მერაბ სალუქვაძე - სევდიანი

სულ იმას ვნატრულობ რომ აღარ გაგხსენო
ფიქრებში კვანძები სულ შენში იღვრება,
მსურს მინდა დაგხატო გული არ მანებებს
არ ვიცი ფიქრებმა დამძლიონ იქნება...


ნანა სელეპანოვა - წუხელ

წუხელ მთვარემ სასთუმალთან
ღამე გამითია,
წუხელ ღრუბლებს დაერღვათ
გულის არითმია,


ბაჩო ბუღაძე - ვცხოვრობდი წარსულით, დღეს ვცხოვრობ ხვალით

ვცხოვრობდი წარსულით, დღეს ვცხოვრობ ხვალით...
დღისით თუ ღამით, წუთით თუ წამით,
სათქმელი მინდა გითხრა მე ამით,
დავწერე კალმით, რომ დავთვერი ქალით,

bacho bugadze vcxovrobdi warsulit dges vcxovrob xvalit


ბაჩო ბუღაძე - მე და სანთელი

აქ სიბნელეა და მხოლოდ მკრთალად ფურცელს ანათებს შუქი სანთლისა,
კვლავ ვიღებ კალამს, რათა განვაგრძო წერა გრძნობისა და სიმართლისა,
ამ სიბნელეში შენზე ფიქრს მოაქვს ჩემს გონებაში სხივი ნათელი,
ამ ბნელ ოთახში შენზე ფიქრებში ჩვენ ორნი ვტირით - მე და სანთელი!

bacho bugadze me da santeli aq sibnelea da mxolod mkrtalad furcels anatebs shuki santlisa


ბაჩო ბუღაძე - ჩამოდი გიცდი

კვლავ აირია ჩემში ფერები,
ჩემი ლექსებით კვლავ გეფერები,
კვლავ დამიბნელდა მზე და ჩანს მთვარე,
კვლავ მიბრუნდება წუთები მწარე,

bacho bugadze chamodi gicdi kvlav airia chemshi perebi


ბაჩო ბუღაძე - ხანდახან

ცხელი ხარ, ცეცხლი ხარ - ხანდახან გველი ხარ,
ხანდახან ცივი ხარ, ხანდახან სველი ხარ,
ხან პატარა ხარ, ხანდახან დიდი ხარ,
ხანდახან ჩემთან ხარ - ხან ჩემგან მიდიხარ,

bacho bugadze xandaxan , cxeli xar cecxli xar xandaxan gveli xar


* * * *

დღეს ჩემს მაცდურთან ვაზის ცრემლს დავლევ,
ერთად ჩავახრჩობთ ჭიქაში დარდებს.
ერთად ჩავივლით ქუჩას ღრიალით,
ერთად მივუტანთ სატრფოებს ვარდებს.
ჩემს მაცდურ ეშმაკს თამადად ვნიშნავ,
და მეინახეთ გვერდით ვუჯდები.


ბაჩო ბუღაძე - ამჯერად აღელვებული

თეთრი ღრუბლები კვლავაც გაშავდა და კვლავ დაედო ცას შავი ბინდი,
კვლავ ვარ ფიქრებში გადაკარგული, აღელვებული? არა, ჯერ მშვიდი!
შვიდი სურვილი რომ მქონდეს ნეტა, რა იქნებოდა პირველი ნატვრა?
ჰმ, ალბათ იფიქრებთ: “ბაჩო გაგიჟდა” ალბათ იფიქრებთ: “ეს კაცი დათვრა,

bacho bugadze amjerad agelvebuli , tetri grublebi kvlavac gasahvda da kvlav daedo cas shavi bindi


ბაჩო ბუღაძე - მამა

მონატრებისაგან აღელვებული, კვლავ დავუბრუნდი მე ზღვის ნაპირებს,
თავჩაქინდრული ვუსმენ ზღვის შრიალს და იქვე მდგომი გემის საყვირებს,
ალბათ გაკვირვებს ჩემგან ეს ლექსი, სიტყვები რომელიც არასდროს მითქვამს,
ალბათ გაკვირვებს, მაგრამ სულ ვამბობ, მინდა სათქმელი ყოველთვის ითქვას,

bacho bugadze mama leqsi mamaze monatrebisagan agelvebuli kvlav davubrundi me zgvis napirebs


ბაქარი ხუტაშვილი - საქართველო

აქ რა ხდება ზეციერო?!
ან რა ცეცხლი ტრიალებს?!
დაგვიფლითეს საქართველო,
სულ მთლად გაატიალეს!
ვინღა ჩივის ნიკოფსიას,
ანდაც კიდევ დარუბანდს,
ნაგლეჯ ნაგლეჯ მიათრევენ
მიწას ჩვენთან ნაქურდალს.


ბაქარი ხუტაშვილი - სული მეყინება...

სული მეყინება ვატყობ,
თითქოს ლახვარს მცემენ ფერდში.
მარტომ მე რა შევძლო, ღმერთო,
თუ შენ არ მედექი გვერდში.
თითქოს არაფერი მესმის,
თითქოს სატყუარებს ვერ ვთმობ.


ხატია ფაცია - წვიმის გოგონებს


ცამ იტირა და
ცრემლებს ჰყრის ცხარეს,
თითქოს სამძიმარს უცხადებს თბილისს,
ვხედავ ღრუბლებით დაძონძილ მთვარეს
და უსიცოცხლოდ ანთებულ მზის სხივს.

xatia facia wvimis gogonebs leqsebi poezia literatura