მე - "მოხეტიალე"

 (ხმები: 3)


- სალამი! - მე ადამიანი ვარ. ა დ ა მ ი ა ნ ი ... ო რამდენჯერ მიფიქრია მთელი ამ მეხუთედი საუკუნის მანძილზე იმის შესახებ, თუ რას წარმოადგენს ეს „არსება“. თუმცა რაა ამაზე მარტივი არა! აი მაგალითად, ადამიანი - სამყაროს შემოქმედი: ეს ის შემთხვევაა, როდესაც ყველა ასპექტი ადამიანისა თუ ნებისმიერი არსების ცხოვრებისა ამ სამყაროში დასაბამს იღებს ადამიანისგან, რაც აძლევს ამ უკანასკნელს იმის ლეგიტიმურ უფლებას, რომ იბატონოს ყველასა და ყველაფერზე. მოკლას ადამიანი, ცხოველი, თევზი, ფრინველი. მოკლას სიყვარული, დაიმონოს ბედნიერება და წაგართვას თავისუფლება... ადამიანმა შექმნა წარსული, მასვე მორჩილებს დღევანდელი დღე და მომავალსაც კი, ადამიანი ქმნის... ადამიანი - სამყაროს ალფა და ომეგა; ადამიანი - სამყაროს დასაყრდენი, ცენტრი და ბირთვი: არსება, რომელიც დგას ყველასა და ყველაფერზე მაღლა. არსება, რომელიც არ ემორჩილება არც უფალს, რადგან თვლის, რომ თავად უფალიც ადამიანის ქმნილებაა და არა პირიქით. ადამიანი, რომელსაც არ გააჩნია რწმენა ყვლაზე სანუკვარისა და ძვირფასის-საკუთარი თავისა. ადამიანი, რომელმაც შექმნა სიკეთე, სიყვარული, მაგრამ დაავიწყდა როგორ მართოს ისინი და მივიდა იმ რეალობამდე, რომ ყველაზე გულისამრევ, შემზრავ ქმედებასაც კი სიკეთისა და სიყვარულის სახელით ჩადის...

მე, ერთ ერთი ადამიანთაგანი, რომელიც ახლა ამას ვწერ, ვზივარ მდინარის გაღმა ნაპირას სრულიად მარტო. მდინარისა რომლის მეორე ნაპირზეც მთელი დანარჩენი სამყარო დარჩენილა. მე და მათ არ გვესმის ერთმანეთის. ყოველთვის ვცდილობდი მეპოვა ამის მიზეზი. დღემდე ვცდილობ ამოვხსნა საიდუმლო, რომელმაც მთლიანად მომწყვიტა ჩემს ტომს და მომთაბარე არსებად მაქცია. არსებად, რომელიც უგზო უკვლოდ დაეხეტება სრულიად უცხო გარემოში და ეძებს სამყაროს, სადაც ადამიანები ცდებიან; სადაც ადამიანები არ დგანან მთელს სამყაროზე იმდენად მაღლა, რომ მათ გადაწყვიტონ ყველასა და ყველაფრის ბედი; სადაც ადამიანის მიერ შექმნილი სიკეთე და სიყვარული ჯერ არ გაუფერულებულა და ისევ, პირვანდელი სახით შემოუნახავს კაცობრიობას და სადაც ამ უკანასკნელთა სახელი არ გამხდარა ცოდვისა და ზიზღის სარჩული...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.