სალომე ბეთლემელი - თავისუფლება

 (ხმები: 4)


სალომე ბეთლემელი - თავისუფლება


შევეჩვიე უგანთიადობას რადგან ამ დროს მე მძინავს და სიზმრებში შავ-თეთრ გაზაფხულს ვაფერადებ.. შევეჩვიე თითქმის ყოველი ძილისპირულის გამოფხიზლებას, რადგან თვალებს ვაწამებ ავადმყოფური სინათლით.

შევეჩვიე ასფალტის ქუჩებზე ორმოებში დაგუბულ წყალს, რადგან როგორც ნარცისი შეჩვეული ვარ საკუთარი სახის ყოველ ნაბიჯზე არეკლვას...
მე შევეჩვიე უწესობას, ურითმბას, მაგრამ არც ერთ ჩემს ლექსს არ დაუკარგავს არასდროს რითმი..სონატა მთვარის... გალაკტიონის "მერი"... თვალებში ზღვა...
ტერფებქვეშ ბალახი მწვანე...
თითებს შორის დაღლილი ჰაერი...
თმებში თავისუფლების იასამნისფერი სუნი...
ნეკნებში დაყვედრება, რადგან "მასზე" ერთით მეტი მაქვს...
და ეს ყველაფერი ჩემთვის ქაოსია... ქაოსია სივრცის და უსივრცობა მაწუხებს ამიტომ... ვერლიბრში თითქოს საკუთარ თავს ვამწყვდევ და მაინც, ვაშველებ ხელს, რომ გამოვათრიო აქედან... არ მინდა ბოლომდე დავიწერო.. არ მინდა ბოლომდე წამიკითხონ... არ მინდა ჩემი სისხლი გადავაქციო მელნად... არ მინდა ჩემს ფიქრებს ფურცლავდეს ვინმე... მაგრამ მაინც, მე გადმოვდივარ ამ წყეულ ფურცელზე, რომ ჩემს თავს ვუთხრა: შენ უნდა გკითხულობდნენ !
და ახლა მე ვიწყებ საკუთარი თავის ოთახში გამოკეტვას, რომ მერე უოთხკედლობა ისე ვიგრძნო, როგორც გრძნობენ ჩიტები უგალიობას... მე ის ვარ ვისაც საკუთარ თავში უყვარს თავისუფლება და თავისუფლებაში უყვარს საკუთარი თავი... მე თავისუფლებას ვეძებ... და მივაგნებ მხოლოდ მაშინ როცა აღარ ვიფიქრებ, როგორ ვიყო თავისუფალი...
თავისუფლება შუაგულ ტყეში უშიშრობაა...
თავისუფლება ტრიალ მინდორში მყუდროების გრძნობაა...
თავისუფლება მიწისძვრის დროს ნელი ნაბიჯებია...
თავისუფლება ბოლომდე თავის ფლობა - თავის უფლობაა...
თავისუფლება ლიანდაგებს მოწყევტილი მატარებელია...
თავისუფლება უღუზო გემია...
უმუხრუჭო ველოსიპედია...
უფეხსაცმლო ფეხებია...
უბორკილო ხელებია...
უთავისქალო ტვინია...
უბეჭდო თითია...
უადამიანო დედამიწაა და უმზეო კოსმოსია...
და მაინც არ არსებობს კოსმოსი უმზეოდ... და დედამიწა განა იქნებოდა ჰარმონიული უჰარმონიო ადამიანების გარეშე ?
ყოველ თითს ერგება ბეჭედი...
ყოველ ხელს მაინც ბორკავს რაღაც...
იმდენად ბინძურია ქუჩა, რომ ფეხს არ შეუძლია უფეხსაცმლოდ..
ვერ არსებობს ტვინი თავის ქალის გარეშე...
ვერ დაჯდები უმუხრუჭო ველოსიპედზე...
უღუზოდ გემი ვერ შეცურავს სიღრმეში...
ულიანდაგოდ მატარებელი ვერ იმოძრავებს...
განა ფლობ თავს ისე რომ უფლობ საკუთარ თავზე ?
მიწისძვრის დროს შეგიძლია იარო ნელა?
ტრიალ მინდორში მყუდროება, ეს ხომ სიგიჟეა...
შუაგულ ტყეში უშიშრობა... ვერაფერს ვიტყვი...
ჩემს ოთახში თოვს, მაშინ როცა გარეთ აპრილია და ის რაც გარეთ პლიუსშია ცელსიუსით, აქ მინუსებში იგრძნობა... ალბათ ფარდის ბრალია, თეატრში არ ექნებათ ასეთი სქელი ფარდა, როგორიც მე მოგონებებისგან მოვქსოვე... მოგონებებისგან რომლებიც ძაფებად მეხლართება სულში, და ზამთრის სუსხიან დღეებში ხელთათმანდებიან და მითბობებენ თითებს...
ტკივილია იწვოდე შიგნიდან, მაშინ როცა გცივა, და გაყინული გქონდეს სული, მაშინ როცა მთელი სხეული ლავას უსწრებს ტემპერატურით... ეს თავისუფლების უკურეაქციაა... ანტითავისუფლება, რომელიც უტრირირდება ყოველდღიურად, მაგრამ მაინც განახლების პროცესშია...

ისევ თავისუფლება გამეჩხირა ყელში და მეუბნება: თქვი, რომ თავისუფლება კალამში გამოკეტილი მუზის ფურცელზე გადატანილი სახეა ! რომ სიხარულია უმიზეზო, რომ შენი ღიმილი აღმაფრენას უდრის, რომ გიხარია დედამიწის შვილობა, რომ შენს თითს არასდროს მოერგება ბეჭედი, რომ შენ გიყვარს უმუხრუჭო ველოსიპედით კატაობა.. რომ მართავ შუა ზღვაშიც უღუზო გემს, რომ მიწისძვრას ნელი ნაბიჯებით უსწრებ... რომ შენშია თავად მზე, რომლის გარეშე არ არსებობს კოსმოსი... რომ შენს ნეკნებზე მოძრაობენ მატარებლები.. თქვი, რომ არ გეშინია შუაგულ ტყეში... თქვი, რომ ტრიალ მინდორზე თავს მყუდროდ გრძნობ... რომ გიყვარს ფეხშიშველს ქუჩების დავლა... თქვი, რომ შენს ხელებს ვერცერთი ბორკილი მოერგება... რომ თავად უფალი ხარ საკუთარი თავის და ფლობ მას... უთხარი ყველას, რომ შენს ტვინს ვერ ზღუდავს თავის ქალა... შენ ხომ ის ხარ ვისაც საკუთარ თავში უყვარს თავისუფლება და ამიტომ ხარ თავისუფალი...

ვდუმდი და ახლა ჩურჩულით ვყვირი: თვით თავისუფლებამ დაკარგა თავის თავზე უფლობა და შემომეკედლა მე... მე ამირჩია საკუთარ ოთხ კედლად, მე კი არ ჩამოვკიდე ფარდები, არ ავიფარე ნიღაბი, რადგან მან ნახოს მწვანე თვალებიდან სამყარო... მე არ გავანთავისუფლებ საკუთარ თავისუფლებას რადგან თავად არ მოვექცე თავის ოთხ კედელს შორის...
შევეჩვიე უგანთიადობას, რადგან ამ დროს მე მძინავს და სიზმრებში შავ-თეთრ გაზაფხულს ვაფერადებ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.


კომენტარები:

  • Гости
  • აავტორი: oksanka933124
  • 23 აპრილი, 07:04
Всем привет! Это не спам! Нашла денежную халяву в интернете. Казино дает бонус +100% на первый депозит! Подробнее - http://bit.ly/1K80J86

Всем привет! Это не спам! Нашла денежную халяву в интернете. Казино дает бонус +100% на первый депозит! Подробнее - http://bit.ly/1K80J86