ნანა მეფარიშვილი: თქვენ გგონიათ, ბევრი რამ მინდა?

 (ხმები: 8)


გგონიათ რაიმე შეუძლებელს ვითხოვ და ვოცნებობ?
დიახ, გეთანხმებით რომ ჩემი ემიგრაციაში ყოფნის დროს იმატა ჩემმა სურვილებმაც...სხვანაირმა სურვილებმა და სინანულმა... მაგრამ მერე რა?
სურვილი, ნატვრა, ოცნება ხომ ყველა ადამიანს აქვს, მეც მაქვს ცხადია...
სულაც არ მრცხვენია ჩემი სურვილების გამხელა...
იქნებ ყველა ვერც ჩამოგითვალოთ, მაგრამ უმთავრესს გეტყვით...
ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება დრო გარდასახვისა, რაღაცეების სხვანაირად აღქმისა და დანახვისა....ეს ან ასაკს მოაქვს ან განსაცდელს...ჩემში ალბათ ორივემ ერთად მოიტანა...
მე ვიცი, როცა საქართველოში დავბრუნდები აღარ მექნება ის ანაზღაურება, რაც აქ მაქვს...
შეიძლება სულაც არ მქონდეს ანაზღაურება, რადგან საერთოდ ვერ ვიპოვო სამსახური...
მე ვიცი, რომ მექნება გასაჭირი, ისე როგორც უამრავ ქართველს უჭირს ახლა, მაგრამ ისევ მექნება ის სურვილები, რაც აქ, ემიგრაციაში გამიჩნდა და უსაშველოდ მინდა სისრულეში მოვიყვანო, როცა საქართველოში დავბრუნდები...
გგონიათ ბევრი მინდა?
მე მინდა, აქტიურად ვიარო წირვა-ლოცვებზე...
მინდა, კვირაში ერთი დღე უსასყიდოლოდ ვიმუშაო მოხუცთა სახლში... ერთიც ბავშვთა სახლში...(რა თქმაუნდა, თუ ნებას მომცემენ...)
(ისე, კი არ ვიცი რითი ვივლი, თუ გზის ფულიც არ მექნა, მაგრამ იმედი მაქვს ღმერთი მატარებს ამ ნატვრათა ასახდენად...)
მე მინდა, ერთი დღე გამოვყო ვინმე ავადმყოფის მოვლისათვის...ლეიკემიან ბავშვებთან "თამაშისათვის"...
მინდა ერთი დღე გვერდით დავუჯდე ვინმე გლახას და ჩემთვის ნაწყალობები ყოველი თეთრი მას დავუტოვო დღის ბოლოს...
მინდა ყოველ წირვას სხვადასხვა ტაძარში დავესწრო და ყველა მათგანიდან წამოვიღო მადლი, რომელსაც მერე გავყოფ და გავუნაწილებ ადამიანებს...
მე მინდა შევირიგო ყველა სამტროდ მოსული, ყველა მომდურავი და ვუთხრა, ეს თქვენ ხართ კარგები, მე კი, ამ ქვეყნად ყველაზე დაცემული... შემინდეთ და დამიტევეთქმეთქი...
მე მინდა, მოკრძალების ნიშნად, არასოდეს დავჯდე ტრანსპორტში, სადაც ხანდაზმული ადამიანი იქნება...
მე, მინდა ყველა მოხუცს დავუკოცნი დამჭკნარი ხელები და ვუთხრა, რომ ისინი ყველაზე სუფთა და ლამაზები არიან მთელს სამყაროში...
მე, უზომოდ მინდო_და, რომ ვმდგარიყავი ჩვენი ახლგაზრდების გვერდით ეს დღეები და ისე დამელაგებინა ჩვენი სამშობლო, როგორც ამას ისინი აკეთებდნენ, მეც მათთებრ ამოვსვრილიყავი ტალახში და გულში ჩამეკრა ისინი...
იმ კარგი ქართველის მსგავსად, მეც მინდოდა უფასოდ გადამეყვანა მგზავრები, ჩემთვის გამოწვდილ ფულზე სითბო დამედო და ისე დამებრუნებინა უკან...
მე მინდა, ვგლოვობდე სხვის მიცვალებულს...
მე მინდა საკუთარივით მიხაროდეს ადამიანების წინსვლა, წარმატება და მათი ბედნიერი სახეები მაძლევდეს ძალას....
კიდევ მინდა, ძალიან ბევრი რამ მინდა კიდევ...
მაგრამ თქვენ გგონიათ რომ ეს მართლა ბევრია?
საოცარი ისაა, რომ ეს ყველაფერი შემეძლო გამეკეთებინა და არ გავაკეთე...ახლა კი, შემიძლია გავაკეთო და ვერ ვაკეთებ...
მე ძალიან მინდა, როცა დავბრუნდები, სულ ერთად შევძლო ამ ნაოცნებართა ახდენა...
მე მჯერა, რომ უფალი შემისმენს...
მე ავიხდენ ამ ნატვრებს, უსათუოდ ავიხდენ!!!

ავტორი: ნანა მეფარიშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.