როცა წააგებ...

 (ხმები: 3)


როცა წააგებ, უნდა ადგე და წახვიდე... უნდა წახვიდე და აღარასდროს, აღარასდროს არ უნდა დაბრუნდე...

წაგებასაც ვაჟკაცურად უნდა დახვედრა... წაგებაც ცხოვრების ნაწილია და უიმისოდ... არც გამარჯვებას ექნებოდა ფასი...

როცაა წააგებ, უნდა ადგე და წახვიდე...

არ ვიცი? ძალიან კარგად ვიცი... რომ ყველაფერი დასრულდა, რომ უკვე გვიანია.... რომ ამაზე მანამ უნდა მეფიქრა, სანამ ამ ყველაფერს დავიწყებდი...

მაგრამ, სულ სხვაა როცა თამაშში აგებ და სულ სხვა, როცა ცხოვრებაში აგებ...

როცა შენ გინდა, მაგრამ ვიღაცა შენზე მაგარია... როცა შენ გინდა ხმის ჩაწყვეტამდე, ბოლომდე იმღერო, მაგრამ ვიღაცა შენზე უფრო მაგრად მღერის... ან გინდა ისე იცეკვო, არასდროს რომ არ გიცეკვია... მაგრამ აქაც ვიღაც გასწრებს და ვიღაცა, შენზე უფრო მაგრად ცეკვავს...

ამიტომ, როცა წააგებ უნდა ადგე და წახვიდე...

აი, ახლა... მე ავდგები და წავალ... იმიტომ რომ მეც დავმარცხდი... არა, განა მე არ ვიცი, რომ ბევრია ჩემზე უკეთესი, მაგრამ ბევრზე უკეთესი ხომ ვარ, ესეც ხომ ვიცი...

მაგრამ დღეს მე წავაგე და ამიტომ უნდა წავიდე... წავიდე...

სადი არ ვიცი... მაგრამ უნდა წავიდე...

მე ალბათ, წამოვდგები, ჩემს მოწინააღმდეგეს ხელს გავუწვდი და მივულოცავ, გამარჯვებას... მივულოცავ და ვეტყვი, რომ ის ბედნიერია... ყველაზე ბედნიერი დედამიწაზე...

იმიტომ რომ მას.. .შენ დარჩი


ავტორი: ზვიად კეჭაყმაძე



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.