ნატო ჭარბაძე

ზღვა მრისხანეა, მზე ღრუბლებს სერავს,
საღამომ მთვარეს დაუწყო ძებნა
და ჰორიზონტთან შეჩერდა ქარი,
როგორც სირბილით დაღლილი ზებრა.


მონოლოგი

თ-ბთებიან გულები ას გრადუს ყინვაში,
ა-თბობენ ერთმანეთს, ერთმანეთს ელიან.
მ-ე კი კვლავ მივდივარ და ვხვდები ის ‘ბავშვი“
ი-ს ბავშვი, წაშალო გულიდან ძნელია.

მ-ივდივარ, წარსულიც თან მომდევს თითქოს და
ი-ს არის გუთანი, მე ხარი თავნება,
ყ-ოველთვის მივდივარ წინდაწინ ვფიქრობ და
ვ-ერ ვხვდები, ეს გრძნობა როგორ არ თავდება.
ა-რ ვიცი რაღატომ მიყვრხარ! და ისევ,
რ-ომ ვდგავარ წარსულის უმზეო გამებთან
ხ-ოდა შენს ფანჯრებთან ვუყურებ დაისებს,
ა-ივსო ეს გულიც და ალბათ გაბედავს
რ-ომ გითხარს მიყვარხარ, მიყვარხარ და ისევ

–ვფიქრობ და მივხვდი, რომ აზრები გამებნა.
და თუ კი ოდესმე თავიდან დავიწყებ!
დავიწყებ! და გზები ამინთონ გამებმა.