მერაბ სალუქვაძე - შემოდგომის მიწურულს


აღარ არსებობს არც შემოდგომაც
ყვავილი დაჭკნა, ფიქრებთან ერთად,
იჭყიტება მზე არაფრის მთქმელი
არც ძალა აქვს და აღარც მშვენება.


მერაბ სალუქვაძე - ფიქრები


ფიქრები, ფიქრები, ფიქრები,
მე შენს ფიქრებში ვიწვები
მენატრება, შენი მწველი,
შენი ვარდისფერი ტუჩები..


მერაბ სალუქვაძე - ია


ხის ძირში რომ იპრანჭები
შეშინებულ ბარტყივით,
ადრე გვამცნობ გაზაფხულის
მობრძანებას ხალისით.


მერაბ სალუქვაძე - უსათაუროდ


წავალ დავწვები მოვასვენებ გადაღლილ სხეულს,
ჯავრად მიმყვება, ამდენი ხალხის, მოთქმა გოდება,
მაგრამ მე ვიცი მათ გულებში რა იმალება
სიღატაკე, გაჭირვება, და თავდავიწყება.


მერაბ სალუქვაძე - ვიწრო ბილიკი


ალმავალ გზაზე კვლავ შემოგვხვდება, ვიწრო ბილიკი
და ეს ბილიკი ამ ცხოვრების დასაწყისია,
უნდა ხედავდე, გრძნობდე კარგად, ამ ცხოვრებაში
ვარდი იებით ტყუილ უბრალოთ ვის უკრეფია.


მერაბ სალუქვაძე - ზამთრის ფერები


მალე გაივლის ეს შემოდგომაც
და ჩაგვახედებს გულის სიღრმეში,
ყველას მოგვივლენს წუხილს, საფიქრალს,
თან გადაგვჩეხავს ყინვის მორევში.


მერაბ სალუქვაძე - მე ჩავიკეტე, ჩემს სამყაროში შებინდებისას


მე ჩავიკეტე, ჩემს სამყაროში შებინდებისას,
და უკვე ვხედავ აღარამაქვს გამოსავალი
ტანჯვამ და შფოთვამ, ჩემს ტკივილში ისე ამრია,
გული გამიპო და დამტოვა შეუპოვარი.


მერაბ სალუქვაძე - წარსულთან


აბა ვინ მეტყვის ვინ მანუგეშებს
რით მოვიშუშო დაჭრილი გული,
არც შემოდგომა, აღარ მახარებს
დამჭკნარ ფოთლებმაც გაუშვა სუნი.