ლევან საცერაძე – გალაკტიონს

იყო ქართველი, მამულისთვის ზრუნავდა მუდამ,
ლექსების წერა შთააგონა ღვთიურმა მუზამ.

უყვარდა ქალი, მას სახელად ჰქვიოდა მერი,
სანდომიან ცის იყო იგი ელვა და ფერი.

ეჰ, სულიერი სიმარტოვე ვიგრძენი ხალხში
მერიმ დამტოვა, ჩავიკეტე ეულად სახლში.

მთვარიან ღამეს ხელში ვიღებ არაყს და ღვინოს,
სარკმლიდან ვუმზერ მანათობელ ღვთიურ ლამპიონს.

დავიწყე წერა, დაუბერა ფიქრების ქარმა,
თითქოს დარეკა წუთისოფლის სევდიან ზარმა.

ჩემი ცხოვრება დაემსგავსა გაფრენას ქორის
ნუთუ დამთავრდა ყველაფერი, ჩემს და თქვენს შორის?

ჩემი სიცოცხლის წლები მოგეც, გაჩუქე, ქალავ,
ნუ მემალები, დამენახე, სახეს ნუ მალავ.

ციდან მეძახის, გზას მინათებს ნათელი სვეტი,
რა დამრჩენია, რა მიშველის სიკვდილის მეტი.

ლურჯა ცხენებმა მომაკითხეს, მივყავარ ცაში
ათასი ფიქრი მიტრიალებს ამ ,,წყეულ“ თავში.

მე მათ წავყვები, გადავუფრენ მშობლიურ მხარეს,
ვიცი, მომირჩენს სხეულზე მყოფ მწარე იარებს.

იქნებ გავფრინდე და შევცურო ტალღოვან ზღვაში,
ვიყავი ერთი და ვიქნები ნუ მეძებთ სხვაში.