სიახლეები 18.01.2015 » Literatura.Mcvane.Ge



ნათლისღების ბრწყინვალე დღესასწაულს გილოცავთ

მაღლა ცაში ზარი რეკავს,
ნათლისღება დგებაო,
მირონით და მისი ძალით,
სასწაული ხდებაო,
ვისაც მისი სწამს და ჯერა,
ღმერთი შეეწევაო.
გილოცავთ...


ბოლო დიალოგი

ბოლოჯერ ვსაუბრობთ მე და შენ შორიდან,
გზა აღარ იყოფა, გზა მხოლოდ ერთია,
არჩევნას ვიძიებ ისევ ამ ორიდან,
დღეს ჩემი პატრონი კვლავ "ის", თუ ღმერთია?



საიდუმლო სერობა

თუ საიდუმლო იყო სერობა,
მაშ ჩვენ რად ვიცით, ათას წლის მერე,
ესეც განგებას მივაწეროთ და
ბედსაც მივენდოთ ჯერ დაუწერელს.

თუკი გადავშლით ბიბლიას, ერთ დღეს,
და თუ მივხვდებით იქ რა წერია,
გვახსოვდეს, მიზნად რა ქონდა ჩვენს ღმერთს,
ის მხოლოდ, რწმენის გადამრჩენია.

თუკი ვერცხლები არჩიეს ღმერთს და
ჯვრის შემქმნელიც, კი გააკრეს ჯვარზე,
მერე რა, თუკი იუდა შეცდა,
მტევანიც ლპება, სულ ჯანმრთელ ვაზზე,

ღმერთმა იმ წამსვე აპატია და
ჩვენ არ ვპატიობთ, დღემდე არცერთი,
რწმენაც უკუღმა შემოტრიალდა,
დაგვჩემდა ყველას, მრუდე აქცენტი.

ღმერთმა გვაჩუქა სამყარო წმინდა,
ჩვენ ჯოჯოხეთად ვაქციეთ მალე,
სამყარო, სადაც არასდროს წვიმდა,
წყალდიდობისგან მალე სულს დალევს.

ღმერთმა გვაჩუქა მხოლოდ ერთი ტბა,
რომელიც იყო თევზებით სავსე,
ჩვენ კი არ გვეყო, ცოდვა დაგვიტკბა,
და ხალხი მხეცებს რომ დავემსგავსეთ.

ეს ტბა ვაქციეთ დიდ ოკანედ,
სადაც ზვიგენებს მივეცით ბუდე,
და მერე ჩვენვე მწარედ ვინანეთ,
რომ დავიჩემეთ ცოდვები მრუდე.

ამ დროს, კი რმერთი ძერწავდა იმ ჯვარს,
რომელზეც მერე ჩვენ გავაკარით,
ის კი შენდობით ჩვენ გვწერდა პირჯვარს,
რომ მისი რწმენა არ დაგვეკარგა,

თუ საიდუმლო იყო სერობა,
ცოდვილებს რატომ გაგვანდეს ნეტავ,
ესეც განგებას მივაწეროთ და
მე კი ღმერთს ყველა თქვენგანში ვხედავ.


ინი და იანი

გზები ამირიეს ქარიშხლებმა,
ბილიკს მოყვებიან აჩრდილები,
ღამეც სტრიქონებად დაიშლება ,
მე კი ამ მთვარეს არ გავცილდები.


მარტივია...

მარტივია იცოცხლო, მარტივია ძალიან,
როცა მიწა სისხლია წინაპრების და ძვლებიც
შეტოკებას ელიან, ელიან და მადლიან
ამ მიწაზე დავდივართ,უსირცხვილოდ დავძვრებით.

მარტივია ვიცოცხლოთ, ცხოვრება კი რთულია,
ბებერ ნასახლარებზე, აკაკის და ილიას
მთაზმინდაზე ვაფურთხებთ სადაც მათ გაუვლიათ,
დადიან და ივლიან. დადიან და ივლიან.

რა რთულია იცოცხლო როცა გტკივა ძალიან,
როცა მიწა სისხლია წინაპრების და ძვლებიც
შეტოკებას ელიან, ელიან და მადლიან
ამ მიწაში ბორგავენ ჩვენი ბაბუს და-ძმები.


მონოლოგი-მე შენს ქუჩაზე ისევ მელიან

გარეთ გაწვიმდა, ქუჩა სველია.
დრო კი არ იცდის, მიყვება წვეთებს,
მე შენს ქუჩაზე ისევ მელიან
და იხსენებენ წარსულის გვერდებს.



ზამთარი...

ზამთარი,
სამოსელი მიაბარეს მიწას ხეებმა,
თოვლის ფიფქებიც შიშველ ტოტებზე იდებენ ბუდეს,
ზარია,
და მაცნობეს დეკემბერი მეზამთრეებმა,
ზეცა მკაცრია,
ირგვლივ ყველაფერს ახურავს ქუდებს.


წახვედი

წახვედი, დამტოვე, დროების უღელში,
წახვედი ისე, რომ სიტყვაც კი არ გითქვამს,
და თუკი მე შენით გრზნობებს კარს ვუღებდი,
ახლა ეს გრძნობები ეძებენ თავის თავს.


რწმენაში ნაპოვნი საქართველო

ზეცა უიმედობით, მილეული, მკვდარია.
აუვსია საწუთრო წუთისოფლის სიხარბეს,
ხოდა, მიწიერებამ ეს გრძნობებიც არია,
მონები ვართ ვნებების და ეშმაკიც იხარებს.


ლექსებად მოგელი - "მამის მემკვიდრეობა"

რამდენი უცნობი, ნაცნობი სახელი,
რამდენსაც ხაზი აქვს ზემოდან გასმული,
დროებას ისევე ღალატში ვამხელდი,
რადგანაც წარსულის ნაწერებს გარს ვუვლი.



საქართველო....

საქართველო, ვაზი საღ-სალამათი,
ხალხი, მასზე ჩამომპალი მტევნები,
ამ ვაზის კი ჩვენ ვართ ისევ ჯალათი,
და სამშობლოც თითოქს ქარში მტვერდება.



მიყვარხარ. მიწიდან–ცამდე

გრიგალივით უბერავს სიო დალალებიდან,
ცუნამივით დამატყდა მაგ თვალების მზერა და
ღამეებში ბგერები სტროფად დალაგდებიან,
მაშინ როცა სტრიქონებს მთვარე დაეწევა და