"მხოლოდ იმ ბებიას არ შეეშინდება სიბერის, რომელიც ბაბუას ისევ პატარა გოგოსავით უყვარს"

 (ხმები: 34)


მხოლოდ იმ ბებიას არ შეეშინდება სიბერის, რომელიც ბაბუას ისევ პატარა გოგოსავით უყვარს… როგორც მე და შენ…

ვისაც სიბერე სიყვარულის გარეშე შეუძლია გაატაროს, მას ახალგაზრდობაშიც არავინ ეყვარებოდა ისე, როგორც მე და შენ…"

მინდა ერთი სიყვარულის ამბავი მოგიყვეთ…

მაშინ ბაბუა 87 წლის იყო, ბებია კი 80-ის…ყოველ დილით ერთმანეთის თვალებში იღვიძებდნენ და ღიმილით ხვდებოდნენ ახალ დღეს…

გათენდა…
-გაიღვიძე, ჩემო პირდაუბანელო… ფეჩი უკვე ცხელია და შენს ხაჭაპურებს ელოდება… ცხვირზე კოცნით აღვიძებს ბაბუა ბებიას…
- რაღაც სახსრებში მტეხს… ნამდვილად იწვიმებს… მოდი, ხელი მომისვი მუხლებზე, იქნებ მიშველოს…
ბაბუამ ბავშვურად აუჩეჩა ისედაც გაბურძგნული ჭაღარა თმები და გვერდზე მიუჯდა…
-მაგაზე უკეთეს საქმეს რას გამომიჩენდი დილიდან, გამოშალე ფეხი…
-როგორი თბილი ხელები გაქვს… ჩემი უნაზაესი ტორები… მკვდარს გააცოცხლებ… -ეფერებოდა ბებია და ახსენდებოდა როგორ რცხვენოდა მისი ახალგაზრდობაში…
-შენ კი ყველაზე ლამაზი ფეხები გაქვს მსოფლიოში… იწექი სანამ წყალი ადუღდება და ჩაი დავლიოთ… -გაუღიმა ბაბუამ… -სად გვეჩქარება, მთელი ცხოვრება წინ გვაქვს ?!
ბებია, როგორც ყოველთვის, ბაბუას კალთაში იჯდა და სვავდნენ ჩაის ერთი ფინჯნიდან…
-დღეს საერთოდ არ გიყვარვარ, სულ არ მეფერები… - ბუზღუნებდა ის…
- წუხელ ლექსი დაგიწერე, გინდა წაგიკითხო?- გაუღიმა ბაბუამ და ორივე თვალზე აკოცა…
-მინდა, ძალიან მინდა…
ბაბუა მას ყოველ დღე ახალ ლექსს უძღვნიდა…
დღისით სასეირნოდ სანაპიროზე გადიოდნენ და თბებოდნენ მზის ანარეკლით ერთმანეთის თვალებში… სახლში დაბრუნებულები, იატაკზე სხდებოდნენ და ფუმფულა საბნის ქვეშ კარტს თამაშობდნენ გახდაზე… ძილის წინ ბაბუა ვარცხნიდა ახლართულ თმებს და ატირებდა… მერე გულში იკრავდა და ეფერებოდა… თვალებზე ცრემლებს ტუჩებით უშრობდა…
-მოდი, ჩემო ლამაზო, საწოლში დაწექი, არ გამიცივდე, გაგითბე ლოგინი… -აღვიძებდა ბებია, სავარძელში ჩაძინებულ ბაბუას… ისიც პატარა ბავშვივით თვალებს მოისრესდა და ბაჯბაჯით მიდიოდა…
-ვგიჟდები შენს სუნზე… - ამბობდა ბებია…
-მე კი შენი სუნი გონებას მაკარგვინებს… - ეჩურჩულებოდა ბაბუა…
-გონება მე კი არა, სკლეროზმა დაგაკარგინა… -იცინოდა ბებია და თმაზე ეფერებოდა…
-სკლეროზმა მხოლოდ ტკივილი დამავიწყა, ამხელა ბედნიერებას რომელი სკლეროზი მოერევა…?
-მაშინ დავიძინოთ… და დამპირდი, რომ არასოდეს დამტოვებ მარტო და არსად გამიშვებ, თუნდაც დილით აღარ გამეღვიძოს…
-გპირდები…
ეს იყო ბოლო ღამე… დილით მართლაც ვეღარ გაიღვიძეს… და ორმოცი დღის შემდეგ ცაზე ორი ულამაზესი ახალი ვარსკვლავი გაჩნდა… მათ ისევ უყვარდათ ერთმანეთი უწინდებურად…
ვინც დაიჯერა ეს ამბავი- ბედნიერია…და ვინც ვერა- მას უდიდეს ბედნიერებას ვუსურვებ… მთელი ცხოვრება წინ გაქვთ!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.