რამდენ შეხებას და რამდენ მოფერებას

რამდენ შეხებას და რამდენ მოფერებას,
რამდენ მოგონებას მალავს ეს ხელები,
ისე დაქანცულან გრძნობადაკარგულნი,
როგორც ზამთრის სისხამს გამხმარი ხეები


ცოტა მადროვე, მალე მეც წავალ

ცოტა მადროვე, მალე მეც წავალ,
საფლავს გამითხრის ეს მონატრება,
და იქვე, ქვაზე ჩემ სურათს ნახავ
ნეტავ,თვალს ცრემლი თუ მოგადგება?


ხსნა

ფანჯრის ჩამსხვრეულ მინებზე,
სისხლის წვეთები მოჩანს.
გონებას წამლავს სიბილწე,
უგუნურება გვმოძღვრა


ივლიტა გოლეთიანი - პატარა ქალს

ვიღაცის შვილი და ერთ დროს სატრფო,
ეფიცხებოდა ცეცხლს მიმწუხრს მარტო!


ივლიტა გოლეთიანი - მიმიღე შენად !

სანამ გვიყოფდეს საწუთრო ოინს,
და გვაკმარებდეს სხივებში ლივლივს,
მიმიღე შენად! ვიაროთ ერთად !
შევერთოთ მთაში ირმების ყვირილს !