დააფასე მანამ, სანამ დაკარგავ...

 (ხმები: 4)


daafase manam sanam dakargav
ადამიანები ხშირად კარგავენ იმას რაც მათთვის ძლიან ძვირფასია... ამის მიზეზი შეიძლება მრავალი იყოს თუმცა მთავარი მხოლოდ ერთია, სათანადოდ ვერ აფასებ ხოლმე მათ ვინც თურმე ასეთი მნიშვნელოვანი ყოფილა შენთვის... როცა შენია არ უფრთხილდები, არ უვლი, გგონია რომ სულ შენი იქნება, თუმცა საკმარისია მისი დაკარგვის საშიშროება იგრძნო რომ მაშინვე იცვლები, შიში გიპყრობს, გინდა რაღაც გამოასწორო მაგრამ ტყუილად, შეიძლება ახლიდან ააშენო დანგრეული სახლი, ან კიდევ მოჭრილმა ხემ ახლიდან ამოიყაროს ყლორტები და ძველებურად გაიხაროს, მაგრამ ძალიან ძნელი და ხანგრძლივია იმ ცხოვრების ახლიდან აშენება რომელიც თვითონ დაანგრიე, რადგან ის იმ იშვიათი და ძნელად მოსაპოვებელი ”აგურებისგან” შენდება რომელიც შენი უგუნურების გამო დაკარგე... რთულია ახლიდან გააცოცხლო ის გრძნობა რომელიც შენი ხელით ჩაკალი სხვაში, თუმცა შეიძლება გავიდეს დრო და ეს გრძნობა ისევ გაცოცხლდეს მაგრამ ის ძველებურად ვეღარასოდეს გაიხარებს, რადგან ყველაფერი როდი ხარობს რაც ცოცხალია... სწორედ ამიტომ უნდა დააფასო ის მანამ სანამ შენია, როცა ბედნიერი ხარ ყოველთვის დღევანდელი დღით ცხოვრობ, არ ფიქრობ რა იქნება ხვალ, გგონია რომ ყველაფერი ისე იქნება ყოველთვის როგორც დღეს არის, ამის გამო ხშირად უშვებ ერთი შეხედვით ისეთ უმნიშვნელო შეცდომებს რომლებიც ნელ ნელა გროვდება და ბოლოს მნიშვნელოვან საფრთხეს უქმნის შენს ბედნიერებას, შენს ხვალინდელ დღეს... შენი წინდაუხედავობის შედეგი ნალექივით ილექება შენი ცხოვრების სიღრმეში და შეიძლება მაშინ აიმღვრეს როცა ამას ყველაზე ნაკლებად ელი... თუ ერთხელ მაინც შენს თავთან მრტოდ დარჩენილი დაფიქრდები იმაზე რითიც დღეს შენ ბედნიერი ხარ, აუცილებლად მიხვდები როგორი იქნება შენი ცხოვრება მის გარეშე და ეს ფიქრები არასდროს მოგცემს იმის საშუალებას რომ არ დააფასო ის ვინც (ან რაც) ასეთი ძვირფასია შენთვის....




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.