ნეტავ იყო, თუ არ იყო

ნეტავ იყო, თუ არ იყო,
ზღაპარი გამიცდენია,
კი არ ცხოვრობდი, შენ მყავდი,
ჩემი პატარა ფერია,
თვით ყვავილების ქვეყანა,


ტარიელ ხარხელაური - თურმე

თურმე,
შენც მოგნატრებივარ,
დღეს წამჩურჩულა ნიავმა,
გულს შემოერღვა ყინული,
გალხვა და გაიმზიანა...
ვაი, ამ მონატრებამა
რა ძაან დააგვიანა...

ტარიელ ხარხელაური


ნანა აბესაძე - ჩემი თვალებით შეგიხედავს სამყაროსათვის

ჩემი თვალებით შეგიხედავს სამყაროსათვის? თუ დაგინახავს ჩემი სევდა რა ფერისაა? ჩემს განვლილ გზაზე გაგივლია ჩემი ნაბიჯით? შეგიმჩნევია ეს ჩემი გზა, როგორი გზაა? მოგისმენია, ჩემი სული როგორ მღეროდა? ან როგორ ტირის,რაზე მოსთქვამს როცა ატკენენ? აბა შეხედე, ამ ჭრილობებს არა აქვთ ტევა. შენი ნათქვამით,იარები უფრო გაბევრდნენ და სანამ ჩემზე იტყვი, ბევრჯერ შეეშალაო, იქნებ, დაფიქრდე სანამ სიტყვით, მე გულს მატკენდე. ჩემი თვალებით შეგიხედავს სამყაროსათვის? თუ დაგინახავს ჩემი სევდა რა ფერისაა?


ტერენტი გრანელი - სიჩუმე და სიმარტოვე


ჩემი სული სიზმარია
ბედზე დარდი მივატოვე.
და მე ასე მიხარია
სიჩუმე და სიმარტოვე
დღესაც ბაღში ვიმალები
როგორც თეთრი მდუმარება.


სადღაც სიყვარულის ქარებია

სადღაც სიყვარულის ქარებია,
სადღაც სითბო არის სანატრელი,
ზოგი, გულით შეუყვარებიათ,
ზოგსაც გრძნობა დააქვს განათელი.


მინდვრად გაშმაგებულ ცხენზე მოჯირითეს

მინდვრად გაშმაგებულ ცხენზე მოჯირითეს,
მთებზე გაფენილი ნისლი მოგიხდება,
წამწამს დაგიცვარავს ნამი ჩემი სუნთქვის,
მერე ცეცხლით სავსე ვნებაც მოგინდება


გულში აკნიძული მძივად

გულში აკნიძული მძივად,
დამაქვს გაზაფხულის სითბო,
აპრილად მოველ შენთან,
ლამაზ სიყვარულში გიხმობ.


შეშლილი სონეტი


ისე მენატრები, თითქოს ამ ერთ წამში
თავი მოიყარა ყველა მონატრებამ,
ერთხელ გაკოცებ და ყოველ ერთ დათვლაში
თოთხმეტ სტრიქონს გიძღვნი შეშლილ სონეტებად.


ვფიქრობდი, რომ სხვამ მაინც იცოდა

ვფიქრობდი, რომ სხვამ მაინც იცოდა,
რაც მე აქამდე ვერ შევიცანი,
ორივე გული ჩუმად იწვოდა
და სიყვარულსაც ერთად ვიცავდით.


აპრილის ლამაზ ბაღში ვარდების ამბორია

აპრილის ლამაზ ბაღში
ვარდების ამბორია.
დარდის სტრიქონებს გავშლი -
ლექსების ამბოხია.


რატი ამაღლობელი – ისევ მაისობს სამაიის ისასამანი

ისევ მაისობს სამაიის ისასამანი,
მზე ტყეებისკენ მწვანე მზითვებს მიეზიდება.
დავტოვე ჩემი მწუხარების მყუდრო სავანე,
ისევ მაისობს სამაიის ისასამანი.


მამა პეტრე – მივსდევ, მაგრამ ვეღარაფრით დავეწიე

მივსდევ, მაგრამ ვეღარაფრით დავეწიე,
ბედის ბორბალს უკუღმა რომ ტრიალებს,
საიდუმლო სერობაზე დამეწვიე,
როგორც ვხედავ სხვებმა დააგვიანეს.