თავსხმა

 (ხმები: 5)


მოუთმენლად გაილია ღამე და ოხვრა აღმოხდა ნოემბრის ნისლს. ანცი ბავშვივით შემოიჭრა სარკმელში სინათლე და სითბოს სუნი ავარდა წუხანდელ ნაწვიმარ მიწას. მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა, ერთხელაც კი არ შეუსვენებია ზეცას, ბოლომდე გადმოღვარა დაგუბებული სევდა და სიხარულის ნაკლებობა მოღრუბლულ თვალებზე. ერთი ვარსკვლავიც არ აციმციმებულა გულის გასახარად, მხოლოდ სახემოღუშული მთვარე გაწოლილიყო ავდრის ღრუბელთა შორის და იშვიათად თუ გადმოჰხედავდა სინათლემოკლებულ წვიმიანს.
რატომღაც ბავშვობიდან მიყვარდა ახალ ნაწვიმარზე მიწას ავარდნილი მტვრის სუნი, დაორთქლილ ფანჯარასთან დგომა, რომელსაც ხშირად თვითონ ვაბუნტებდი სულის შებერვით. მეჩემებოდა თითებდამჩნეული სარკმელი, რომელსაც თითქმის ყოველთვის ეტყობოდა ჩემი პატარა თითები, ხშირად დასვრილიც. ვიცოდი ამის გამო დედა გამიბრაზდებოდა, მაგრამ რისთვის მყავდა პატარა ძმა?! უბრალოდ, ვიტყოდი, მისი თითებია-მეთქი და აღარ დავისჯებოდით არც მე და არც ის. მე იმიტომ, რომ „უდანაშაულო“ ვიყავი, ხოლო ჩემი ძამიკო კი პატარა იყო და მას არ დასჯიდნენ. დედა, რა თქმა უნდა, ამჩნევდა ვისი თითები ეტყო ფანჯარას, მაგრამ მაშინ ისე მომწონდა ჩემი „ჭკვიანური“ ტყულით თავის დაძვრენა, არც კი მომსვლია თავში, რომ დედა, უბრალოდ, მპატიობდა ამ ონავრობას.
რას ვიზამთ, მიყვარდა წვიმიანში სარკმელთან ცხვირმიჭყლეტილი დგომა, თითქოს ეს ოხერი ფანჯარა არ მიშვებდა, რომ გავსულიყავი თავსხმაში. რატომღაც ძალიან მეტკბილება მოსასმენად სიტყვა „თავსხმა“. არ ვიცი რატომ. თითქოს წვიმის შეუჩერებელი წკაპა-წკუპი მესმის ამ სიტყვის ხმამაღლა წარმოთქმისას. თავსხმა, თავსხმა...
ღმერთო ჩემო, როგორ მიყვარდა ნამტირალევ სარკმელთან დგომა, თუნდაც საათობით. ხშირად თითსაც ჩამოვაყოლებდი ხოლმე მინაზე ჩამოცურებულ წვიმის ციცქნა წვეთს. ყოველთვის ვპოულობდი ფანჯარასთან პატარა ღრიჭოს, საიდანაც ზუზუნებდა ნოემბრის ნასუსხარი ნიავი. მახსოვს, თუ როგორ მომწონდა ჩემს სხეულში დავლილი ჟრუანტელი. ტუჩებს მივადებდი სარკმელში დატოვებულ სიცარიელეს. მციოდა, მაგრამ რატომღაც მსიამოვნებდა კანკალი რომ ჩამივლიდა სახიდან ტანში, შემდეგ კი პირიქით.
რამდენი რამ მიყვარდა წვიმიანს, მუხლებით ვიდექი ფანჯარასთან მიდგმულ პატარა ხის სკამზე, რადგან ისე ვერ ვწვდებოდი და ვუცქერდი თავსხმას.
ბევრი რამ დარჩა ბავშვობაში, ბევრიც შემომრჩა ჩვევად. ახლაც მეჩემება თითებდამჩნეული მინა, სოფლის სუნთქვად ამოსული კვამლი და ახალ ნაწვიმარზე მიწას ავარდნილი მტვრის სუნი.
ჩემი ხასიათიც ხომ წვიმიანს ჰგავს, ხშირად კი თავსხმას.
დარე გოგაშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.