მკვდრის თვალით დანახული

 (ხმები: 1)


ყველაფერი ისე დაიწყო როგორც ყოველთვის , თუმცა არა იმ დღეს. ვგრძნობდი ,რომ ყველაფერი შეიცვალა ,რომ მეც ადამიანი ვარ .
საწოლიდან წამოვდექი, ოთახში სიგარეტის კვამლი ტრიალებდა .თითქოს ახლან მომეწიოს ... ფანჯარა გამოვაღე დილის სასიამოვნო ჰაერმა მოიცვა ოთახი... იმედი მქონდა რომ გავექეცი იმას რაც ასე მტანჯავდა... ერთი თვე მართლაც სრულ ჰარმონიაში გავატარე , შემდეგ კი ყველაფერი დამენგრა რასაც ვაშენებდი, ვიცი ბანალურია ის რისი თქმაც მაქვს გადაწყვეტილი მაგრამ ჩემთვის , ჩემი სულისთვის განუკურნებელ იარად დარჩა .
წახვედი და შენთან ერთად გაქრა ყოველგვარი მიზეზი სიცოცხლისა. ნელ ნელა ვგრძნობდი რომ ისევ ვლპებოდი... მაშინღა მივხვდი რა უსუსურია ადამიანი , სიყვარულის წინაშე . მაშინ გადავწყვიტე ადამიანური ძალებით მებრძოლა ამ გრძნობის წინააღმდეგ... მალევე მივხვდი რომ არც ამასჰქონდა რაიმე აზრი , შენ მაინც ვერ დაგიბრუნებდი... სურვილი დავკარგე ხალხის ნახვის და საუბრის ... იცი რა ადვილია გადაიჭრა ვენები? მხოლოდ მანამდე გასავლელი გზაა მტანჯველი , ათასი ფიქრი გიტრიალებს თავში ხვდები რომ ამით გულს ატკენ თუნდაც რამდენიმე ადამიანს .... ფიქრობ და ამპიქრებთან ერთად საიდანღაც ჩნდება შიშის დაუძლეველი გრძნობა . ცოტა ხნით ჩერდები ფიქრობ რომ არ ღირს მაგრამ იგივე ტკივილის გამოვლა... შეუძლებელია ....
... აუტანელია... ვისვენებ, ვეწევი და ვგრძნობ ეს მშველის...
ყოველთვის ჩნდება ადამიანი ვინც გიპოვის და გადაგარჩენს ,ამის შემდეგ კიდევ უარესია ცხოვრება...
მე მხოლოდ შენს გამო შევძელი დამებრუნებინა ადამიანური სახე . ახლა კი თავიდან დაიწყო ის რისაც ასე ძლიერ მეშინოდა. ვზივარ ცაბნელებულ ოთახში და უაზროდ მივშტერებივარ ერთ წერტილს . ყოველი ამოსუნთქვა მაყენებს განუსაზღვრელ ტკივილს და ვგრძნობ მაგლიჯავენ სულის დიდ ნაწილს.......დღეს ყველაპერი ბნელი ჩანს ... თითქოს ცივი სამარიდან ვუყურებდე ხალხის ბედნიერებას .... მემოვკვდი და შორიდან ვუყურებ შენს სიხარულსა და დარდს , არა, აღარ შემიძლია გავაგრძელო წერა და ვისაუბრო შენზე......



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.