ზმანება

 (ხმები: 2)


ზმანება

(zmaneba)


როცა დაგინახე გული გამოუცნობი გრძნობით ამევსო... იდექი როგორც მარმარილოს ქანდაკება, როგორც ანგელოზი ეკლესიის ფრესკაზე... თვალებში სიცოცხლის სხივი გიკრთოდა... თმის უნაზეს ხვეულებში მზე თამაშობდა... ათინათი გიელავდა ღაწვებზე... თითქოს ვხედავდი სიცოცხლის ხატს, სიყვარულის ყველაზე დიად ზრაპარს ამ ქვეყანაზე რაღაც განგებით მოსულს და დაბადებულს... სიხარულის უნაზეს ყვავილს გაზაფხულის მზესთან ერთად მოვლენილს... ვერც კი გავბედე მოსვლა, ვერც შეხება გავბედე... ან კი როგორ უნდა შეგხებოდი შენ, ანგელოზს, მე ჩვეულებრივი, უბრალო მოკვდავი... უბრალოდ ვიდექი როგორც ბრინჯაოს ქანდაკება და ვგრძნობდი როგორ ვცოცხლდებოდი... როგორ იწყებდა ჩემი სისხლი დუღილს... როგორ ცეკვავდა ფერხულს ჩემს გარშემო დედამიწა, ცა, ვარსკვლავები, მთვარე, მზე... როგორ კვდებოდა ბნელი ჩემ სულში და როგორ იბადებოდა ნათელი... თვალები დავხუჭე... გულისცემას დავუგდე ყური... ასე ერთბაშად ღვარცოფივით მოვარდნილ გრძნობას მწყურვალივით დავეწაფე და ვიწამე სამოთხე დედამიწაზე... ვიწამე სიკეთე, სიყვარული, სითბო, სინზე... და უცებ მთელი სამყაროს ძალა ჩემს სხეულში ვიგრგძენი... თითქოს გავიზარდე, დავბერდი, თავიდან დავიბადე, ისევ დავბერდი და ასე უსასრულოდ ამაოებამდე...

თვალები გავახილე და... შენ უკვე აღარ იყავი... შენს ადგილას მზის სხივებს თამაშობდნენ... შენს ნაკვალევზე ტიტები ელავდნენ წითლად...

დიდხანს გეძებდი.... დიდხანს გელოდი... დიდხანს დავდევდი უკან შენს აჩრდილს მაგრამ ამაოდ... და ვინ ხარ შენ? და იქნებ საერთოდ არც ყოფილხარ და არც არასდროს არსებულხარ... იქნებ მხოლოდ ჩემი ოცნების კეთილ ანგელოზად დაგხატა გონებამ... და რისთვის? თუმცა ვიცი რისთვისაც...

დღეს ჩემში ის უცნაური გრძნობა ისევ ცოცხლობს... ის საოცარი სიცოცხლის წყარო ისევ აწყდება გულს... მე დავდივარ დედამიწაზე როგორც აჩრდილი... აჩრდილი სიყვარულისა და შენ დაგეძებ... და ვიცი რომ გიპოვი... შენ ხატს ვიპოვი ოღონდ სხვად გარდასახულს.... მაგრამ ეს შენ იქნები... ეს აუცილებლად შენ იქნები.... შენ რომელმაც ჩემ გულში მზე გააცოცხლე... რომელმაც ჩემი სამოთხე მაჩვენე... ჩემი წილი სამოთხე დედამიწაზე... გპირდები რომ გიპოვი.... გპირდები.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.