ვის აინტერესებს ეს

 (ხმები: 4)


„სიყვარული ხომ თავად ღმერთია“ ტერენტი გრანლეი, ამ სიტყვებს გამუდმებით ვიმეორებ გულში და ვხვდები რომ, არსებობს ჭეშმარიტება და არა მარტო ჭეშმარიტება მთელი გრძნობების სიმრავლე. ადმიანებს რომ შეეძლოთ ერთმანეთისთვის ამ სიტყვების გაზიარება და დანახვა იმის რომ ცხოვრება მეტისმეტად ხანმოკლეა სიყვარულის გარეშე ცხოვრებისთვის ალბათ ყველაფერი მეტის მეტად კარგად იქნებოდა, მე ვამბობ რომ ამ ადამიანების უმრაველოსაბაში შევდივარ, განა არსებობბს რაიმე ისეთი რამაც შეიძლება ხელი შეგიშალოს ადამიანი გიყვარდეს და ამავდროულად ეცადო შეაყვარო თავი, მაგრამ სამწუხაროდ არსებობს ისეთი რამეები, რომლებიც არ გიშვებენ გქონდეს სწრფვა შენივე ბედნიერებისაკენ, ნუთუ შეიძლება სიყვარული იყიდო? ყოველთვის ამაზე შემიძლია ვიფიქრო და თუ მე მექნება იმდენი ფული რომ უბრალოდ ჩემი ჩვეულებრივი ადამინური თვისებები ყველა იმ ადამიანისთვის მისაღები იქნება რომელი ადამიანიც მე თუნდაც მომეწონება და მოვეწონები და ჩემი მატერიალური მდგომარეობა მისთვის მისაღები იქნება და უფრო ადვილად შემიყვარებს ვიდრე ერთი შარვალის ამარას? მერედა თვების წლების გასვლის შემდეგ ამაზე ფიქრი არ შემაწუხებს? თუ დავხუჭავ თვალებს და მივხვდები რომ ეს უბრალოდ ცხოვრების ეღთერთი დამახასიათებელი ნაწილია? რათქმა უნდა ისე ვერ დავდუმდები როგორც ასი წლის მუხის ხე. მე განსხვავებული მინდა ვიყო და არა ადამიანი რომელიც უბრალოდ შეუძლია ამ არარეალური სამყაროთი იცხოვროს,. ბევრი ადამიანი ამ ჩემს ნათქვამს არ დაეთანხმება და იტყვის რატომ გონია მასე მერედა შენც ისეთი ადამიანი შეიყვარე რომელისთვისაც ყოველივე ეს უბრალოდ სასაცილოა. ამაზე კი ვუპასუხებ რომ მე მიყვარდება ის ვინც მე უბრალოდ ვერ დავინახე მისი ნაკლი და ასეთმა ადამინმა მიმატოვა იმის გამო რომ ცხოვრება თურმე ხანმოკლეა წვალებისთვის. ითხოვე და მოგეცემა მერე და ჩემისთანა ამაყ ადმიანს ამ სიტყვების ჯერა ანდა მე შემიძლია ვითხოვო? არაა არ მოვითხოვ ვიშრომებ და მომეცემა,მიღცევნია ვიშრომო ვიდრე ვითხოვო, მეცინება და ვინმე დღეს უცდის შენ შრომას არაა შრომის გარეშე სურთ ყველაფერი, მაგრამ, სიყვარული ხომ დღევანდელობა არარის სიყვარული ხომ ხვალ,ზეგ და უსასრულოდ უნდა გაგრძელდეს, ადამიანებო როგორ მიყვარხართ და მებრალებით რადგან არ იცით სიყვარული როგორი შეიძლება იყოს, მე ხომ ეს ვიცი რამხელა ბედნიერება იმ თითოეულ ნააბიჯში როცა ორი ადამიანი ერთდროულად დგავს, მერდა სასაცილოა??? სასაცილოა ის რომ ადამიანებს შეუძლიათ გააჩინონ ის გრძნობა რომელიც მათ ახლოვებს, რა არის ? კითხვა ვის უჩნდება? გულწრფელი კითხვა. იქნებ მიიღო ამ კითხვაზე პასუხი მაგრამ, არა სიყვარული ბედნიერება ეს იცით მხოლოდ და მეტი არაფერის გაგება არ გჭირდებათ,გიყვარდეს გქონდეს ბევრი ფული დახენილი ცხოვრებ და სადღაც სამ ოთხ წელში ისე გაქრეს ეს შენი ბედნიერება როგორც დილანდელი ღრუბელი ჩვენს პატარა ქვეყანს მზე რომ დაუმალა. ღმერთი გვიყვარს მაგრამ მისი რატომ გვეშინია? რა ცოდვებისთვის ჯოჯოხეთში რომ არ გაგვისტუმროს? იმიტომ რომ მარადიული ტანჯვა არ მოვიპოვოდ? არა მე იმიტომ მეშინია რომ ღმერთმა შემქმნა და რა უფლება მაქვს ისე არ ვიცხოვრო ღმერთს რომ არ გაუხარდეს ეს იმიტომ რომ მადლიერი ვარ ყველაფრით, იმის გამო რომ ვხედავ სამყაროს ჩემებური თვალით, შემიძლია დანახვა ადამიანების რომელიც ძალიან მიყვარს, შემიძლია მოვეფერო და თუნდაც ვეჩხუბო ზოგჯერ მათი ცუდი ქმედებების გამო, მე ყველაფერი მიყვარს რაც
ღმერთის ხელითა შექმნილი, ახლა კი სასოწარკვეთილი ვარ იმის გამო რაც ჩემ თავს ხდება, იმიტომ რომ ვის აინტერესებს რა ხდება ჩემს თავს ვინ მომისმენს გულწრფელად თუ არა ჩემი ღმერთი,
ერთხელ როდესაც, მომინდა რომ, ჩემი ცხოვრება რაღაცით შეცვლილიყო, დავიწყე უბრალოდ გამომეხედა თვალებიდან და ვაი მაგ გამოხედვას, რამდენჯერაც გამოვიხედე იმდენჯერ ადამიანების ბრბო დავინახე რომლებიც ამ ცხოვრებისეულ ქაოსში იმდეან ჩართულები არიან რომ, შეუძლიათ გადაგიარონ და არც კი დაფიქრდნენ იქნებ გული გატკინეს დ ამ გულის ტკივლის რამდენად შეუძლია ზიანი მოგაყენოს ადამიანს, ვყოფილვარ ზუსტად გულგატეხილის ამპულაში და ღმერთს მადლობა რომ მე ცოცხალი ვარ, ღმერთს მადლობა რომ ჩემი სიკვდილზე ფიქრი და თვითმკვლელობის მცდელობა, ჩემს ასაკთან ერთად მცილდება რომელ ასაკშიც ამაზე ფიქრი დავიწყე, ბევრი ვეცადე თუ ცოტა ფაქტია ჩემი თავისთვის სერიოზული ზიანი მაქვს მიყენებული ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით,რათქმა უნდა გიჟი არ ვარ უბრალოდ ჩემი ნადრევად გაზრდას ვგულისხმობ, მე რომ, ორმოც წელს გადავცდები ალბათ იმდენად ნაოჭიანი ვიქნები, სამოცი წლის ვეგონები ხალხს, შეიძლება ვაზვიადებ კიდეც მაგრამ, მე ესეთი არ მინდოდა ვყოფილიყავი მაშინ, მაშინ როდესაც მჯეროდა თოვლის ბაბუების და ბედნიერი დღების.
ჩემო საყვარელო ადამიანებო იქნებ და როდისმე უბრალოდ ეს წაიკითხოდ გეტყვით რომ, გაგრძელეთ ცხოვრება სიყვარულით და ბედნიერი წამებით, თითოეული წამი ხომ ღმერთის ნაჩუქარია და როგორ შეიძლება ერთმანეთთან მოფერებაში არ გავატაროთ ეს წამები ადმიანებმა, განა შემიძლია ამდენი ვისაუბრო ღმერთზე ესეთმა ადმიანმა რომელსაც ცხოვრებაში ერთხელი აქვს ზიარება მიღებული? მაგრამ ღმერთმა იცის რა წრფელი ვარ მ სიტყვებში დ თქვენ კი მიხვდებით ადამიანებო რომ არ შეიძლება უბრალოდ გრძნობის გარეშე ილაპარაკო რასაც მე ვწერ და მინდა გადმოგცეთ, მე სიყვარულით სავსე ადმიანი ვარ, შემიძლია მიყვარდეს და მთელი ცხოვრება მახსოვდეს ადამიანი რაცარუნდა გული მატკინოს, არ მემაყება უბრალოდ მიხარია და მინდა იცოდეს ეს ყველამ მინდა ყველა იმავეს გრძნობდეს რასაც მე თითქოს და მთვრალი ვარ თითქოს და შეყვარებული ვარ თავად სიყვარულზე, მიყვარხარ სიყვარულო და გეტყვი რომ ერთი წამითაც არ შემიძლია გაგიშვა ხელი,ერთი წამითაც არ შემიძლია ვარსებობდე უშენოდ, აი ასე მიყვარხარ და აი ასე შემიძლია შევაფასო სიყვარული რომ ის ერთადერთია რაც ადამიანებს გვაძლევს საშუალებას ერთად ვიყოთ, ხოდა მაგიტომ მიყვარხარ სიყვარულო ჩემო გრძნობავ რომელიც ყოველთვის ჩემში ცოცხლობს.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.