ჯემალ ქარჩხაძის აზრები წარსულზე

 (ხმები: 1)


ჩვენ განუწყვეტლივ მოვდივართ ჩვენი წარსულიდან და ჩვენი წარსული მუდამ იქ არის, სადაც დავტოვეთ.

წარსული ჩვენი ფესვებია. ფესვები არ ჩანს და ამიტომ გვგონია, თითქოს რეალურად არც არსებობს.

არაფერი არ არსებობს ისე რეალურად, როგორც წარსული.

ჩვენ წარსულის ქმნილებანი ვართ და უხილავი ძაფი გვაკავშირებს მის ყველ წერტილთან. ძაფი რომ გაწყდეს და ეს წერტილები დაგვეკარგოს, რაღა დარჩება ჩვენგან?

წარსული ისეა ჩვენს უკან ჩამწკრივებული და გაშეშებული, როგორც კადრები კინოფირზე. ბოლოში რომ გავალთ და უკანასკნელ კადრსაც გავივლით, უხილავი მექანიკოსი ამ ფირს შავ კოჭზე დაახვევს და ცეცხლგამძლე კარადაში შეინახავს.

მექანიკოს, რომელსაც, ვინ იცის, პლატონი არ წაუკითხავს, შეუძლია, როცა მოესურვება, მაშინ დაატრიალოს ფირი.

ჩვენ კი სიცოცხლეში მხოლოდ ერთხელ გვეძლევა საშუალება ნათლად დავინახოთ წარსულის რეალობა. ეს მაშინ ხდება, სიკვდილის ზარი რომ ჩამოკრავს და ამ სოფლიდან აყრის ნიშანი მოგვეცემა. ზარის ხმაზე, გაშლილ ფირს რომ ცალ მხარეს გაუშვებენ და ერთბაშად დაეხვევა, ასე ერთბაშად, დიდი სისწრაფით გავირბენთ უკან, გავივლით ჩვენი წარსული კადრებს და იქ დავბრუნდებით, საიდანაც წამოვედით. მაგრამ ეს მხოლოდ ერთხელ ხდება და თუ ამის შემდეგ კიდევ გავიშალეთ, უკვე სხვა ფირად გავიშლებით....



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.