პარანოია

 (ხმები: 3)


სიმარტოვეს განუწყვეტლივ ვუცქერ თვალებში, როგორც ბასკერვილების ძაღლი შერლოკ ჰოლმსს და ის კი უზღვავ ირონიას მაფრქვევს. არ ვიცი შეიძლება ერთ დღეს გავქრე, ჩამყლაპოს ამ უსაწყისო და სადღაც შორეული მირაჟივით გამოჩენილმა შავმა ხვრელმა, დავარღვიო ფიზიკის ყველა კანონი, ვუარყო მიზიდულობის ძალის ჭეშმარიტება და პირველი კოსმოსური სიჩქარით გავიჭრა ორბიტაზე, მაგრამ... მგონია, არც ეს მიშველის.
ახლა ჩემი ანტიკვარული საათის სულისშემძვრელი ზარი თუ მაგრძნობინებს , რომ ცოცხალი ვარ ,თუმცა აღარც მისი ხმა მესმის (ბედი არ მწყალობს). უმიზნოდ ქცეული სიცოცხლის არომატითაა ყველაფერი შეზავებული და მეც დავინვალიდდი, მოქმედება მჭირდება და სურვილი პატარა ბავშვივით მიძალიანდება ან რაღაც მბოჭავს რაღაც არაამქვეყნიური და მხოლოდ ჩემთვის გამოგზავნილი...უცხო პლანეტიდან...ვაკუუმიდან ან იქიდან რისი არსებობაც ჩემს გონებას ვერ წვდება.
ბევრი ვიტირე. მეგონე ეს ჩემთვის ყველაზე ნაცნობი წამალი მაინც მომიყვანდა გონს, მაგრამ ამაოდ. სულ მგონია რაღაც ბოლოჯერ ხდება და ამას ახირებული ბავშვის კაპრიზებს მივაწერ, მაგრამ სადღაც გულის სიღრმეში, მაინც მჯერ... მჯერა რაღაც შეიცვლება, თან ძალიან მალე. მაგრამ მანამდე, მანამდე როცა სულ მარტო ვარ, ამას საკუთარ თავს ვაბრალებ, უფრო სწორად მშობლებს, რომ ასეთი უნიკალური (ცუდი გაგებით) გამაჩინეს. ვიცოდი რომ ყველა ადამიანს თავისი იდენტობა ჰქონდა, როგორც თითის ანაბეჭდს, მაგრამ არ მეგონა თუ ჩემს ოდნავ მსგავს ადამიანს ვერ ვიპოვიდი. არ ვიცი... დავიბენი...
არ მინდა გალანძღვის ან შეგინების ღირსი გახადოთ ეს ჩემი ბოდვა, უბრალოდ მინდოდა ვინმესთვის მეთქვა და მეგრძნობინებინა, რომ მე ვარსებობ...ვარსებობ არა იმისთვის რომ ვიარსებო, არამედ იმისთვის, ვიცხოვრო მიზნებით... შემართებით... მე არც ფული მჭირდება, არც სექსი, არც ბედნიერება...უბრალოდ მინდა, რომ საკუთარი თავი მიყვარდეს.
მგონი ვიკურნები...ახლა როცა ეს სტატია ერთი ამოსუნთქვით, ყოველგვარი "დელეთე" ღილაკის დახმარების გარეშე დავწერე, გამეღიმა...ოღონდ ნახევრად გამერიმა, იაპონურად... აი იაპონელებს რომ სჩვევიათ, ხომ იცით. მაგრამ მე მაინც სულით და სხეულით, ღვიძლით გაღიმება მჭირდება.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.