სიყვარული

 (ხმები: 2)


იმისთვის, რომ იყო გამორჩეული სულაც არ არის აუცილებელი საუკეთესო სამოსის ჩაცმა... ხანდახან უბრალო სიჩუმითაც დიდ შთბეჭდილებას ტოვებს ადამიანი... ალბათ მეც ამ სიჩუმით მოვახდინე დაუვიწყარი შთაბეჭდილება...
- მომიყევი!!
- ექვს დღეში 18 წლის ვხდებოდი, სოფომ დამირეკა და მთხოვა სასწრაფოდ მასთან მივსულიყავი... მეც ჩავიცვი და გზას გავუყევი... კარი ჩემთვის უცნობმა ბიჭმა გამიღო. სოფომ ყველა გამაცნო და სასიმოვნოდ გავატარეთ საღამო. ის „უცნობი“ სულ მე მიყურებდა, მეც შიგადაშიგ ვაპარებდი თვალს და ვცდილობდი რამე გამეგო მის შესახებ, თუმცა სახელის მეტი ვერაფერი გავიგე...
მაშინ სანდრო 20 წლის იყო, საკმაოდ მშვიდი და ზრდილობიანი ბიჭის შთაბეჭდილება დამიტოვა...
სასიამოვნო საღამომ მალე ჩაიარა... დღეები წამებივით გარბოდა, სულ უცნობ სანდროზე ვფიქრობდი, ის კი არსად ჩანდა.
ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო და ისევ სოფოს აფორიაქებულმა ხმამ ჩამიყვანა ეზოში, იქ სანდრო დამხვდა და ისე ლამაზად გამიღიმა, საკუთარი სახელიც კი დამავიწყდა... სოფომ უკვე შორი გზიდან მომაძახა მე მალე დავბრუნდებიო და გაქრა... სანდრომ კი ორი სამაჯურიდან ერთ-ერთი გამომიწოდა და მითხრა, თუ გინდა, რომ მე და შენ სამუდამოდ ერთად ვიყოთ ეს გაიკეთეო... მე უარი არ მითქვამს, მხოლოდ ორი თვის მერე ვნახე, რომ ჩემს სამაჯურს უკან სანდრო ეწერა, მისას კი ელენე...
იცი?? მაშინ მეგონა მთელი ცხოვრება ერთად ვიქნებოდით... ყველაზე ბედნიერი ვიყავი, მის გვერდით თავი უმაღლესი არსება მეგონა... ის მეძახდა პრინცესას, მე კი პრინცს, ის ყოველ დილით, ზუსტად 8 საათზე მწერდა სიტყვა „მიყვარხარ“-ს და ჩემი დილაც ბედნიერებით იწყებოდა...
ბანკეტიდან გავიპარე, ბედნიერები ვიყავით, ვამბობდით, რომ ერთმანეთს არასოდეს მივატოვებდით, თუმცა მან დამტოვა.
- რატოომ?? ნუთუ არ უყვარდი?
- არა საყვარელო... მას ყველაზე მეტად ვუყვარდი... ერთხელ, როცა სახლში დაბრუნდა ვუთხარი, რომ მალე ჩვენს ოჯახს ახალი წევრი შეემატებოდა... მან გახარებულმა მითხრა ახლა შენ დედოფალი იქნები მე კი მეფეო, ამის აღსანიშნავად მაღაზიაში ჩავიდა... და სწორედ იმ წამმა იმსხვერპლა... მას მერე სულ მარტო ვარ და ველოდები როდის მოვა ჩემს წასაყვანად...
- ბეე, და საერთოდ რა არის სიყვარული?
- სიყვარული ფილოსოფიაა, რომლის გასაღებიც თვით ფილოსოფოსებმაც კი ვერ იპოვეს... რატომღაც ჰქვია გრძნობა, თუმცა მე ავადმყოფობას უფრო დავარქმევდი, იმ ავადმყოფობას, რომელსაც ვერანაირი წამალი ვერ კურნავს... სიყვარული ხეს ჰგავს, რომელიც იზრდება, ყოველი ახალი გრძნობის შეძენისას ყვავილდება და ყველაზე გემრიელ ნაყოფს იძლევა...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.