჩემი,მეც არ მესმოდა მათი,მაგრამ ამ ყველაფრის მიუხედავად,ისინი ჩემს გვერდი იყვნენ,ვიცინოდით,კარგ დროს ვატარებდით,მაგრამ სახლში რომ მივიდოდი,ემოციებისგან დაცლილი ვხვდებოდი,რომ ეს ყოველივე ერთი დიდი თეატრი იყო და ამ ტეატრში რეჟისორიც,მსახიობიც და ვიზაჟისტიც მე ვიყავი. მოკლედ,სცენარის შეცვლა გადავწყვიტე!
სვანეთში გადავწყვიტე განმარტოვება,ბებიაჩემმა დამიტოვა სახლი,რომელზეც სერიოზულად არასდროს მიფიქრია,როგორც ძველი ქეთა ჯაფარიძე იტყოდა "მკიდია რა,რათ მინდოდა ის სოფლის ქოხი მარტო ეგ რო მომიგდო",ახლა ვხვდები ყველაზე დიდი სიმდიდრე მე დამიტოვა ნინამ,ბებიაჩემი,რომ გარდაიცვალა ბარსელონაში ვიყავი და "ვგულაობდი" დაქალებთან ერთად,არც მინერვულია,მთელი ჩემი ოჯახი გადაყვა ოჯახის ბურჯის,ნინა ჯაფარიძის გარდაცვალებას,მე კი ვერ ვიტანდი ამ ქალს და იცით რატომ? სიმართლეს ყოველთვის სახეში მაფარებდა,აი, თვალებს ძალით მიხელდა და სულ მეკამათებოდა იმაზე თუ რა უაზრო ცხოვრებით ვცხოვრობდი და მე ასეთი არვიყავი,ის მართალი იყო მე სულ სხვა სულიერი სამყარო მქონდა,თუმცა სამეგობრო წრემ შემცვალა,გავხდი ისეთი,როგორიც...როგორებიც მეზიზღებოდნენ. ჩემთვის საძულვევლი ადამიანის ტყავში და არმანის ტანსაცმელში გამოწყობილი დავდიოდი იდიოტური მზერით,ამაყი ვიყავი ახალი ძვირადღირებული მანქანებით,ტანსაცმლით,მაკიაჟი,სამკაულები... ეს იყო ჩემი ცხოვრების აზრი. ნინა კი ,ერთადერთი ნინა მებღაუჯებოდა და მიმათრევდა ჭეშმარიტებისკენ,მე კი თვალებზე ხელს ვიფარებდი და გავურბოდი ნინასაც და ცხოვრების სირთულეებსაც,აი,ასე,ვსწავლობდი ძვირადღირებულ სკოლაში,შემდეგ უნივერსიტეტში,ვიყავი "ბომონდურ" წრეში სადაც მხოლოდ პარფიუმის სუნი დგას და იდიოტური მზერები,მხოლოდ ჭორაობა,ბოღმა,"ტუსოვკები", მოკლედ მოსაბეზრებელი ცხოვრება,ბევრისთვის სანატრელი,მაგრამ გულისამრევია,მეზიზღება საკუთარი თავი.
ბებიაჩემი თბილისში განთქმული ქალი იყო,თუმცა ჩემსავით ბევრს არ უყვარდა თავისი პირდაპირობის და მწარე ენის გამო,სინამდვილეში ყველაზე ძლიერი ქალი იყო,უმდიდრესი იყო,1 წელი ვერ ვპატიობდი ასეთ დამცირებას ჩემს და–ძმას მთელი ცხოვრება დაუტოვა,მე კი სვანეთის სახლი,რომელიც მართლა გასაკეთებელია,თანაც კაპიტალურად! სიმართლე გითხრათ,ასეთ მდგომარეობაში არ მეგონა და რომ ჩამოვედი გზა მომეჭრა,იძულებული ვარ ვიცხოვრო ამ სახლში,თანაც დროა უარი ვთქვა კომფორტზე. ნინამ კი ის სიმდიდრე დამიტოვა,რასაც მხოლოდ თვალების გახელა და დანახვა უნდა,სამწუხაროდ,მაშინ ვერ მივხვდი.
მთელი დღე სახლს ვალაგებდი,იმდენად მიუჩვეველი აღმოვჩნდი ყველა კუნთი მტკიოდა საღამოს,მეზიზღებოდა ჩემი თავი ასეთი უმწეო,რომ ვიყავი და ასეთი განებივრებული,დადებულებული ადამიანი,რომელიც ბუნებას როცა ხედავდა მხოლოდ ფოტოებს უღებდა და ინსტაგრამის ეფექტებს ადებდა,სინამდვილეში კი ნამდვილ სილამაზეზე არც უფიქრია,ამ სულელს,ისე, ამ ბოლო დროს საკუთარი თავის ლანძღვა ჩემი ჰობი გახდა...
მტვრის სუნი ვერ მმოვაშორე სახლს,უჩვეულო სუნი იყო,ოდესმე ამ სუნს თუ ვიგრძნობ ყოველთვის გამახსენდება ის ადგილი, სადაც ახლა ვზივარ,სულ დამავიწყდა მეთქვა,საოცარი უნარი მაქვს სუნის შეგრძნების და დამახსოვრების,ყველა მომენტს ვიმახსოვრებ სუნით,თუმცა,როდესაც მეორეჯერ ვიგრძნობ ამ სუნს და წარსულის აჩრდილები გახსენდებიან,სისასტიკეა,სულიერად იტანჯები,ტანჯავ გონებასაც და მახსოვრობას ანადგურებ,გინდა ყველაფერი აღადგინო ისე,როგორც იყო,გინდა ყოველი წამი გახსოვდეს,თუმცა შემდეგ ამჩნევ,რომ ზოგ რაღაცას შენ ამატებ,შენი გონება ამატებს ახალ ფაქტებს,რაც არ იყო და ნელ–ნელა ასე ქრება,დიახ, საბოლოოდ გაქრება ვიდეო რგოლი,რომელიც ჩაიწერე დიდი ხნის წინ გონებაში და მხოლოდ ერთი რაღაც რჩება,არომატი,ის არომატი, როცა შეიგრძენი და შენ იმ ადგილას იდექი. ისინი კი გაქრნენ.

დასაწყისი

თვალი გავახილე,ახალი გარემო,აგონია,ვერ ვხვდები სად ვარ,მწვანე ფერის ჩამოხეული შპალერი,აყრილი იატაკი,მტვრის სუნი,საშინელი სუსხი,მაკანკალებს ისე მცივა,მძინავს და თანაც მღვიძავს,ვიკეცები ემბრიონის პოზაში,საკუთარ თავს ვეკვრები,ისე თითქოს დაუცველი ვარ,ამასობაში კანკალი მიტანს,ტანში ეკლები მაყრის,მწიწკნის სხეულს,მეტირება და ირგვლივ მდებარე საგნებს ვუყურებ,ისინიც მიყურებენ და იცინიან,მესმის სიცილის ხმა,ძალიან ცხადად მესმის,ამ ყველაფერს ცის გახსნის გრუხუნი ემატება,სპეც ეფექტად ელვა დაამატა ცხოვრების რეჟისორმა,უარესად დამცინა,შემაშინა და დამცირებულად მაგრძნობინა თავი,ძალიან მეშინია ყველაფრის,სარეცელს მიჯაჭვული ვარ და ვხვდები,რომ უნდა გავიქცე,გავიქცე შორს,სადაც მარტო ვიქნები. წკაპ,დამარტყა შიშის კულმინაციამ და გიჟივით წამოვხტი და გარეთ გავვარდი,გონება არეული მქონდა, სრული სიშავე,ვერაფერს ვხედავდი,მივდიოდი მაინც, რადგანაც სახლის მეშინოდა,არ ვიცოდი სად ვიყავი,მივდივარ მაინც,ფეხშიშველა მივდივარ და ვგრძნობ ფეხების მტვრევას,სისხლი როგორ მოედინება ტერფებიდან,ვგრძნობ დაგრეხილ,დაკლაკნილ გზას,არა ეს რიყეა,ქვები მეხეთქებიან ტერფებზე, ძალიან მცივა,ნახევრად შიშველი ვარ და სიკვდილი მინდა,მინდა სადმე დავეცე და თავი ისე დავარტყა,რომ არასდროს გამეღვიძოს. სინათლე,რომ გამოჩნდა შიშმა უფრო ამიტანა ყვირილი დავიწყე,როდესაც ადამიანები დავინახე,სოფლის ცენტრში,გამთენიის 3 საათზე ყვირის ქეთა ჯაფარიძე,ნახევრად შიშველი,სისხლიანი ფეხებით,არანორმალური სახით და სიკვდილზე ოცნებობს.
მზის სიმხურვალემ გამაღვიძა,ფეხების არანორმალურმა ტკივილმა,ხელების წვამ,ძალიან მეწვოდა მუხლებიც,მინდოდა წამოხტომა და დახედვა,თუ რა მჭირდა,მაგრამ ძალა არ მქონდა,პარალიზებული ვიყავი,მოკვეთილი მქონდა სხეული,მხოლოდ თვალები და გრძნობის რეცეპტორები მუშაობდნენ,მაგრამ თუ საკუთარ თავს დააჯერებ,ყოველთვის შეძლებ ყველაფერს,და მეც ზანტად ავსრიალდი ბალიშისკენ,გაჭირვებით მივეყუდე,თუმცა აზრზე მოვედი თუარა,მივხვდი რომ კომფორტში ვიყავი ისევ,გამახსენდა სიგიჟის სიმპტომები და ჰალუცინაციად შევრაცხე ყოველივე, ტირილი მინდოდა თუ ყველაფერი ჩემი წარმოდგენა იყო,მაგრამ ცხადად,რომ ყოფილიყო ყოველივე მაშინაც ტირილი მინდოდა,ღმერთო რა მოხდა!
კარზე კაკუნი,დუმილს ვინარჩუნებ,საბანი გადავიფარე და პატარა ბავშვივით ცალი თვალით დავიწყე თვალთვალი,ამ დროს ვიღაც კაცი შემოდის,ან ბიჭი ვერ ვხვდები რა დავუძახო,თუმცა ისეთ სისულელეებზე ვფიქრობ ამ დაძაბულ მომენტში მგონი სცენარს ვაფუჭებ "სიგიჟის სიმპტომები" ან "საიდუმლო სიგიჟე", ღმერთო,როცა ვნერვიულობ რატომ ვფიქრობ ასეთ სისულეელეებზე...
– ქეთა,როგორ ხარ? – ვცდილობ უხმაუროდ ვისუნთქო და კარგად შევათვალიერო ეს კაც–ბიჭი
– გხედავ სარკიდან მიყურებ და შეგიძლია გამოფხიზლების სცენა გაითამაშო.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.