ამ ქვეყნად ყველაფერი წარმავალია...

 (ხმები: 6)


ამ ქვეყნად ყველაფერი წარმავალია... ფიქრობთ, რომ მე ეს ნამდვილად ვიცი? ან ვინმემ მითხრა და ვიმეორებ? არა ეს მე არც ნამდვილად ვიცი და არც არავის უთქვამს.. უბრალოდ ეს ჩემი აზრია, ასე ვფიქრობ, ასეთი ხედვა მაქვს... ხედავ როგორ ამოდის დილით მზე, საღამოს კი ჩადის - ეს ბუნების სასწაულია, მაგრამ ეგეც წარმავალია, ვისთვის?-ადამიანებისთვის... ჩვენ ხომ სულიერი არსებები ვართ... ერთ დღესაც ამ სულსაც წაგვართმევენ... რატომ? - ეგ არც მე ვიცი, უბრალოდ ასეა ჩვენი ცხოვრება მოწყობილი. იბადები-ვითარდები-მიდიხარ... იქ მიდიხარ საიდანაც აღარავინ ბრუნდება, რადგან ეს შეუძლებელია... რა ცუდი სიტყვაა არა შეუძლებელი? ხო არც მე მომწონს, მაგრამ არსებობს ცხოვრებაში ბევრი რამ, რასაც ეს სიტყვა მყარად ერგება, ისე ემაგრება, რაც არ უნდა მოინდომო ვერაფერს შეცვლი. როდესაც შენს თავთან მარტო რჩები გინდა არ გინდა ფიქრობ, ღრმად ფიქრობ და ამ დროს ბევრ ახალს აღმოაჩენ.. გაქ იდეები, სურვილები, უცებ გინდა ცაში იფრინო... ფიქრებს შეუძლია ღრმად წაგიყვანონ ოცნებებში, მაგრამ რამდენად რეალურად შეგიძლია შენ ამის სისრულეში მოყვანა? არა ბევრი ფიქრი მართლაც საზიანოა, იმედგაცრუებაა, რადგან, ყოველთვის, როდესაც რეალობას თვალს გაუსწორებ აღმოაჩენ, რომ ყველაფერი სულ სხვაგვარადაა.. ეს ისევ ის ცხოვრებაა, რომელიც გამუდმებით გცდის, ათას რამეს გაკეთებინებს და მერე ისევ ფიქრობ ამ ათასიდან რამდენი იყო სწორი და რამდენი არასწორი. ხო ზუსტად ესაა ცხოვრება! ხშირად მგონია, რომ ვარ პესიმისტი, მაგრამ არა პესიმისტი არ ვარ, უბრალოდ მწარე რეალობაში გვიწევს ცხოვრება..რომელსაც მე კარგად აღვიქვამ და სწორედ ესაა, რომ რეალისტობა მეტწილად პესიმისტობას გავს. რათქმაუნდა ოპტიმისტობა შესანიშნავი რამაა, ასეტ ადამიანებს ღიმილი სულ თან ახლავთ, მაგრამ ოპტიმისტებს გაუჭირდებათ რეალობას თვალი გაუსწორონ, რადგან ისინი ცხოვრებას მხოლოდ ვარდისფერ ფერებში ხედავენ... ამიტომაც ბევრი რომ აღარ ვისაუბრო, მიმაჩნია, რომ ყველაზე საშუალო ბალანსი აქედან მაინც რეალისტობაა.. საღი აზროვნება და შეხედულებები.. არანაირი ცრუ იმედები, ილუზიები და არანაირი უსაშველო ტკივილის განცდა.. იყავით რეალისტები! ხო თავიდან დავიწყე ამ ქვეყნად ყველაფერი წარმავალიათქო.. დიახ ასეა! დღევანდელმა დღემაც ჩაიარა, წავიდა, უკვე წარსულია.. ხვალ სხვა დღე იქნება.. ის არ შეიდზლება გუშინდელს გავდეს.. ხშირად გვგონია, რომ ყოველი დრე ერთმანეთს გავს, მაგრამ ეს ასე არაა! შეიძლება გარეგნულად ასე ჩანს, მაგრამ შეუძლებელია ზუსტად ერთნაირი იყოს ყოველი დღე... და თუ მაინც ასე გგონიათ... იქნებ ჩვენშია პრობლემა? იქნებ არასწორი მიდგომა გვაქვს? სიტუაციას სწორად ვერ ვაფასებთ ხშირად ადამიანები და ესაა ჩვენი დიდი შეცდომა! უნდა ვეცადოთ და ვიყოთ კეთილები, დადებითები... და მაინც არ მესმის, რა საჭიროა ამდენი შური და ბოღმა? განა ამას ვინმესთვის ბედნიერება მოუტანია? არა, მე არ ვიცი ასეთი არავინ... ხო ეს ცხოვრებაა და არსებობს კთილი და ბოროტი, მაგრამ ყველაფერი წარმავალიათქო ვიმეორებ აგერ უკვე მერამდენედ... ჩვენი თავებისთვის და საყვარელი ადამიანებისთვის უნდა ვიყოთ სიყვარულით სავსე! შეიძლება ვერავის ვერაფერი გაუკეთო, მაგრამ ის მაინც შეძელი, რომ არ დაუშავო მაინც! ეს ხომ ნამდვილად ყველას შეგვიძლია? მართალია სიკეთეც წავა, ის ბოროტებაც დასრულდება, მაგრამ ჯობია ყოველი წუთით დავტკბეთ! არა შურით და ბოღმით, არამედ სიკეთით და სიყვარულით.. მოკლედ, დასასრულს მინდა გითხრათ, რომ შეეცადეთ მაინც, უბრალოდ შეეცადეთ იყოთ ისეთები, როგორებიც გულით ხართ! არავინ და არაფერი არ გირს იმად, რომ ადამიანმა თავისი პიროვნება დაკარგოს.. ნამდვილად არაფრად ღირს... არაა საჭირო ტავის მოჩვენება და თამაში, მაგარი ტიპობა თუ პირიქით! ნუ იცხოვრებთ ისე, რომ მთელი ცხოვრება სინანულში გალიოთ.. იცხოვრეთ ისე, როგორც თქვენ გინდათ, იყავით ბედნიერები და დატკბით ყოველი წამით, რადგან ამ ქვეყნად ყველაფერი წარმავალია...!!!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.