გათენდა და გაიღვიძა დილამ...

გათენდა და გაიღვიძა დილამ,

გაზაფხული არ მეტევა ,, თმაში,,

სიხარულით დაყვირება მინდა

და იების დაკრეფა მთაში.


ირინა



გაიღიმე , გაიღიმე ქალბატონო ცაზე ნახე სიცოცხლეა დახატული..

სიყვარულის მათხოვარი ნუ გახდებით,

სიამაყით გაიარეთ ქალბატონო..

ხელგამოწვდილ გრძნობებს ნუკი შეიყვარებთ,

სიყვარული შეიყვარე საბატონო.


ქუჩაქუჩა ვის უკრიფავ გრძნობის ,, ვარდებს,,

შენ გრძობა გაქვს სანატრი და სამათხოვრო,

ისეთს კი ნუ შეიყვარებ ვინც სხვისია,

შენი თავი შეიყვარე ქალბატონო..


რატომ დასდევ სხვის სიხარულს სამათხოვროდ,

თუკი გრძნობამ სხვის ძარღვებში გაიარა,

გაიხადე თავი იქეთ ,, სამათხოვროდ,,

სხვის სიყვარულს რას დაკრიფავ ეკლებიანს..


ასე დარდით, სევდიანი მიაბიჯებ.

შენი გული ცრემლით არის ავსებული,

გაიღიმე , გაიღიმე ქალბატონო

ცაზე ნახე სიცოცხლეა დახატული..


ირინა იოსებაშვილი



მე ბოლნისის ლომებს ვთლიდი - ✍️რეზო ამაშუკელი

მე ბოლნისის ლომებს ვთლიდი

მიწა მაქვს და

მიწა მქონდა -

დარი მამალ ხოხბის ფრთისა,

მოყვრის მსასოებელი და

დამზაფვრელი მოშურნისა!

მაღლივ ღმერთი არ მაკლებდა

შუბლზე მირონცხებულ ნიშანს,

რკინას ვჭედდი, ვაშენებდი,

საყდარსა და სანთლის ნიშას.

მე ბოლნისის ლომებს ვთლიდი

სულს ჩემივე ჩუქურთმისას,

ვაზის ჯვარზე

სხივს ვახვევდი

კაბადუკიელის თმისას,

საწნახელში

ბიჭი იდგა

ვადას ჩაფრენილი ხმლისას

აკვნიდან რომ არ ენახა

მშვიდად დაღამება დღისა.

იქით ვეშაპს ხმალს ვუქნევდი,

აქედ დიდოს,

ლეკს და ხიზანს,

წიგნიც დაწვეს,

ვაზიც ჩეხეს,

მაინც ვერ ეწიენ მიზანს.

ზოგჯერ ჩემგან ჯვარწერილი

მეზობელიც ამემრიზა,

- შინაურმა თუ არ დამკლა

მე მომხვდური ვერას მიზამს!

მე ჩემი მაქვს მოსავლელი

თვალი არ გამირბის სხვისას,

წვეთ-წვეთად და

მისხალ-მისხალ

მიწა მეფე თამარისა!

ვინც შეირგებს ჩემს ზედაშეს, -

ჩოხას მივუბოძებ ძმისას,

ვინც არა და

ნუ მიიჩნევს

თავს ამ ცა-ფირუზის ღირსად!

აღარც ხონთქრის მეშინია

არც შაჰის და ყაენისა,

ხატზე ბევრჯერ გადავეცი

ვინც მამული გაასხვისა!

ჩუმად ვიჩნევ მოძმის ტკივილს

იმის სიხარულს და ჭირსა

და მწამს ჩემი ბედისწერის

აწმყოსი და მომავლისა!

აღორძინებულო მზვარევ,

მხარევ, გაბადრული მზისა

ილოცვიდე დედაენას

ჩინს საკუთარ თვალებისას,

ზეპირობდე

რვალზე წერილს

სამუდამო პარაკლისად: -

- "მე ვარ ავი მუსაიფი

კახთ ბატონის ირაკლისა!"

✍️რეზო ამაშუკელი



რეზო ამაშუკელის ხსოვნას - ელგუჯა კეკელიძე

დრო დადგა, დიდი ჭირნახულით წარსდექ უფალთან,

ღირსეულ მგოსანს პატივგებით შეგხვდა უფალი,

იყავ იმედი უქრობელი ქვეყნის მწუხართა,

მსახური ნათლის, დაუღლელი რისხვა ყრუ ფარის...


დაუოკებელ მიზანსწრაფვით პოეზიურით,

მამულის ციაგს დაექარგე ქება-დიდებად,

ხოლო ზეცაში საბუდარი ჰპოვე მზიური,

რომელიც დროში არასოდეს დაიბინდება.


როგორც სჩვევიათ, რეალურად, ხოლმე ტიტანებს,

გამორჩეული, განწმენდილი რწმენის ცხაურით,

შენ სასიტყვეთში მუზის სუნთქვა შემოიტანე,

თავისთავადი, უჩვეულო და უცნაური...


სანამ ზეცისკენ სულმა შენმა ლაღად გაცურა,

რომელმაც ბევრჯერ დააბლაგვა დანა მსტოვარის,

საამსოფლოში ყოფის მაცნედ ენთე კაცურად,

სამშობლოს ხონჩა გაამდიდრე დანატოვარით.


რადგან შეჯიბრში ყოველგვარი სძლიე სიმძიმე,

შეინარჩუნე ფერთაცვლაში სხივთა დინება,

იქ, ვარსკვლავებთან შენი სული სულ იციმციმებს

და ბოროტებას ულმობელად შეერკიდება.


რადგან ზეცაშიც საუკუნო ქროლვა გრძელდება,

უნარჩუნდება ადამიანს განცდის სურვილი,

შენ ფრთონვის ჟინი არასოდეს გაგინელდება,

შთაგონებას ვერ გაგიქარწყლებს ზეცა ბურვილიც.


ბედნიერი ხარ, ცად დატკბები ხმებით მრავალთა,

სამზევეთში რომ ღუღუნებენ სულსხვანაირად,

შენ ხარ ჟინჟღილი დღეგრძელობის შთამომავალთა,

მრავალჟამიერ მაგ შენს უკვდავ ჩანგს და დაირას...


ელგუჯა კეკელიძე

11.01.2022



ააწრიალებს სულს უშენობა და შემოდგომის ნაზი ფერები


ააწრიალებს სულს უშენობა

და შემოდგომის ნაზი ფერები,

ვიცი, ქარვისფერ ღამეს გაათევ

და სიზმარშიც ვერ მოგეფერები...

ვიცი, ტკივილად გადამექცევი,

მაგრამ გახედე, ზღვაზე ნისლია...

ვითვლი უთვალავ დღესა და ღამეს -

ძველ დარდისათვის ვერ მომიცლია!

უნდა გაიგო, უნდა იწამო,

რომ არ არსებობს ქვეყნად არავინ

ბოლომდე მოჰყვეს ძვირფასი კერპი

გაუკაწრავი, გაუბზარავი...

თქვი, რომ გიშველა ამ ფოთოლცვენამ.

თქვი, რომ შეიკრა პირი იარამ...

ეს მე ვიყავი - ზღვის მონატრება -

შენს სიზმარში რომ გადაიარა.

ეს მე ვიყავი - შორი ნაპირი,

ცად გაკიდული თეთრი თოლია...

ხომ ხედავ, შუქი იმ შემოდგომის

როგორ ფეხდაფეხ გამომყოლია.

და აწრიალებს სულს უშენობა

მკლავს ნაწვიმარი ზეცის ფერები

ვიცი, ქარვისფერ ღამით დამთვრალი

ყველა სიზმარში მე მეფერები...


ტერენტი გრანელი



...ფიქრის სარეცელზე ღამეს ვათევინე

...ფიქრის სარეცელზე ღამეს ვათევინე, 

ცისკარს შევეგებე ფიქრის ფარდაგებით,

ჩემი ერთგულება ვერვის ვათქმევინე,

სადღაც სულს ყიდიან- ისევ ფასდაკლებით...

ნანა ნანო შაინიძე



ძველი სახლი მიყვარს პატარა და ხის ბუხრის პირი მიყვარს ბავშობა რომ ზის...

წყაროს წყალი მიყვარს,

მიყვარს წყალი ჭის.

ხეზე ხილი მიყვარს

დაკრეფილი ძმის.


გაზაფხული მიყვარს

მინდორ-ველით მზით,

გვირილები მიყვარს

აზიდული მთის.


ჩემი ძაღლი მიყვარს

მომლოდინე ხმის

ფეხის ხმაზე ყეფით

სიყვარულს რომ ხსნის.


წისქვილის ხმა მიყვარს

მორახრახე წყლით,

მჭადი და სულგუნი

იმერული მხლით.


მოხუცები მიყვარს

რადგან სიბრძნე სჭირთ

დედ-მამა და და-ძმა

სიყვარულის ხმით.


საქართველო მიყვარს

მისი ჭირი მჭირს,

სიყვარული მიყვარს

ჩემს შვილებს რომ ზრდის.


ძველი სახლი მიყვარს

პატარა და ხის

ბუხრის პირი მიყვარს

ბავშობა რომ ზის.


მეგობრები მიყვარს

და სტუმარი ღვთის,

მეზობლები მიყვარს

გაღმა გამოღმის.


ჩვენი ცეკვა მიყვარს

საოცრებას ჰქმნის,

სიმღერები მიყვარს

გონაშვილის ხმით.


ტრადიცია მიყვარს

სადღეგრძელოს თქმის,

წინაპრები მიყვარს

და საფლავი ქვის.


ქართლის დედა მიყვარს

ღვინის თასით,ხმლით

საქართველო მიყვარს

მისი ჭირი მჭირს....


სოფო მანაგაძე



რამდენი აღმართი ამივლია... რამდენი დაღმართი ჩამივლია...

რამდენი აღმართი ამივლია...

რამდენი დაღმართი ჩამივლია...

ახლა, ყველაფერი ადვილია...

ახლა, ყველაფერი მარტივია...


რამდენი წუხილი განმიცდია...

რამდენი ხალისი გამივლია...

ახლა, ყველაფერი ნასწავლია...

ახლა, ყველაფერი ჩავლილია...


რამდენი უსამართლოდ მომქცევია...

რამდენის ქებით ცაზე გამივლია...

ცუდი ყველაფერი დავივიწყე,

ასე გაღიმება ადვილია...


რამდენჯერ თავი ჩუმად დამიხრია...

რამდენ დარდს ფიქრი უხმოდ დაუხრია...

მე მაინც იმედი მახვევია...

სულს ასე სულ ყველა გაუცვნია...


ჰო, ახლა ყველაფერი ნათელია...

ყველაფერს სახელი დარქმევია...

არ ვამბობ ცხოვრება დამღლელია,

რადგან მე წუწუნი არ მჩვევია...


ამიტომ გადავრჩი ქარ-ცეცხლიდან...

გადავრჩი წარღვნიდან უიმედო...

იცი, რა?! - რაც შენთვის აღარ გინდა,

აღარც სხვისთვის უნდა გაიმეტო!..


/ ია ნანეიშვილი /



მაგ თვალებში შემოგევლოს დედა, ჩემო სულო, უცოდველო მტრედო...

მაგ თვალებში შემოგევლოს დედა,

ჩემო სულო, უცოდველო მტრედო...

მადლობა ღმერთს, რომ ასეთი ტკბილი,

შვილის გულის სიყვარული მერგო.


მაგ ხელებში გენაცვალოს დედა,

რაც დედისთვის ია-ია კრიფე...

შენ ხარ ჩემი ვარსკვლავების ზე-და,

ჩემი ხვალე, სიყვარული-მწიფე...


მაგ ღიმილზე დაგეწამლოს დედა,

სხვანაირად სათუთო და თბილო.

სულ სიკეთე დაგაბედოს ღმერთმა,

შემოგევლოს დედა-შენი შვილო!


შენით ვცოცხლობ, ვიღიმი და ვხარობ,

შენს მზის იქით, მე არ მინდა სხვა მზე.

იმ წუთიდან, რაც გიწოდე-შ ვ ი ლ ი,-

დავინახე შენი თბილი სახე...


გამეზარდე, გამიმრავლდი დედი,

ჩემო გულო, ჩემო სულზე ტკბილო!

მრავალ შენს დღეს ბედნიერად შეხვდი,

დედის გულით მოგილოცავ შვილო!


/ ია ნანეიშვილი /



ძველის ნოსტალგია მომეძალა...

წლები და ჭაღარა მემატება,

აღარ ვარ ლაღი და მხიარული.

ზოგჯერ კი ბავშვობა მენატრება,

ცალ– ცალი ქოშებით სიარული.


ძველის ნოსტალგია მომეძალა,

გული ვეღარ გულობს–დაღდასმული.

ღმერთო, გადარჩენის მომეც ძალა

ღმერთო, დამიბრუნე გარდასული...