“ხატის წინ დანთებული სანთელი ღმრთისადმი სითბოსა და ცეცხლოვანი სიყვარულის სიმბოლოა”

“არა აღანთიან სანთელი და დადგიან ქუეშე ხვიმირსა (ანუ საწყაოს, ჭურჭელსა), არამედ სასანთლესა ზედა და ჰნათობს იგი ყოველთა, რომელნი იყვნიან სახლსა შინა. სანთელი ესრეთ ბრწყინევდან ნათელი წინაში კაცთა, რათა იხილნენ საქმენი თქვენნი კეთილნი და ადიდებდნენ მამასა თქვენსა ზეცათასა“ – ბრძანებს სახარება (მათე 5, 15-16).


"დრო"

ალბათ ოდესღაც ყველას უფიქრია თუნდაც ერთხელ ცხოვრებაში იმის შესახებ, თუ რამდენად სწრაფად იცვლება ირგვლივ ყველაფერი და თავად ადამიანი, მიუხედავად იმისა, რომ მუდმივად ამ ცვლილებების ეპიცენტრშია (ზოგჯერ ცვლილების შემოქმებიც თავადაა) ვერც კი აცნობიერებს თუ რა მალე ხდება ცვლილება, ხოლო თუ აცნობიერებს, აუცილებლად იაზრებს დროის ფასს და მის შეუპოვრობას... ჩვენი ცხოვრების რა მცირე მონაკვეთია წუთი, ან თუნდაც წამი, მაგრამ გაივლის და უკვე ერთი ნაბიჯი წინ გვაქვს გადადგმული უსასრულობის უზომოდ ღრმა მორევში.


ივლიტა გოლეთიანი - გამოდი! ნახე!

გამომზისგულდი! გამოდი! ნახე!
ატმის კვირტებთან მზე ფერხულს ცეკვავს!
ნასახლარებსაც, მთქნარებანაჩვევთ,
ოქროს ბოხოხი დაჰხურა ცერად!