როდესაც არწივი აღწევს 40 წელს მისი ბრჭყალები საკმაოდ გრძელი და დრეკადი ხდება და ის ამით ვერ ახერხებს ნადავლის დაჭერას.

როდესაც არწივი აღწევს 40 წელს მისი ბრჭყალები საკმაოდ გრძელი და დრეკადი ხდება და ის ამით ვერ ახერხებს ნადავლის დაჭერას.

მისი ნისკარტიც გრძელი და მოღუნული ხდება და მათი მეშვეობით ვერ ახერხებს ჭამას.

მისი ფრთებიც საკმაოდ ხშირია და ფრენაც უჭირს...

ის არჩევანის წინაშე დგება... ან სიკვდილი ან აუცილებელი მტკივნეული ცვლილებები...!

ცვლილება კი 150 დღე გრძელდება.

ის მიფრინავს თავის ბუდეში რომელიც მთის მწვერვალზეა და იქ კლდეს ურტყამს თავის ნისკარტს მანამ სანამ არ მოვარდება ის...

მერე ელოდება ახლის ამოსვლას... ამ ახალი ნისკარტით ის იგლეჯს თავის ბრჭყალებს... მარე ახალი ბრჭყალებითა და ნისკარტით იგლეჯს ფრთებს და ელოდება ახლის ამოსვლას...

ამ ხუთთვიანი უმტკივნეულესი პროცესის მერე არწივი თავიდან იბადება და კიდევ 30 წელი ცხოვრობს...



ყვავი ყოფილა ერთადერთი ფრინველი, რომელიც ბედავს შეაჯდეს არწივს ზურგზე და ჩაავლოს კისერში ნისკარტი.

ყვავი ყოფილა ერთადერთი ფრინველი, რომელიც ბედავს შეაჯდეს არწივს ზურგზე და ჩაავლოს კისერში ნისკარტი. 

არწივი არც კი ცდილობს ჩამოაგდოს, არც ებრძვის, არ ხარჯავს მასზე დროსა და ენერგიას. იგი აფრინდება და ადის სულ უფრო მაღლა და მაღლა, 

და რაც უფრო მაღლა ადის, მით ნაკლები ჰაერი რჩება ყვავს სასუნთქად, იგი თანდათან კარგავს გონებას და ვარდება ძირს. იგუდება უჟანგბადობით.

  პ.ს. -  როცა ადამიანი თავისი მაღალი მიზნისკენ მიდის, მან არ უნდა დაკარგოს დრო ვინმესთვის რამის მტკიცებაში. უნდა იაროს წინ და ზევით და ყველაფერი ზედმეტი თავისით ჩამოცილდება!

( ვერ  ამოვწურე არწივების თემა, უჭკვიანესები არიან ღმერთმანი  🙂 

/ მაია ჯანაშვილი /



ადამიანი სინდისია, სინდისის გარდა, რაც არ უნდა წაართვა, მაინც ადამიანი იქნება.

"ადამიანი სინდისია, სინდისის გარდა, რაც არ უნდა წაართვა, მაინც ადამიანი იქნება. სიკვდილის მერეც ადამიანისგან მარტო სინდისი რჩება. სინდისი იგივე სულია ადამიანისა, ანუ სული იგივე სინდისია. აქედან შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ თუ კი რამე ყოფილა, სინდისი ყოფილა უკვდავი."

ოთარ ჭილაძე



გიორგი მეფის პასუხი შორენას

გიორგი მეფის პასუხი შორენას

,,მე შენზე ფიქრები მისანსაც ვუამბე,

სადა ხარ, სადა ხარ, სადა ხარ შორენა...

წუხელის ღამესთან იბრძოდა ხოხობი,

შენი ნებიერა არაგვთან გოდებდა.

მოჰყევი ჩემამდე მეწამულ სიზმრებს და

ვერ ვარკვევ ქალი ხარ, თუ უფრო-ავაზა,

გელოდი, ცვილისფერ აჩრდილად ქცეული,

ლოდინში ხოხობიც ღამესთან დაზავდა.

შემინდე, ფხოველის ამაყო ასულო,

ზვიადი არ მკითხავს, ომში რას ამზადებს,

სამშობლოს დასჭირდა, უნდა გამეწირა

მრავალი სიცოცხლე, მოხუცი მამამზეც...

არ მკითხო, მარჯვენა ვის უფრო ეტკინა,

ვინ უფრო დაკარგა თვალში მზის ნათელი,

მორიელს შევხვდი და იაკობს ვეომე,

წმინდანად ვიწამე მე შენი სახელი...

...და რადგან გაფრენა არჩიე დარჩენას,

ქარაფებს უამბე, უამბე მორევსაც,

მხოლოდ მე მიყვარდი, როგორც ღვთაებრივი,

ტაძარიც შეგწირე და ტახტიც, შორენა!"

...

შერჩა სვეტიცხოველს მითი მარადისი,

მცხეთასთან არაგვი ხმაურით მოჰყეფდა,

ჰქვია უკვდავებას ზოგჯერ სახელები:

უტა-კონსტანტინე, გიორგი, შორენა...

/ნათია ღვინიაშვილი/



არწივი საერთოდ ლეშს არ ეკარება, როგორც არ უნდა გაუჭირდეს შიმშილისაგან.

არწივი საერთოდ ლეშს არ ეკარება, როგორც არ უნდა გაუჭირდეს შიმშილისაგან. ერთხელ კი, მოხდა ისე, რომ ძალიან შეაწუხა შიმშილმა, ვერაფერი ვერ მოინადირა. შიმშილით დასუსტებული დაფარფატებდა ჰაერში და ეძებდა რაიმე მოეხელთებინა საკვებად, რათა შიმშილის შეგრძნება მოეკლა. უეცრად შორს, ქვევით, დაინახა ლეში, რომელსაც ყორნები დასტრიალებდნენ, რამდენჯერმე აუქროლ ჩაუქროლა შიმშილით გასავათებულმა იმ ადგილს, თუმცა მაინც ვერ გადაეწყვიტა როგორ მოქცეულიყო, მისი ღირსება არ აძლევდა საშუალებას რომ ლეშით დაეკმაყოფილებინა გრძნობა საშინელი შიმშილისა. კარგა ხანს ითმინა და თავს ებრძოდა, მაგრამ ბოლოს და ბოლოს შიმშილისგან დაძლეულმა მეტი სიმტკიცე ვეღარ გამოიჩინა შურდულივით დაეშვა ლეშისაკენ... ამ დროს იქვე ათიოდე მეტრში თოფის გრიალის ხმა გაისმა და ბუჩქებში ჩასაფრებული მონადირისგან ნასროლმა ტყვიამ არწივს მკერდი გაუგლიჯა. სისხლისაგან დაცლილმა არწივმა დიდი წვალებით წამოსწია თავი და ტანჯული ხმით ამოიგნინა: გმადლობ ღმერთო, ისე მომკალი, რომ უკადრებელი არ მაკადრებინეო.

ღმერთო გვისმინე, ისე გვაცხოვრე ამ ქვეყანაზე, რომ უკადრებელი რამ არასოდეს არავის არ გვეკადროს, თუნდაც სიკვდილის სულზე მოსწრებაც კი ღირს ამისათვის.



გუშინ საღამოს თურმე მეჯლისზე ამბავი მოხდა უმაგალითო :

გუშინ საღამოს თურმე მეჯლისზე

ამბავი მოხდა უმაგალითო :

ქალი მისულა უყელსაბამო,

უბრილიანტო, უმარგალიტო,

უმანქანო და უმდიდრულქურქო,

უსაყურო და უსამაჯურო,

უქმრო, უშვილო და უღიმილო,

უჯამაგირო, უსამსახურო. . .

მისულა ქალი მაღალ დარბაზში

და არხეინი შეძრულა ხალხი :

ცისფერ-ვარდისფერ მათს გარემოში

კაბა ქალისა შეჭრილა თალხი.

მერე ისეთი რამე მომხდარა,

კინაღამ ყველა გადარეულა :

ქალს დიდი ცრემლი ჩამოჰვარდნია

და ცრემლი კაცად გადაქცეულა.

ქალს დაუწყია ცრემლკაცთან ცეკვა

და კაცის მკერდზე დაუდევს თავი. . .

ქალს ეცვა კაბა, როგორც ვთქვით, თალხი

და კაცსაც სცმია სამოსი შავი.

გაშეშებული მდგარა სუყველა. . .

გაშტერებოდა სუყველას თვალი,

ლამაზი იყო სანახაობა :

როგორ ცეკვავდა ცრემლკაცთან ქალი.

ისე ლამაზი, ისე ლამაზი. . .

წამოუვიდა ყველას ცრემლები. . .

გაქრა დარბაზი და ირგვლივ გაჩნდა

აყვავებული თეთრად ტყემლები. . .

და ყვავილების იმ თეთრ ღრუბელში

ცეკვით აფრინდა ის წყვილი თალხი. . .

ძირს დარჩა უცებ დაბრძენებული

უწინ ცრემლების არმცოდნე ხალხი



მახვილის ამოღება გაცილებით უფრო ადვილია,ვიდრე ძლევამოსილად ჩაგება მისი.

მახვილის ამოღება გაცილებით უფრო ადვილია,ვიდრე ძლევამოსილად ჩაგება მისი. ომი მხოლოდ მაშინ უნდა დაიწყოს მეფემ,როცა მის მიერ ამოწვდილი მახვილი სამ რამეს მოუტანს მის ხალხს:

თავისუფლებას, მიწას და ოქროს.


,,დავით აღმაშენებელი"


კონსტანტინე გამსახურდია




ჩემი ქმარი ისეთი ბრგე იყო, ისეთი ხმელი, იშვიათად იცინოდა და უფრო იშვიათად აცინებდა სხვებს.

ჩემი ქმარი ისეთი ბრგე იყო, ისეთი ხმელი, იშვიათად იცინოდა და უფრო იშვიათად აცინებდა სხვებს.


დამიწუნა ყველამ, მაგრამ რა იცოდნენ, რომ მათზე ადრე მე დავიწუნე, კატეგორიული უარით გავისტუმრე მისი ოჯახის წევრები და ვაპირებდი მშვიდად და ბედნიერად ცხოვრებას.


მაგრამ ყველა სურვილი წამართვეს.


წლების გასვლასთან ერთად სახე კიდე უფრო დაეჭმუჭნა. მიმიკურ კუნთებს არ იყენებდა. ალბათ, არ იცოდა დამთბარი ღიმილის საიდუმლო.


მე არ მიყვარდა ჩემი ქმარი.

თავი ვერ შემაყვარა.

მგონი, არც თვითონ ვუყვარდი.

მინდოდა წამოსვლა, გამოქცევა.


იქ 3 წელი რომ გავლიე და ბავშვიც ფეხის ადგმას იწყებდა, ახალი სადარდებელი გამომიჩნდა.

ჩვენს გვერდით ერთი უმუყაითო კაცი გადმოვიდა, ცოლი და პატარა შვილი ჰყავდა.

თვალში არც პირველი და არც უკანასკნელი ნახვისას არ მომივიდა.

იყო ისეთი მყრალი, პირშავი და გაიძვერა, რომ ახლა მივხვდი რა მარგალიტიც მყოლია გვერდით.

მათი პატარა შვილიც ასაკისთვის შეუფერებლად იქცეოდა, ამცირებდა და ჩაგრავდა ირგვლივ ყველას.

ჩვენს გოგონასაც მალე მოადგა.

მსუბუქი ტრავმები თამაშის დროს წაქცევას, უდიერ ქცევას, უყურადღებობას დავაბრალეთ, მაგრამ...

როცა ერთ საშინელ დღეს სახლიდან გამოტანილი მამამისის თოფით თამაშობდა... აივანზე მდგარ ჩემს გოგონას ზედ შუბლზე ცხელი ტყვია დაახალა.

მაშინ ჩემი აზიატი ქმარი გარეთ გამოვარდა, ხელში აიტაცა თავისი შვილი და არც კი ვიცი რამდენი კილომეტრი გაიარა ხუთ წუთში, საავადმყოფოს კართან გახშირებული სუნთქვით მდგარს ძლივს მივუსწარი.

ის იყო ყველაფერზე წამსვლელი მამა.

ოთხი დღე დადიოდა ფეხშიშველი ეკლესიის კარამდე.

ლოცულობდა ყოველდღე.

მესაუბრებოდა მე.

მამშვიდებდა და მარწმუნებდა, რომ ეს ნაკაწრი არაფერს დაუშავებდა ჩვენს უსუსურ გოგონას.


როცა თავისი დაბადების დღეზე მან შვილი დაკარგა, ყველა სურვილი თან გააყოლა.

ხელი ჩაიქნია ცხოვრებაზე.

ის იყო ყველაფერზე წამსვლელი და წასული მამაც, მაგრამ მიწა ვერ მიაყარა.

იდგა მოთმინებით და მისი სიჩუმე მასთან ახლოს მისვლის საშუალებას არავის აძლევდა.

მე ვიდექი შორს და ვუყურებდი გაწერილ სცენარს, რომელმაც დიდ გაურკვევლობაში ჩამაგდო.

მისი მჟავე სახე უფრო მომჟავო გახდა.

იმ დღის მერე და იმის იქით აღარ გაუღიმია.

არც მე აღარ გამიღიმია.


***

მე მეუბნებოდა, რომ ყველაფერი კარგად იყო, თავს ცუდი აღარაფერი დაგვატყდებოდა.

გავიდა ჯერ ერთი წელი.

ორი და იანვრის სუსხში ჩვენი სახლის კართან მეტყველი თვალებით მდგარი მარწმუნებდა, რომ (თავისი აცრემლებული თვალებით) მეზობელთან მიდიოდა.

მალე დაბრუნდებოდა და მე მშვიდად დამძინებოდა.


გაიღიმა და გავიდა.

ეს იყო პირველი და უკანასკნელი ღიმილი, რომელმაც სახლის ოთხივე კუთხე გაათბო.

ეს ამხელა კაცი ერთი მუჭისხელა გახდა.

ის აღარ დაბრუნებულა.

ვეღარც დაბრუნდებოდა.

მისმა დიდმა და ძლიერმა გულმა ამას ვერ გაუძლო.

კაცი, რომელიც მთებს წააქცევდა პატარა გოგომ წააქცია.

მე მათთან ერთად მოვკვდი.


****


ცოტა ხნის შემდეგ

მის საფლავთან მყოფმა აღმოვაჩინე, რომ ის ყველაზე და ყველაფერზე მეტად მიყვარდა.


ჩემი ქმარი ისეთი ბრგე იყო, ისეთი ხმელი, იშვიათად იცინოდა და უფრო იშვიათად აცინებდა სხვებს.


მე დღეს ვფიქრობ, რომ ჭირსაც წაუღია მოჩვენებით ღიმილი.

იმის იქით იყო ნდობა, შვილის სიყვარული და ოჯახის წევრების კრძალვა.


/ინა ბანძელაძე/ 



-რა გადარდებს, პაპავ?

-რა გადარდებს, პაპავ?

-ამ ქვეყანაზე დარდი რომ არ ილევა ის მადარდებს.

-როგორა ფიქრობ, გიჟი უფრო ბედნიერია თუ ჭკვიანი?

-ჭკვიანი.

-რატომ?

-იმიტორო კარგი ჭკუა აქვს გიჟზე

-იქნება გიჟს თავისი ჭკო უფრო მოსწონს?

-მაშინ ბედნიერია, მაგრამ ჩვენ ხომ ვიცით რომ იმის ჭკო არ ვარგა...

-რა არის ბედნიერება?

-კაცი რომ ამ ქვეყანაზე მოსაგონარს დასტოვებს, ის არის ბედნიერება.

-რას ინატრებდი?

-მე მინახია, როგორ ყვაოდნენ პაპაჩემის საფლავზე იები, მეც ამას ვინატრებდი.

-რა არის სიცოცხლე?

-სიცოცხლე სევდა არის, ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა.

-სიკვდილი?

-სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა...


//გოდერძი ჩოხელი - "ადამიანთა სევდა"//



"მოგონებებზე უკეთესი არაფერია, და არც არაფერია მათზე უარესი."

"მოგონებებზე უკეთესი არაფერია, და არც არაფერია მათზე უარესი."


ანტონ ჩეხოვი