ვარდი სახლის კედლებზე (თავი 1)

 (ხმები: 6)


აივნის კარი გაიღო,ლამაზი გოგონა მხიარულად გამოვიდა ოთახიდან და გაუშლელ ვარდის კოკორებს უსუნა.

- სუნი არა აქვს! რა სისულელეა!

თქვა და ოთახში შებრუნდა. სწრაფად მოემზადა და ქვევით ჩავიდა. სამზარეულოში ახალგაზრდა ქალი რაღაცას ამზადებდა.

- დედა რა უაზრობაა ვარდები სურნელის გარეშე!-წუხილით უთხრა ნინიმ დედას

- შვილო ის როცა აყვავდება ყველაზე კარგი სუნი ექნება!

ნინიმ დედის მომზადებული საჭმელი მიირთვა, მოემზადა, ჩანთა აიღო და ქუჩაში გავიდა. დამცინავად უყურებდა ამ ქალაქს, ის არ უყვარდა რადგან მუდმივად ბოჭავდა, მის ხმასა და ნიჭს არ აძლევდა გასაქანს, რამდენჯერ უცდია რომ პოპულარული გამხდარიყო თავისი სიმღერებით, რამდენჯერ უცდია თავი გამოემჟღავნებია და ყველასთვის ეთქვა რომ ის საუკეთესოა! რომ მას ყველაფერი შეუძლია. მუდმივად ცუდ ხასიათზე იდგა როცა ამ პატარა, ჩუმი და მტვრიანი ქალაქის ქუჩებში სეირნობდა. არც სახლის წინ მდგარი დიდი ხე მოსწონდა მაინცდამაინც. ახლა კი კარგ ხასიათზე იდგა, ახალგაზრდა დეიდა უცხო, დიდ ქალაქში ეპატიჟებოდა კარიერის მოსაწყობად. ისიც მზად იყო ახალი ცხოვრების დასაწყებად და უდარდელად ტოვებდა მშობლებს რომელსაც ამქვეყნად მხოლოდ ის, ერთადერთი ქალიშვილი გააჩნდათ.

ახალ ცხოვრებაზე და მომღერლობაზე ფიქრში სკოლის კარებსაც მიუახლოვდა, ეს შენობაც დიდი და მოსაბეზრებელი იყო მისთვის არადა უკვე 10 წელია ყოველდილით ამ გზით მიდიოდა და მოდიოდა, ჯდებოდა თავის ადგილას და სწავლითაც არ იწუხებდა თავს.

კლასში შევიდა, ბოლო მერხზე დაჯდა და ზარის დარეკვას დაუწყო ლოდინი. თან მერხს დასჩერებოდა. უცებ იგრძნო რომ ვიღაც უყურებდა.

- ნინი მართალია რომ მიდიხარ?-ჰკითხა ბავშვობის მეგობარმა მარიმ რომელიც თავს წამოდგომოდა და უყურებდა

- ხოო, მივდივარ!

- რატომ? აქ ცუდია?

- ცუდია!

- რა არ მოგწონს?

- ის რომ მინდა პოპულარულობა, რაც ამ ქალაქში უბრალო, 16 წლის გოგოსთვის შეუძლებელია!

- რა განსხვავებააა? თუ აქ არაფერი გამოგდის იქაც არაფერი გამოგივა!

- გამომივა! აი ნახავ, შენც და ყველა ვისაც ჩემი არ სჯერა დაინახავს რომ ყველაფერი გამომივა.

ამ სიტყვებით მარიმ დატოვა ნინი. გულნატკენი ნინი, რადგან საუკეთესო მეგობარსაც არ სჯეროდა მისი. თუმცა იმედი არ დაუკარგავს.

იმ საღამოს დეიდამ მოულოდნელად დარეკა და უთხრა რომ ხვალ ელოდა. მთელი ღამე ლაპარაკობდნენ დედა-შვილი, დედა რჩევებს აძლევდა, ნინი ყველაფერზე თავს უქნევდა და ეთანხმებოდა. დილით ბარგიც ჩაალაგეს და ადრიანადაც გავიდნენ სახლიდან. წინა დღის ამბისდა მიუხედავად, ნინის მაინც უკან რჩებოდა გული, ვერ ემშვიდობებოდა დად გაიგივებულ მარის, თან ცდილობდა გამართლება მოეძებნა მისი სიტყვებისთვის. ცრემლებიც მოადგა, წამით დაფიქრდა, იქნებ არ ღირდა წასვლა? იქნებ ჯობდა ახლობელ ადგილას დარჩენილიყო და ყველაფერი დაეთმო? თუმცა მაინც მიდიოდა, მიდიოდა და ნელ-ნელა ქრებოდა მისი სახლი, მისი სკოლა, მისი წარსული ცხოვრება, მაგრამ ჯერ ისევ ქალაქში იყო და ეს ანუგეშებდა. აეროპორტში შევიდნენ, დიდი, ლამაზი, მინის შენობა იყო, შიგნით უამრავი ხალხი ირეოდა, ხმაური და აურზაური იყო.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.