ლია ფანჩულიძე - ქართული ანდაზები, ბრძნული გამონათქვამები

 (ხმები: 11)


სიძის სიძეს-წვენის წვენიო.

ღვინო მასვი მასპინძელო,
ჭურში აღარ დააძველო.

სულელს ძღვენი უხაროდა,ჭკვიანს კი სწყინდაო.

სულელმა და ჭკვიანმა ნაძლევი დადეს და ორივე დაიკარგაო.
ბრიყვს დანაპირების სჯეროდაო.

სიკვდილმა თქვა: ისე ვერავინ მოვკალი,რომ სხვას არ დააბრალონო.

სინდისმა თქვა: ყველა ადმიანში ვარ,ოღონდ ვინ როგორ გამომიყენებს ეს მისი
საქმეაო.
სიმარტოვემ დამაღონა,სიბეჯითემ გამაძლიერა,სტუმარმა კი გამამხიარულაო.

მედღეხვალიე კაცსაო,თოვლი მოუვა კარსაო.

"მედღეხვალიე კაცსაო,,წყალი ჩაუვა სახლსაო.
არ შეაკეთებს, გადადებს,დაელოდება ძმასაო.

მდიდარი თავისი წუწუნით საწყალ კაცს თავის სიღარიბეს დაავიწყებსო.

მდიდარს სხვაზე მეტი აქვს,მაგრამ სხვისი ცოტა ეხარბებაო.

მეზობელო კარისაო,სინათლე ხარ თვალისაო.

"მეზობელო კარისაო,,გეშინოდეს ვალისაო.
სხვის ჯიბრზე ნურაფერს შეიძენ,
დაგიდგება თვალისაო.

კარგი კაცის პურმარილი ზღვაზე ხიდად გაიდება.

კარგი კაცი სიტყვას იტყვის,
ხმალ ქარქაშში ჩაიგება.
კარგი საქმე თაობებში,
"გზად და ხიდად გაიდება."

სხვისი ჭირი,ღობეს ჩხირი.

სხისი კვნესა,სხვისი ჭირი,
ნუ გახდები დასაჭირი.

ლია ფანჩულიძე




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.