ნანა სელეპანოვა - ტიციანივით

მე რასაც დავწერ, თუ დავწერ - შენზე,
რადგან მე შენი ხიბლი თან დამაქვს,
ლექსი მაწვება სიმძიმით მხრებზე,
თუ გამიტაცებს, შენთან დამმარხავს.


ნანა სელეპანოვა -ჩემი ცხოვრება

როცა იმ ერთსაც აღარ ახსოვხარ,
როცა გაფრენილს ვერ იჭერ წეროს,
როცა ეს გული მოთქვამს და ოხრავს,
უნდა დაჯდე და შენ თავს მიწერო.


ვიხილები და მოვდივარ

10 , 9 , 8 , 7 , 6 , 5 , 4 , 3 , 2 , 1 … ვიხილები და მოვდივარ . . . ბავშვობა და თამაშები. ჩემი 16 წელი შედგება მოგონებებისგან. მახსოვს სოფელი და ისიც მახსოვს, თუ როგორ დიდი სიხარულით ვთამაშობდი სოფელში, შევიკრიბებოდით ბავშები და არაფერიც არ გვადარდებდა, (არანაირი მოძღვრება დღევანდელობაზე მხოლოდ მოგონებებს ვიხსენებ) წარსულში იყო წყენები, მაგრამ ბავშური და მხოლოდ იმიტომ, რომ შესაძლებელი იყო ვინმე სხვას თამაში სდომებოდა, ამ უკანასკნელ შემთხვევაში ჩემ პოზიციას, არასდროს ვთმობდი.


დაკვირვებები და შემდგომ განხილვები

მაინც, რანი ვინ ვართ ჩვენ? ჰო ჩვენ! (საუბარია: ჩენზე, შენზე და მასზე . ანუ ხალხზე ) ადამიანი, დიდი ოკეანეა, რომლის შესწავლასაც, როგორც ვატყობ, ვერავინ მოახერხებს. იცით კიდევ ვის გავს ადამიანის ფენომენი? იმ მიწას რომელიც, შეუსწავლელია და ფეხი არავის დაუდგამს. რამდენიმე წელია, მეტად საინტერესო დაკვირვებას ვაწარმოებ. ვაკვირდები ხალხს. ჰო ეს ძალზედ საინტერესო რამ აღმოჩნდა, ყოველ ჯერზე ვწრმუნდებოდი, რომ ხალხი იყოფა ჯგუფებად. ამ დროის განმავლობაში, წავაწყდი ბევრნაირ ადამიანს. იყვნენ: ამბიციურები, ამაყები და თავის თავში დარწმუნებული იდიოტები, ვნახე კეთილებიც და ბრიყვებიც, ემოციურები და უგემოვნოები. (ბოლომდე ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს) მაგრამ აი, რჩეულთა კასტის წევრის ხილვა, ერთი დიდი სიამოვნება აღმოჩნდა.