მე ვხედავ მზეს - ნოდარ დუმბაძე

 (ხმები: 6)


- რა ფერისაა ცა, სოსოია?
- ლურჯია ცა, ხატია!
- ლურჯი თვითონ რა ფერია?.. - მკითხა ხატიამ. დავფიქრდი.
- ლურჯი რა ფერია, ხატია, და ცისფერია... - ავუხსენი ბოლოს.
- ცისფერი ლამაზია?
- ძალიან ლამაზია, “ცისა ფერს, ლურჯსა ფერს”, - ხომ გახსოვს?
- ლამაზი როგორია, სოსოია? - არ მომეშვა ხატია.
- ლამაზი? - მე წამოვჯექი და ხატიას დავაცქერდი სახეზე.
- ლამაზია, ხატია, დიდრონი წყლიანი ცისფერი თვალები, შავი წამწამები... - მე ფრთხილად გადავუსვი ხატიას თვალებზე ხელი, ხატიამ გაიღიმა, - შავი წარბები, - განვაგრძე მე, - წაბლისფერი თმა, სწორი, პატარა ცხვირი, გაბუტული სქელი ტუჩები, თეთრი კბილები, მრგვალი ნიკაპი, პატარა ყურები, მაღალი ყელი - აი, ასეთი, შენ რომ ხარ, ეს არის ლამაზი, გეყურება, ხატია? - დავამთავრე და მხრებზე ხელები დავაწყვე.
- ესე იგი, მე ვარ ლურჯი და ცისფერი?...
უიმედოდ ამოვიოხრე.
- შენ როგორი ხარ, სოსოია? - მკითხა ისევ ხატიამ.
- მე მაიმუნი ვარ.
- მაიმუნი როგორია?
- მე რომ ვარ, ზუსტად ისეთი.
ხატიამ ხელებით ჩემი სახე მოძებნა.
- თმა რა ფერის გაქვს, სოსოია?
- შავი.
- თვალები შენც დიდი გაქვს და წამწამებიც. შენი თვალები რა ფერისაა, სოსოია?
- თაფლისფერი.
- ცხვირი სწორი გაქვს და პატარა, ყურებიც პატარა, ნიკაპი მრგვალი, ტუჩები სქელი. კბილები?
- კბილები ყველას თეთრი გვაქვს, ხატია.
- შენ ლამაზი ხარ ხომ, სოსოია?
- კიდევ კარგი, რომ ვერ მხედავ, ხატია!
- შენ კი გხედავ, სოსოია, შენ გხედავ, მზეს ვხედავ და მეტს ვერაფერს... - თქვა ხატიამ და ხელები ჩამოუშვა. მხრებზე ხელი მოვხვიე და ჩემკენ მოვიზიდე, ხატია მორჩილად მომყვა, იგი ოდნავ თრთოდა, მისი თავი კალთაზე დავისვენე, დავიხარე და თვალებში ვაკოცე, მერე ტუჩებში, მერე ყელზე, მერე ისევ ტუჩებში და ასე დავრჩით დიდხანს, დიდხანს. თავი რომ ავიღე, ხატია ტიროდა და იღიმებოდა.
- ხატია!
- სუ, სოსოია, სუ!.. - თქვა ჩურჩულით ხატიამ. მის ფეხებთან დავწექი გულაღმა და ცას ავხედე. ხატია ჩემკენ დაიხარა. გულზე ყური დამადო და გაინაბა. იგი, ალბათ, ჩემს გულისცემას უგდებდა ყურს. მე კი მისი ლოყის სითბო მეღვრებოდა სხეულში, ისე, როგორც მაშინ, სუფსის პირას, მისი ხელების სითბო. ცა იყო ლურჯი, ლურჯი და ძალიან ჰგავდა ხატიას თვალებს, მესმოდა მდინარის შხუილი, ჭრიჭინების ჭრიჭინი, ძაღლების ყეფა, მესმოდა ყველაფერი და ვერაფერს ვხედავდი, ვარსკვლავებით მოჭედილი ცისა და ხატიას გარდა. ხატია მხოლოდ მზესა და მე მხედავდა. ცაც გვხედავდა, ალბათ, მე და ხატიას.

/ნოდარ დუმბაძე/




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.