სალომე ბეთლემელი - ვრცელი ღამე ...

 (ხმები: 5)


სალომე ბეთლემელი
ვრცელი ღამე..
სიბნელეთი..
ცა გამკრთალკანტებული მთვარით და მთვარე შავი ცით მოსილი..
ღამე და იმაზე მეტი ვიდრე უბრალოდ ღამე..
ცარიელი ქუჩა.. მხოლოდ ლიანდაგები თუ ახმაურდებიან დროგამოშვებით..
სივრცული პარანოია და ვხვდები, რომ მიახლოვდები..
აქ დრო თებერვლობს.. უფერულდება ყველაფერი და ყოველი ფერი დროსივრცულ ქალაქში..
მოხუცმა ჩაიარა ველოსიპედით, ლიანდაგების პარალელურ ტროტუარზე..
არ ვიცი და ვერ ვგრძნობ რას ფიქრობს ახლა ის, მაგრამ ვიცი რას განიცდის ორი ბორბლით მოძრავი მოხუცი, რომლის მუხლები ველოსიპედზე ხმაურიანია..
თბილი მუხლები.. თვალები ზუსტად ისეთი როგორითაც დაიბადა და ვინ იცის რამდენ რამეში შეუღწევია სხეულში გამოკეტილ ფერად მინებს.
აღარ ჩანს მოხუცი..
ლიანდაგები ახმაურდნენ..
ჩემი სხეული ლოგინზე დავტოვე, სული კი სახლიდან გამოძვრა.. ახლა ლიანდაგებთან დგას და ხელებს გამალებით იქნევს, რომ შემამჩნიო.
შენც ჩემსავით, სხეულის გარეშე, გადმოდი მატარებლის ფანჯრიდან და ახლა ისე მტკივა ჩვენს შორის სივრცე როგორც არასდროს..
მიახლოვდები..
სული მითეთრდება და ოქროსფერ წვიმას ველოდები..
ახლა ამ შეხვედრას ისე განვიცდი როგორც განიცდიან პირველ შეხვედრას..
შენი ლურჯი თვალები სულს გამოყვნენ შენსას..
მეც გამომყვნენ მწვანე მინები..
ახლა ჩვენ არ ვართ 0.5 და 0.5..
ახლა ჩვენ ერთი ვართ..
ეს იყო მეათასედ პირველი ჩახუტება, რომლის დროსაც სამყაროდან გავრბივართ და მასთან ერთად ვქრებით..
თენდება..



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.