იქნებ, ოდესღაც, მეც გავხდე ღირსი

 (ხმები: 6)


მადლობა უფალს! დღევანდელი დღეც გათენდა, მაგრამ რამდენად მშვიდათ, ამას მოგვიანებით შევიტყობ, რადგან აქ, ზღვის ფსკერზე, მშვიდობა და ქაოსი ერთნაირია.
დილის ექვს საათზე ძილი საათის წკრიალა ხმამ დამიფრთხო და კიდევ ერხელ მამცნო მორიგი დღის გათენება . . .
"ძილისაგან აღდგომილი მადლობ შენ, წმინდაო სამებაო, რამეთუ მრავალსა სულგრძელობისა შენისათვის არა განრისხენ ჩემ უძღებსა და ცოდვილსა ზედა არა თანაწარწყმიდე მე უსჯულოებისა ჩემისათვის... "
ახლა კი დროა საქმეს მივხედო. ჩემი წყალქვეშა ნავი, ჩემი "თეთრი ვეშაპი" მოვლასა და ხელის შევლებას საჭიროვებს, მის "გულ-მუცელსაც" ესაჭიროვება დაზეთვა-დასუფთავება, ჭანჭიკებს შემოწმება და ათასი საჩემო საქმე წინ მელოდება...
ყველაფერს გულიანად ვაკეთებ. ხელოსნობის გარდა, დალაგება-დასუფთავებასაც ვითავსებ სიამოვნებით, რადგან ყოველივე ეს მეხმარება ჩემი მოწყენილი ცხოვრების წინსვლაში... დროც უფრო სწარაფად გადის... მოძრაობა და ქმედება წარსულის გახსენებაშიც მიწყობს ხელს...
მას შემდეგ უკვე წელმა განვლო...
იმ დღესაც ძილი საათის წკრიალა ხმამ დამიფრთხო და კიდევ ერთხელ მამცნო მორიგი დღის გათენება. უკვე ჩაცმულს გამომეღვიძა, რადგან ღამის მორიგეობის დროს ტანსაცმლით მეძინა, როგორც ყოველთვის...
მშვენიერი დილა გათენდა. ჩიტების "დილის ლოცვა" ჯერ კიდევ ისმოდა. ზაფხულის სურნელი შემოიჭრა ღია ფანჯრიდამ .
ის იყო, თავი მოვიწესრიგე, რომ კარისკაცის აღელვებული ხმა შემომესმა ის ჩემს სახელს ახსენებდა, ხმა თანდათან ოთახამდე მოიწევდა... კარი გავაღე და ჩემს ფეხებთან საკეცეზე მწოლიარე ავადმყოფი შეაჩერეს. ფერდაკარგული და აცახცახებული ახალიგაზრდა ქალი ძალგამოცლილი, ძლივსღა კვნესოდა. მომაპყრო თვალები, რომელშიც უსაზღვრო შიში და თხოვნა ამოვიკითხე... მიუხედავად იმისა, რომ მრავალი ავადმყოფი მინახავს, მასზე უფრო საშინელ დღეში, მრავალი სიცოცხლეც გადამირჩენია, ახლა რაღაც უფრო დიდი პასუხისმგებლობა ვიგრძენი...
სასწრაფო ოპერაციამ მშვიდობით ჩაიარა ორი დღის გამსკდარი აპენდატი მოვაშორეთ ქალს, თუმცა პერიტონიტის საშიშროება ჯერ კიდევ არსებობდა.
ელენე ოცდაცამეტი წლის ახალგაზრდა ქალი იყო, მშვენიერი ზღვისფერი თვალებით...
მადლიერი მზერა მომაპყრო ნარკოზიდან გამოსულმა. მისი პალატის ექიმიც ვიყავი და ყოველდღიურად მიხდებოდა მისი მონახულება, ერთი ნახვით შეყვარებისა არ მწამდა, თუმცა სწორედ პირველი დანახვისთანავე რაღაც უცნაური ვიღძენი, რამაც მთლიანად დაიპყრო ჩემი არსება . . .
სამი კვირა მიმდინარეობდა მისი მკურნალობა. თითქოს ყველაფერი კარგად მიდიოდა... ის თანდათან გამოჯამრთელების გზას დაადგა. დღითიდღე ლამაზდებოდა, სიცოცხლის სხივი თანდათან უფრო მკაფიოდ გამოსჭვიოდა მის თვალებიდან . . .
დიდ დროს ვატარებდი მის პალატაში. უსიტყვოდ, თვალებით ავუხსენით ერთმანეთს სიყვარული... ფეხზეც წამოდგა, კეკლუცობდა, მხიარულობდა, მაგრამ . ...........
ის დილა ჩემთვის თავზარდაცემული აღმოჩნდა სრულიად გამოჯამრთელებული, ხელიდან გამომეცალა... მაშინ დასრულდა ჩემი ცხოვრება, გაჩერდა დრო, თავზე დამეცა ყველაფერი...
დიდხანს, ძალიან დითხანს ვიყავი სასოწარკვეთილი, განადგურებული. ელენეს სიკვდილში საკუთარ თავს ვადანაშაულებდი. მე ხომ მისი ექიმი ვიყავი... ალბათ, რამე გამომეპარა, სიყვარულმა გამიტაცა დააა .........
თვალწინ მედგა ელენეს ზღვისფრი თვალები და მხოლოდ ზღვის ხილვა მამშვიდებდა, ხოლო ტალღების ხმაური კი მის ჩურჩულს მაგონებდა.
ზღვისპირა ქალაქში ვცხოვრობდი და მას შემდეგ, ყოველ დღე, დილიდან დაღამებამდე სანაპიროზე ვიჯექი, ფიქრებში გართული... თავს ვიდანაშაულებდი და სინდისის ქეჯნა არ მასვენებდა. საკუთარ თავს ვთვლიდი დამნაშავედ იმის სიკვდილში, ვინც მცირე ხანში სიცოცხლეზე მეტად შემიყვარდა და ვისი სხეულიც უკვე მიწად ქცეულა...
მას შემდეგ ზღვის ფსკერს მივაშურე. წყალქვეშა ნავის ხელოსნობა დავიწყე. დღის სინათლე მოვიკელი და მზის ამოსვლასაც იშვიათად ვხედავდი... ამით მინდა გამოვისყიდო, რომ იმ ქვეყნად მაინც "მივწვდე საწადელს"
ყოველი დილა სიკვდილის მოახლოვების იმედით თენდება, იქნებ, მალე გადავიდე იმ სამყაროში, რათა მივეახლო ჩემს ტკივილსა და დიდ სიყვარულს.
ხანდახან კი, როდესაც ჩემი "ზღვის ვეშაპი" წყლის ზემოთ მოექცევა, როცა ვხედავ მზის ცხოველმყოფელ სხივებს ან ვარსკვლავების კიაფს, როცა ზღვის ნაზი სიო მე;ამუშება სხეულზე და ზღვისფერი ცა მესალმება, მაშინ, მხოლოდ მაშინ, მახსენდება ვეშაპისგან ჩაყლაპული იონა, რომელიც, ღვთის ნებით, კვლავ ეღირსა ამ ქვეყნიურად დაბრუნება ...
იქნებ მეც გავხდე ოდესღაც ღირსი . . .

ავტორი: ც. გლოველი




Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.