ნანა სელეპანოვა - იქნებ, არც კი გიყვარდი

სხვამ თუ არა, ჩვენ ხომ ვიცით,
რა ძნელია ლოდინი,
მონატრება, რატომ გვაწევს
გულზე რიყის ლოდივით.


ნანა სელეპანოვა - მერე რა

მერე რა, თუკი გულია სუსტი,
რომ სიხარული ზოგჯერ მწუხრია,
ზოგს თუ ახარებს, რომ ცაა ლურჯი,
ზოგს ცის დანახვაც არ შეუძლია.


ნანა სელეპანოვა - როცა მიყვარდა

დილაა...ჭიშკარს აწვალებს ქარი,
მზემ საჩიხესთან გაიფრთხიალა,
მე მაშინ უფრო, ვიყავი ლაღი,
როცა მიყვარდა, როცა მიყვარდა.


ნანა სელეპანოვა - ჩვენთან არს ღმერთი

ნეტავ, მზე ცაზე, რისთვის აენთო,
ან დღევ ნათელო, რატომ ბინდდები?
ჩვენ არაფერი არ გვაქვს საერთო,
საერთო არის, უფლის სიტყვები!


ნანა სელეპანოვა - სანამ ფრის დაიძახებ

შენ ვენახში ჩიტი კენკავს,
ლეღვს დათაფლულს, დილამდე,
მზემ დაშაქრა ჩირად კენკრა,
ერთხელ არ დამიძახე.


ნანა სელეპანოვა - "მეძავის" დატირება

მოდიოდა ყოველ ღამე მთვრალი,
(ამ ღამესაც საბნად წაგიხურავს,)
შენ იყავი ერთადერთი ქალი,
ვისაც მისგან არაფერი სურდა.


ნანა სელეპანოვა - მზე ჩემი წილი

ცა მისთვის მინდა,
ცხელ გულზე მეწვეს
მთვარე.. ღრუბლები
ხელით ვარწიო,
ტანზე ვარსკვლავნი
ხალებად მესხდნენ,
ღრუბლის ფთილები
მზეს შევაბნიო.


ნანა სელეპანოვა - ადიოს!

...და გზაჯვარედინზე
გზა უცებ გაიყო,
ცხოვრებამ სიცოცხლის
ხალისი დაკარგა,
ვერ დავისაკუთრე,
რაც ჩემი არ იყო,
რაც შევინარჩუნე,
დრომ ისიც წამართვა.


ნანა სელეპანოვა - ქალი წვიმაში

ვიტირებ -
ტირილი მიხდება,
სველ ქუჩებს
ტირილით დავივლი,
ის ვაჟი,
ისევ იქ იდგება,
დღემუდამ
ფიქრში, რომ დამიდის.


ნანა სელეპანოვა - მიეც მწერალსა მოთმენა

დაჯდნენ წერად ლექსებისა, საბრალონი საუბრისას,
აჰა, ხალხო, წაიკითხეთ, ლექსი მავანთ როგორ რყვნისა,
ვერ დადგების უმეცრებით გონი მათთა სწორსა გზისად,
შეუნდეთ და გაატანეთ ქარს ან ზღვათა ტალღებისას.


ნანა სელეპანოვა - ცხოვრება პაუზებს გვთავაზობს

ცხოვრება პაუზებს გვთავაზობს...
რომ მივხვდეთ, საითკენ ვიჩქარით,
იქნებ და, არ უნდა დავკარგოთ,
რომ უნდა გვახსოვდეს სიზმარშიც


ნანა სელეპანოვა - თითქოს არაფერი

თითქოს არაფერი,
ცაზე გადაფრენილ
წეროების გუნდი
გადაფრინდებიან..