* * * *

 (ხმები: 0)


დღეს ჩემს მაცდურთან ვაზის ცრემლს დავლევ,
ერთად ჩავახრჩობთ ჭიქაში დარდებს.
ერთად ჩავივლით ქუჩას ღრიალით,
ერთად მივუტანთ სატრფოებს ვარდებს.
ჩემს მაცდურ ეშმაკს თამადად ვნიშნავ,
და მეინახეთ გვერდით ვუჯდები.
რამდენი დარდი ჰქონია გულში,
ვუსმენ, ვუსმენ და მგონი ვმუნჯდები.
ალადასტურით შეივსო ყანწი,
თვალებში შიშმა გაჰკრა ძალიან.
და სადღეგრძელო დამდგარმა ფეხზე,
რატომღაც მამა ღმერთის დალია...
მეორე ჭიქაც შეივსო თვითონ,
გრადუსმა ლოყას აჰკრა მარაოდ.
უნდოდა ეთქვა მშვიდობის სიტყვა,
მაგრამ შეჩერდა, - არა, არაო...
მე შემომხედა, მომიბოდიშა,
ახამხამებდა თვალებს ალიანს.
- თუ მომიტევებ მადლობას გეტყვი,
იცოდე მართლა ვწუხვარ ძალიან.
ამდენი ზიზღის, ამდენი ბოღმის,
ცოდვების ზიდვა მიჭირს ძალიან.
შენი ბორგვა და უძილო ღამე,
იცოდე მხოლოდ ჩემი ბრალია...
ბევრჯერ მინდოდა სიკეთე შენთვის,
ვცდილობდი მაგრამ მგონი ამაოდ.
დღეს აღსარების ხასიათზე ვარ,
ჩემსავე მძევალს გირჩევ მამაოდ.
ეკლებს გიფენდი გზებზე კონებად,
მაგრამ სხვა ვიღაც ჰქმნიდა იებად.
ვნანობ და ვხვდები ის სხვა ვინც იყო,
მაგრამ ვიცი არ მეპატიება.
ღელვა დაეტყო ცრემლიან თვალებს,
ისევ წამოდგა ფიალით ხელში.
მაგრამ ღვინისგან შეზარხოშებულს,
თითქოს ტირილი მოაწვა ყელში.
ხელი დავადე გათოშილ მხარზე,
ყინვა ულბობდა სხეულს ნამძიმარს.
ჩემსავე მტანჯველს ვეუბნებოდი,
ჩემი ტანჯვისთვის თითქოს სამძიმარს...
დამშვიდებული წამოდგა უკვე,
თუნდაც სატანამ ცელით მდიოსო.
ამ სადღეგრძელოს გამოვცლი მაინც,
ეჰ, ღმერთი ხატი შეგვეწიოსო...
ქუჩას მივყვებით ორივე მთვრალი,
ძარღვებში სისხლი ვეღარ ოკდება.
ცრემლით აქვს თვალში შეცვლილი ალი,
ეს თრობა მხოლოდ ჩვენში მოკვდება...

/ბაქარი ხუტაშვილი/



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.