უბრალოდ ჩემი

 (ხმები: 6)


რატომ ისვრიან უაზრო სიტყვებს,თუ ისინი მაინც იტყუებიან?
რატომ ამბობენ ლამაზ ფრაზებს,თუ ისინი ოდესმე გულს მაინც მატკენენ?
რატომ მატყუებენ მე,ადამიანს?
რატომ არ ვუყვარვარ არავის?
ისინი მე ვერ მხედავენ,მე კი ყველას ვხედავ...ისინი მე ვერ მაფასებენ,მე კი,რატომღაც,დიახ, ვაფასებ...ისინი მე არ მიცნობენ,მე,მგონი,ვიცნობ...ისინი მე არ მისმენენ,მე კი ყოველთვის მესმის მათი...ისინი ჩემს სულს ვერ წვდებიან,მე ვითომ კი?!
რატომაც არა.....
ჩუმად ვარ,მაგრამ ეს ჩემი სიჩუმე არ ნიშნავს „არ მესმის,ვერ ვხედავ,ვერ აღვიქვამ...“მე სრულებით ყველაფერს ვგრძნობ,ზედმეტადაც კი...
სხვისი გულის ტკივილი მარტო მე რატომ მიმაქვს გულთან? მათთვის ჩემი ტკივილი უმნიშვნელოა,ზედაპირული ფრაგმენტებით,ისიც უგულოდ, ისვრიან ჩემთვის უმნიშვნელოვანეს სიტყვებს...თითქოს მეუბნებიან–ხომ გითხარი,ახლა მაინც მოისვენეო!
არ მინდა,არაფერი არ მინდა მათი!ჩემთვის საკმარისი იქნება ერთის,მხოლოდ ერთის თბილი შემოხედვა,ჟესტი...მისი სიხარულით გაბრწყინებული სახის დანახვა,რომ ვიცი,ეს სიხარული მხოლოდ მე მეკუთვნის...
ჩემ უკან თითქოს სიცარიელეა,სულში კი ახლაც ტკივილი,სიცივე და მდუმარებაა გამეფებული....
იმ დღეს? იმ დღეს ბედნიერი ვიყავი,უსაზღვროდ ბედნიერი...სულელივით ყველაფერზე ვიცინოდი,ვტკბებოდი თითქოს წმინდა და გულწრფელი სიტყვების ჟღერადობით...თურმე ისიც ტყუილი ყოფილა,მანაც მომატყუა,მანაც.
ეს კი ზედმეტად მტკივნეულია ჩემთვის,ამდენად,არ მინდა ჭამა,არ მინდა არავინ,მინდა ჩემს თავთან ვიყო მარტო და ვიფიქრო,ვიფიქრო ოდესღაც მომხდარ ბედნიერებაზე,სულ რაღაც ერთსაათიან ბედნიერებაზე...საკუთარ თავს ვეღარ ვიტან,არ მინდა მისი უმეტყველო სახის დანახვა,მისი გაქვავებული ტუჩები და არაფრისმთქმელი მზერა,ვუყურებ და მახსენდება ყოველივე საზარელი და სიძულვილითა და შურით აღსავსე ადამიანები,რომლებიც არაფრისთვის არსებობენ და ეს არაფერი გამხდარა მათი ცხოვრების აზრი,მათი ცხოვრების ის უმნიშვნელოვანესი მომენტი,რომელსაც მე ბედნიერებას ვუწოდებ...
ბედნიერება?
რა ლამაზი სიტყვაა,საოცრად კეთილი და ლაღი,თბილი,როგორც გაზაფხულის პირველი კოცნა,მომაჯადოებელი,როგორც შემოდგომის ნაზი სურნელი,დახვეწილი,როგორც ზამთრის მშვენიერება და ამაღელვებელი,როგორც ზაფხულის ერთი დაუვიწყარი დღე...
ბედნიერი ვარ...და იცით რატომ?ამ ქვეყანას ადამიანად მოვევლინე,ადამიანად...ეს ხომ სასწაულია...
ეს ბედნიერება ზოგჯერ ნამდვილ ტანჯვად გადაიქცევა ხოლმე...ჩვენი სამყარო ხომ სწორედ ასეთი ტანჯვისთვისაა გაჩენილი...ეს აუცილებელიცაა,რადგან მარტო ცხოვრება,ყველაფრის გარეშე არსებობა,გაძრცვილი,როცა არავინ და არაფერი დაგრჩენია,საშინელებაა...დედაც მყავს,მამაც,დაც,ძმაც,ბებიაცა და ბაბუაც,მაგრამ მაინც მარტო ვარ...ისინი მე „სხვის“ მაგივრობას ვერ გამიწევენ...მინდა ვიგრძნო,რომ ვინმეს ვჭირდები,დილით ჩემზე და მარტო ჩემზე ფიქრით იღვიძებს,ღამით მხოლოდ ჩემზე ოცნება ასაზრდოებს...
ახლა?!
ახლა არაფერი არ ხდება...იმედია,მოხდება...იმედი ერთადერთია,რაც მხოლოდ დამრჩა...
თითქოს რაღაც ნაპერწკალმა უეცრად გაიელვა ჩემში,ახლაც ბჟუტავს,მაგრამ მალევე ჩაქრება...მე მისი ჩაქრობა არ მინდა,მთელი ძალით ვუბერავ სულს,რომ გავაღვივო,ხან ხელს ვუშლი ,რადგან დაბნეული ვარ,ძალიან დაბნეული...ეს ხომ ჩემი თვისებაა...
არ ვიცი ვის რა უნდა ჩემგან...
რაღაც არ მომწონს,ვეუბნები,მაგრამ,რატომღაც,ყოველთვის ცუდად გამომდის.გამომდის თუ ისინი გებულობენ ცუდად?!
მე არავის გულის ტკენა არ მინდა,მაგრამ ისინი რატომ ვერ ფიქრობენ,რომ მეც შეიძლება რაღაც გრძნობები გამაჩნდეს?!ისინი რატომ არ ცდილობენ მწარე სიტყვები არ მითხრან?!ალბათ,მეც პრობლემური ადამიანი ვარ...ვიცი,რომ ასეა,ეს ერთმა უკვე მითხრა,მაგრამ რა ვქნა?!
ასეთი ვარ და ასეთად უნდა მიმიღონ...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.