მერაბ სალუქვაძე – ქალი –

– ქალი –

თავანკარა წყაროს წყალია ქალი,
გაუცინეებ?
გალაღებს და შეგშლის,
მოატყუებ?
თავს ჩაქინდრავს წამით
შეიყვარეებ?
ნატიფია ღმერთის..


მერაბ სალუქვაძე – მამას –

– მამას –

ცისკენ ეძახდა სული საბრალოს,
ხვალინდელ ფიქრებს ცრემლით ავსებდა,
და ჩემს წარმოთქმულ პირველ ხმოვანებს
იმეორებდა ვაზის ბწკარებთან...
მერე გათენდა დღე არნახული


მერაბ სალუქვაძე – შენი მესაიდუმლე –

– შენი მესაიდუმლე –

მე შენი მესაიდუმლე დაგვიანებით ისევ მოვედი,
თვალები სულ სხვა სინამდვილეს გადაეყარა,
ჩაყვითლებულა, შემოდგომის ფრთებით დიდი ედემი,
მკვდარი ჩიტები ფოთლებივით ურცხვად ათოვს ამ ჩემს ქვეყანას..