სალომე ბეთლემელი - გაყიდე, შვილო, ლექსები...

 (ხმები: 2)



- გაყიდე, შვილო, ლექსები...
- როგორ, მამა ?! როგორ გავყიდო ?! ყოველი ლექსი ჩემი გულის თითო ძგერაა, რომელებიც ყოველდღიურად ცოცხლობენ ჩემში. რომელიმე რომ გამოვაკლო, მერე პულსსაც ვერ გამისინჯავ ფურცელზე, ვერც ვენებს ეყოფა მელანი და მერე არ ვიცი დღეში რამდენჯერ ვიგრძნობ სისხლის მაგივრად სტროფებით ამოტენილ გულს, რომელშიც კალამი ყოველდღიურად მოგზაურობს. კალამი, რომელიც მატარებელია ვენების ვაგონში ჩაბმული და ფურცლამდე ატარებს მგზავრებს, რომლებსაც შემდეგ მე ვუწყობ რითმებს და ასე იბადება ჩემი ყოველი ლექსი, რომელშიც ჩემსავით ვერავინ იმოგზაურებს.
თვალებს ვახელ, ფიქრი მემართება და ვითხოვ მატარებელს რაც შეიძლება ჩქარს.. ვითხოვ, რადგან ვგრძნობ, რომ იბადება ის, რაც შემდეგ ჩემი განუყოფლობა იქნება. ჩემი სრულყოფილება მასშია და მასთან ერთად მყოფ მგზავრებში.
ისევ გავავსე მდუღარე სიტყვებით ჭიქა, ფერადი გრდზნობა და ოთხი კოვზი რითმა დავუმატე.. მშვენიერია.. რა გაგითბობს ფილტვებს ზამთრის ცივ დღეებში ასე. ჩემს წარმოსახვით ბუხარს შეშა შევუკეთე, მოვკალათდი ფურცელზე და ფიქრი შემოვიხვიე.. ასე უფრო თბილად ვარ.. ისევ ველოდები იისფერ თოვას, რომ ნახევრად შიშველი და ფეხშიშველი ვგრძნობდე ფიფქების კრისტალს.. ასე მგონია, ტყეში რომ ვიყო, ყველაზე მაღალ ხეზე ავიდოდი და ბოლოს და ბოლოს ჩამოვხსნიდი ჩემს ფრთებს კენწეროდან.. რატომღაც დამღალა ფრენამ ფრთების გარეშე.. მე ჩემი ბუმბულის ფარფატი მინდა შევიგრძნო, მერე კი ისევ იმ კენწეროზე ჩამოვკიდებ სადაც დღემდე ვინახავ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.