ჩანახატები

 (ხმები: 11)


მე გავაფრინე... (ანუ კარგად ვარ) ანუ ღმერთმა იცოდეს როგორ ვარ და კიდევ რამდენჯერ მომიწევს შენი ეშმაკებში გაგზავნა და მერე იმდენივეჯერ შენი უკან დაბრუნება .... ღმერთი კი არა ჭინკებიც აღარ იცლიან ჩემთვის. ... თეთრი არა უფრო იისფერი ზეცა მოჩანს ჩემი პალატის ფანჯრებიდან, .. ნესტის სუნია და მგონი ასთმა მაქვს, აქ ჩემნაირებს არ იცოდებენ, აქ შენნაირები ვერ ჩერდებიან, .. აქ უბრალოდ უნდა დახუჭო თვალები და ჩაძვრე საკუთარ თავში .. იცი ?!.. დღეს ალბად ყველაზე ნაწილობრივ დაგეთანხმე, რომ არარსებობს არაფერი ნამდვილი და არ არსებობს იმაზე ნამდვილი რასაც ჩვენ გამოვიგონებთ. არარსებობს იმაზე დიდი შედევრი რასაც ჩვენ – ადამიანები – ვარქმევთ "ჩვენს". შენ არასდროს ყოფილხარ ჩემი. მე ყოველთვის მინდოდა ვყოფილიყავი ნაწილობრივ შენი. ამ პალატას ნესტის სუნთან ერთად იმ ყავის სუნი აქვს ჩემი წილიც შენ რომ დალიე ... აქ სიბნელეში, მხოლოდ შენი თვალის ფერის გარჩევა შემიძლია და იცი რას ვფიქრობ? რომ ეს ისეთივე გაუგებარია ჩემთვის როგორც მატემატიკის ფუნდამეტური თეორემა ... დახუჭული თვალებით უფრო მეტის დანახვა შეიძლება და დაგუბებული სიტყვებით უფრო მეტს ვლაპარაკობ ... შენ ყოველთვის გიყვარდა მოსმენა ჩემი არმოყოლილი ანეგდოტების და მე დღემდე ვღებულობ შენ არმოხდილ ბოდიშს... ოქტომბრის პირია .. მოდი და უბრალოდ მისველე,უბრალოდ გადამარჩინე თორემ ჩემი ფანატიკოსი – მე, ვეღარ ეგუება ამდენ ჰალუცინატორს......



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.