ფერადი მე

 (ხმები: 7)


ფარდებჩამოფარებული ოთახი, საათის წიკწიკი ჩემს გულისცემას შეჯიბრებული, ერთი ფინჯანი წყალი პირის გასასველებლად( თითქოს სიმღერას ვაპირებდეო ისე მოვიმარაგე წინასწარ), რამოდენიმე ჩანახევრებული ფანქარი, ნახევრად გაშავებული და ჩემს თითებში გალეული საშლელი, ხაზდაუმჩნეველი ფურცელი, საღებავებში შერეული წყლის რამოდენიმე წვეთი, აცეკვებული ფერთა გამა პალიტრაზე, გუაშით თავიდან ბოლომდე ამოსვრილი ფერდაკარგული ფუნჯი და მამას გამოთლილი მოლბერტი.
მერე რამოდენიმეჯერ ჰაერის გულამდე ჩაშვება, ან გულზე უფრო ღრმადაც კი. ალბათ გაცილებით უკეთესი იქნებოდა ამ ივლისით გაჟღენთილ ჰაერს ცოტა დილის სიგრილეც რომ ჩაჰყოლოდა ჩასუნთქვისას, თუმცა ესეც ჩემი ბრალია, დილით ჩამეძინა.
მოლბერტის მოშორებით დგომა და ისე დაკვირვება თითქოს უკვე ეხატოს რაიმე. ფუნჯის აღება, როგორც ყოველთვის, აცახცახებული ხელით. ადრე არ მიკანკალებდა. მას მერე რა არ შეიცვალა?! შემოდგომა ჩამიდგა სულში და მიცახცახებს წვრილი, ფერმკრთალი თითები ნოემბრის სუსხით ივლისშიც კი. დიდხანს მიშტერება საღებავებზე, შემდეგ ფუნჯის შავ საღებავში ამოვლება და ცოტა სინანული, რომ ისევ დაბნელდა. რამოდენიმე წყვდიადისფერი ლაქა ფურცელზე და უკვე მოიღრუბლა. მუქ ფერთა ვალსი და ხანშიშესული ფუნჯის ნელი სვლები. თვალებში ჩამოწოლილი სევდა, იშვიათად ცრემლი და მისი მაჯით მოწმენდა, ჩუმად, ყველასგან ფარულად, რადგან მე „ძლიერი“ ვარ. თავში უამრავი უმიზნოდ, უსაბაბოდ გაბნეული სიტყვა თუ მოგონება. წარსული, წარსული წარსული და ხან მისი ზიზღი, ხანაც მონატრება.
აცახცახებულ ძარღვებში ჩაღვრილი დაღლა, ფანჯარასთან მისვლა, თვალების ცეცება, ისე თითქოს რაღაცას ვეძებ, მაგრამ კვლავ უშედეგოდ. რიტმარეული სამყარო, გრძნობებგამოცლილი რეალობა, გაბოღმისფერებული მრავალი მოსიარულე თვალი და ქუჩა, სადაც მხოლოდ შუქნიშნებია ფერადი. ახლა უკვე ამ ყველაფრის ცქერით მობეზრებით ავსებული ჩემი მომწვანო თვალები. მკვეთრი მოძრაობა და დახატულის ნაკუწებად ქცევა. შემდეგ? შემდეგ ახალი ტილო, ბევრი, ბევრი ფერი, სითბო, სულ უფრო მეტად განათებული ოთახი. მოუსვენარი თითები მოლბერტთან, სუნთქვას აყოლებული ფუნჯი და ტილოსგან შორს გასვლა. დისტანციიდან დალანდული ის, რაც მხოლოდ ჩემია, ის, რაშიც ჩემი განცდები დევს და, უბრალოდ, ჩემი ფერადი მე.
გახშირებული გულისცემა, დაღლა, რომელსაც არასდროს ვაყენებდი ხატვაზე წინ და კვლავ თვალების ცეცება ოთახის სარკმლიდან. მაგრამ ისევ მოღუშული ყოფა, რომელიც არ მეჩემება, გაუფერულებული შენ და სხები, და ქუჩა, რომელშიც მხოლოდ შუქნიშნებია ფერადი.
ახლა უკვე ფარდებგაწეული პატარა ოთახი, რომელიც მე სამყაროდ მყოფნის, საათის წიკწიკი ჩემს გულისცემას შეჯიბრებული, ერთი ფინჯანი წყალი, კვლავ წვეთმოუკლებელი და ფერადი მე.
დარე გოგაშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.