ჩიტი - ნანუკა ჭკუასელი

 (ხმები: 5)


დედამ მითხრა, რომ ჩვენ, ჩიტები პატარა კვერცხიდან ვიჩეკებით, ფერადი კვერცხიდან / ან იქნებ დაბადებიდან მატყუებენ, რომ ის ფერადია.
ჩიტის ცხოვრებაც ფერადია...
მე კი ზამთრის ერთ თეთრ დილას დავიბადე. თოვლით დაპენტილი ხის ტოტზე . . . იმ ცივ ზამთარში.
სულ არ ყოფილა ჩემი ცხოვრება ფერადი. მხოლოდ თეთრია, როგორც ის თოვლი, შავი ლაქებით.
დედას ვუყვარდით მთელი ოჯახი. იგი არასდროს არ ყოფილა ფრინველი. ყოველთვის ცხოველური და ადამიანური ინსტიქტებით გვიცავდა შვილებს.
ათას მთას გადაიფრენდა და ათასმეერთედან მოჰქონდა საკვები.
მერე ბუმბულიც შეუთეთრდა. არც დედას სიცოცხლე აღმოჩნდა ფერადი.
ჩვენ ყველანი ერთად ვიზრდებოდით და ერთმანეთით ვცხოვრობდით.
მე კი მაშინ გავაცნობიერე ჩემი გაზრდა, როცა დედა ნაძვის ხის ქვეშ ვიპოვეთ გაყინული.
,,თბილ ქვეყნებსაც,, არ უარსებია ჩვენთვის არასდროს.
მე ყოველთვის იმის მჯეროდა, რასაც დედა მეუბნებოდა, მაგრამ როცა ის აღარ იყო, ახალი ბუდის შენება დავიწყეთ.
ჩვენ ვძლიერდებოდით. ოთხივე დროს რაღაც საოცარი სიმამაცით ვუძლებდით.
მერე მეც გავხდი დედა.
მე კი არ მითქვამს ჩემი ბარტყებისთვის, რომ მათი ცხოვრება ფერადი იქნებოდა.
ეს მათ უნდა შეექმნათ, ეს მათ უნდა ესწავლათ.
მე ისევ ვიზრდებოდი... ჩემს შვილებთან ერთად ვიზრდებოდი, თუმცა დედაჩემის მსგავსად ვერ მომქონდა საკვები ათასმეერთე მთიდან.
ჩემს პატარა ცხოვრებაში, მუდამ ვგრძნობდი, რომ ვუბრუნდებოდი იმ კვერცხს, საიდანაც გავჩნდი.
და როცა მაღლა ფრენა აღარ შემეძლო, მიწაზეც გავიარე.
მეც მითეთრდებოდა ბუმბული, როგორც დედას.
ჩვენ ხომ ერთნი ვიყავით. მუდამ ერთნი.
არც დასასრული მქონია კარგი. დაბლა ფრენამ ასე იცის.
სიკვდილის ბოლომდე ერთ ოთახში, ვიწრო გალიაში ვიცხოვრე და მერე მეც გავფრინდი. უკვე ზეცაში და ისე მსუბუქად ვამოძრავებდი ფრთებს, მივხვდი რომ მიწევდა ჩემი ოჯახის დატოვება.
და ახლა ზუსტად ვიცი, რომ მატყუებდნენ, მატყუებდნენ რომ ჩვენ ჩიტებს, ფერადი ცხოვრება გვაქვს.

/ნანუკა ჭკუასელი/



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.