ბეღურა....

 (ხმები: 9)


დღეს აივანზე გავახილე თვალი და პირველად გავაცნობიერე რომ ბეღურა ვარ. პარაზიტი ფრინველი, აი ის, ‘’აქშა – აქშას’’ რომ ეძახიან იმის შიშით, თქვენთვის უსარგებლო ნამცეცები რომ არ ავკენკო მიწიდან. – მაცალეთ, მეც ხომ მინდა ცხოვრება?! – მაცალეთ!
– მეც ვიცი ოცნება, მეც მაქვს ჩემი ფიქრები,– ‘’ჩიტური აზრები’’ – უდარდელობა, ბუნებამ დამაბერტყა და აქამდე ვიქცეოდი, როგორც მევალებოდა, არ დავფიქრებულვარ ჩემს ცხოვრებაზე, მომავალზე, განსხვავებულობაზე.
ბეღურობა ყველაზე მაგარი რამ მეგონა მსოფლიოში. იცით რა რთულია და უინტერესო, როცა შენგან, არავინ არაფერს ელის. გთვლიან უქნარა არსებად, რომელიც თბილ ქვეყნებშიც კი ვერ მიფრინავს. – და რა არის ამაში უცნაური?! – განა ადამიანებიც, არ არიან ასეთები?! – მთელ ცხოვრებას ერთ ქვეყანაში რომ ატარებენ?! –ზუსტად ჩემსავით და თანაც აქ, საქართველოში. იმდენი ადამიანი–ბეღურაა აქ! – დათვლაც კი მიჭირს, თან ტიპაჟებითაც როგორ მგვანან. – ამიტომ ნუ მექცევით ცუდათ, თქვენც ხომ ჩემნაირები ხართ ადამიანო–ბეღურებო! – კარგი მე ფრინველი ვარ, ასეთი წესია, ასეთი უნდა ვიყო, მაგრამ თქვენ რა დაგემართად?! –ადამიანებს! –თქვენი ცხოვრების შეცვლა რომ არ შეგიძლიათ?! – ნეტავი მე მქონოდა ეს შესაძლებლობა, რამდენ რამეს შევცვლიდი და პირველ რიგში საკუთარი თავიდან დავიწყებდი.
მაგრამ მე ჩიტი ვარ, პატარა პარაზიტი ფრინველი და ამას აღარაფერი ეშველება.
–მაშინ რა მაწუხებს?! – რატომ შემოგჩივით?!
ამ დრომდე მართლაც არაფერი მაწუხებდა, ვიდრე ერთ დღეს ვიღაც ბედოვლათს ‘’რუმიანები’’ არ გადმოეპნა პარკიდან ქუჩაში. სასაცილოა მაგრამ ამ შემთხვევამ ჩემი ცხოვრება შეცვალა. –როგორ? – როგორ და ჩემმა ბუმბულმა, სიბრჭყვიალე შეიძინა. ისეთი ფერი მიეცა, მზის სინათლეზე , ნამდვილად აღარ ვგავდი ბეღურას.
ჩემმა გუნდმა აღარ მიმიღო, ვერ მიცნეს ასეთ ფორმაში. მაგიტომ დავიწყე მარტო ხეტიალი. გავცდი ქალაქს, დავფრინავდი სოფლებში. ბაღებთან ახლოს, იქნებ საკბილო მენახა რამე. მარტოსული ბეღურასთვის, ძნელია თავის გატანა. ჩვენ ხომ ჯგუფებად ვარსებობთ.
ერთხელაც ჩემი ყურთასმენა, ტკბილმა გალობამ დაიბყრო! –ასეთი რამ არასდროს გამეგონა. ცოტა გავბრუვდი კიდევაც ნეტარებისგან. ხმისკენ გავფრინდი. ბაღში ატმის პატარა ნერგზე, ლამაზი პატარა არსება იჯდა, ისიც ფრინველი,–ნუთუ ეს ხმა მას ეკუთვნის?! ცოტა ეჭვი შემეპარა. რაც არ უნდა გასაოცარი ყოფილიყო ჩემთვის, ეს ხმა ამ პატარა არსებიდან ამოდიოდა, რა დამატკბობელი ჰანგები. –მინდოდა გავცლოდი, მე ხომ ბეღურა ვარ, მაგრამ გალობამ ისე დამატყვევა ადგილზე, ფრთებს ძვრა ვერ ვუყავი.
უცებ გალობა შეწყდა და წკრიალა ჭიკჭიკმა გამომაფხიზლა :–ეი ფრთოსანო, შენ რა ხარ? შენნაირი ფრინველი ჯერ არ მინახავს! შიშისაგან ენა ჩამივარდა. ასეთი რამ ჩემს ცხოვრებაში პირველად მოხდა. მე ხომ ასეთი ზღაპრული არსების ყურადღება დავიმსახურე?! –ნისკარტში თითქოს ენა გადამეყლაპა, დავდუმდი.
:-ნუთუ იადონი ხარ?! აგრძელებდა ის ხმამაღლა ფიქრს. :-იადონები არასოდეს მინახავს, მაგრამ თქვენზე ბევრი მსმენია, რა ნათელი ბუმბული გაქვს და რა ბრჭყვიალა. გალობაც კარგი გეცოდინება.
ჩემი დუმილი, მან თანხმობის ნიშნად მიიჩნია, თავის ნაფიქრზე.
:– მე ბულბული ვარ, ალბათ ბევრი გსმენია ჩემზე?! – თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე. მაგრამ სიტყვა ბულბული იმ დღეს პირველად გავიგე. – აბა საიდან უნდა მცოდნოდა?! მე ხომ ბეღურა ვარ და ქალაქს, არასდროს გავცდენილვარ.
:– ძალიან კარგი, მოდი ვიმეგობროთ. ამ ბაღში შევხვდეთ ხოლმე ერთმანეთს. მე გიგალობებ და იმდენ ისტორიას მოგიყვები თბილ ქვეყნებზე, სულ ყველას რაც გადამხდენია თავს. ოღონდ ერთი პირობით, შემდეგ შენც უნდა იგალობო, გამიგია რომ იადონები ძალიან კარგად გალობენ, მე კი, კლასიკური გალობა მიყვარს!
მე თავი დავუქნიე თანხმობის ნიშნად, გაფიქრებით კი ‘’ხვალ ჩემი ბურდღა არ იქნება აქ’’ .
ჩვენი მეგობრობა, თვეები გაგრძელდა. ჩიტებისთვის ეს დიდი დროა, თითქმის სეზონია ჩვენ ენაზე. მე არ ვიყავი იადონი მაგრამ ეს ჩემთვის ზღაპარი იყო, რომელიც მეგონა არასდროს დასრულდებოდა. ბულბული მიგალობდა ყოველდღე, მე, –ბეღურას. უცებ დავიჯერე რომ ოცნებები ხდება, ყველაფერი შემიძლია. ის მიყვებოდა თავის ისტორიებს, სხვა და სხვა ფრინველებზე რომლებზეც აქამდე არასოდროს გამეგო. თბილ ქვეყნებზე რომლებიც არასდროს მინახავს. მე მის მიერ წარმოსახულ სამყაროში –ვმოგზაუროდბი. მისი თვალებით ვუმზერდი გარემოს და ცოტა ხნით იადონი გავხდი, მისთვის! იმიტომ რომ ეს მას უნდოდა, ასე მეგონა მე. – სხვანაირად არ შემეძლო, მე ხომ ბეღურა ვარ.
:–როდის მიგალობებ?! მეკითხებოდა ხოლმე, მაგრამ მე გალობა რა ვიცი?! – ალბათ უფრო წრიპინი ქვია იმას – რაც ვიცი. ყოველდღიურად შემდეგ დღისთვის გადავდებდი ხოლმე და ბოლოს თბილ ქვეყნებში გაფრენის წინ შევპირდი!
:–რა კარგია იადონო, ალბათ ერთად გავფრინდებით?! –კი გავფრინდებით ვუპასუხე. გაფიქრებით კი’’ რა კარგია ,მე ბეღურა ბულბულთან ერთად გავფრინდები თბილ–ქვეყნებშიი. – გიკვირთ?! მე ზღაპარი დავიჯერე, მე ვფიქრობდი აუხდენელ ოცნებებზე, პარაზიტული სიეშმაკეც დავკარგე და დამავიწყდა ის რომ ყველა ზღაპარს დასასრული აქვს!
ბოლო დღეც დადგა. აი უნდა ამხდარიყო ჩემი ოცნება. უნდა მეგალობა ბეღურას იადონივით და ბულბულთან ერთად სამოგზაუროდ გავფრენილიყავი.
თითქოს ბუნებაც , მოლოდინად გადაიქცა, ცა მოიღრუბლა და ბევრ თვიანი მზიანი ამინდები უცებ დამთავრდა.
:–მოდი გალობის წინ ჯერ ვიფრინოთ ზეცაში იადონო, სიგრილით დავტკბეთ.
ცაში ავიჭერით, ერთმანეთის ცქერაში გაიარა დრომ. ბულბული ჩემს წინ გაფრინდა და გაწვიმდა. როდესაც ატმის ნერგთან დავბრუნდით – მე უკვე ბეღურა ვიყავი. ჩემი ‘’რუმიანას’’ ბრწყინვალება ბუმბულიდან წვიმით ჩამოირეცხა. ჩვეული ნაცრისფერი დამედო, თვალები გამიშავდა.
:–ბეღურავ იადონი სად არის? – მე ვარ იადონი, დავიწრიპინე გაგონილით განადგურებულმა. :– არა შენ ბეღურა ხარ, პარაზიტი ჩიტი, შენ გალობაც კი არ შეგიძლია! – როგორ ვერ მცნობ, მე ვარ იადონი. ამოვიხავლე განწირულად. ალბათ ეს უფრო განწირულის ბოლო წრიპინია ჩვენს ენაზე.
ჩემს თვალწინ ბულბული შეიცვალა , თითქოს სხვა გახდა. მისი თვალები გაცივდა. :–შენთან ვერ ვიქნები, შენ ბეღურა ხარ, შენს გვერდში ვერ ვიფრენ თბილ ქვეყნებში, სხვა ბულბულებთან იადონებთან ერთად, ბულბული და ბეღურა ერთად ვერ იქნებიან, ეს ცხოვრების კანონია და კარგად დაიმახსოვრე შენ ხარ პარაზიტი არსება, ის გაფრინდა.
ჩემი პატარა გული უფრო დაპატარავდა და ვფიქრობ რომ გაქრა. მე ქალაქში ჩამოვფრინდი, სოფლის ბაღები იმ დროს მახსენებდა. კარგ დროს, როცა ზღაპარში ვიყავი.
ბეღურების გუნდმა მიცნო და მიმიღეს უკან. მაგრამ მე მათთან ვეღარ ვიცდი.
მარტო დავფრინავ საკბილოზე, დავჯდები აივანზე ან ფანჯრის რაფაზე მარტოსული და ვწრიპინებ. სანამ ვინმე ხელს ამიქნევს. მაგრამ რომ გესმოდეთ რომ ჩემი წრიპინი, არის ჩემი გალობა და სიმღერაც, ასე არ მომექცევით, მე მინდა ვიცოდე გალობა იადონივით, მაგრამ არ შემიძლია, მე ხომ ბეღურა ვარ! მაინც დავჯდები შემდეგაც აივანზე და ვაგრძელებ სიმღერას – დამიყარე ქალო პურის ნამცეცები, მე ბეღურა ვარ და ჩემი გული – გატეხილია!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.