ფერადი მე

მიყვარს, როცა ვიფერადებ სამყაროს ჩემივე თითებით, რადგან მეზარება გრძნობებმოკლებული რეალობა.


თავსხმა

მენატრება ბავშვობა. ბევრი მოგონება შემომრჩა, რომელიც მეტკბილება და ბევრიც ტკივილი, რომელსაც ვერ ვივიწყებ.


ჩემი მე

ასეთია ჩემი უგულო მე, რომელიც არაფრით აღარ მგავს და არ მინდა დავემსგავსო მას.


ღამევ, მაპატიე!

როცა განთიადზე ცის მხატვარი ღამეს თეთრად გადაღებავს, ყოველთვის კართან მელოდება მარტოობით გადაღლილი სევდა.